Αυτός ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί

2

class-war

Από τον Θωμά Γιούργα

‘’Δουλεύω 12 ώρες την ημέρα, είναι χειρωνακτική εργασία και τα χέρια μου ματώνουν τις περισσότερες μέρες. Είμαι ασφαλισμένη για 4 ώρες. Δεν έχουμε διάλειμμα για φαγητό και μένω για ώρες νηστική.’’

Όχι δεν είναι η εξαίρεση, και προφανώς δεν είναι πλέον μια ιστορία που προκαλεί εντύπωση. Τώρα είναι ο κανόνας.

Αυτή είναι μία πραγματική εξομολόγηση ενός νέου ανθρώπου. Κλασικά, σπούδασε κάτι άλλο. Κλασικά βρέθηκε με πολλές υποχρεώσεις και ελάχιστα δικαιώματα. Κλασικά αναγκάστηκε να συμβιβαστεί γιατί στην ουρά περιμένουν αμέτρητοι άνεργοι, έτοιμοι να συμβιβαστούν γιατί βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο.

Η κανονικοποίηση της εργασιακής ζούγκλας στην χώρα μας έχει εκθρέψει κοινωνικά καρκινώματα.

  • Μαζική μετανάστευση και απώλεια εξειδικευμένων εργαζόμενων-επιστημόνων οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στην Ελλάδα.
  • Εργοδοτική αυθαιρεσία άνευ προηγουμένου που συμπυκνώνεται σε πάμπολλες περιπτώσεις στις ανείπωτες (;) φράσεις ‘’και χάρη σου κάνω’’, ‘’είσαι πλήρως αναλώσιμος’’.
  • Κοινωνικός αυτοματισμός που στοχεύει στην περαιτέρω αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος και στην περαιτέρω απαξίωση του ήδη εκφυλισμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Αυτή η πολυετής και οργανωμένη απόπειρα συντριβής του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με εργαλεία που πλέον είναι παρωχημένα ακριβώς διότι είναι αναμενόμενα άρα και αντιμετωπίσιμα από το σύστημα.

Βασικά εργαλεία αντίδρασης στον ταξικό πόλεμο που βιώνουμε και στον οποίο έχουμε απολέσει καίρια εδάφη πρέπει να επικαιροποιηθούν. Πόσο μάλλον σήμερα που βασικός σύμμαχος του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού είναι η μιντιακή προπαγάνδα, άρα και η γενικευμένη αλλοίωση της πληροφορίας -κυρίως με γκρι ψέμματα.

Για παράδειγμα, ποιον πλήττει πραγματικά μια απεργία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς;

Ποιον πλήττει το σηκωμένο χειρόφρενο του μετρό και του λεωφορείου;

Κυρίως τους ταξικούς μας συμμάχους πλήττει. Διότι αυτού του είδους η απεργιακή αντίδραση είναι ένα όπλο που μπορεί να σηκώνουμε με το αριστερό μας χέρι αλλά το υφαρπάζει το (μιντιακό) δεξί χέρι του συστήματος και πυροβολεί τα πόδια μας.

Αντί αυτού, γιατί να μην δοκιμάσουμε ένα καινούργιο απεργιακό όπλο;

Για παράδειγμα, ‘’όλα τα ΜΜΜ θα λειτουργούν κανονικά δίχως να πληρώνουν οι επιβάτες αντίτιμο για μία βδομάδα’’.

Κάτι μου λέει πως αυτή η απεργιακή αντίδραση ίσως έπληττε βαθύτατα τους ταξικούς μας αντιπάλους. Πόσο μάλλον αν στεφόταν με επιτυχία και λειτουργούσε ως πρότυπο αντίστοιχων κινήσεων και σε άλλους εργασιακούς χώρους αλλά και ως πλατφόρμα κοινωνικών συμμαχιών και ευρείας λαϊκής αποδοχής του συγκεκριμένου αγώνα.

Εν τέλει, σε έναν τόσο σκληρό ταξικό πόλεμο με πραγματικά θύματα ανθρώπινες ζωές, όνειρα και εργασιακά δικαιώματα οφείλουμε να επικαιροποιήσουμε το οπλοστάσιό μας.

Να αντιληφθούμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματά μας: Τα αναρίθμητα θύματα του ταξικού πολέμου είναι εν δυνάμει σύμμαχοί μας. Για να συμπορευθούμε σε μία πιο μαζική αντίδραση οφείλουμε να εμπνεύσουμε κάνοντας όλο και περισσότερο κόσμο να κατανοήσει ότι (1) πιο αποτελεσματικά όπλα αντίδρασης στην επίθεση που δεχόμαστε μπορούν να κατασκευαστούν και (2) αυτός ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί.

*Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς (Σάββατο 21/5).

Σχετικά Με Το Συντάκτη

thomas

Αθήνα, Εδιμβούργο, Φιλοσοφία, Νόστιμον Ήμαρ.

2 Comments

  1. δρων on

    Η ταξική πάλη δίνεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, όχι από καπρίτσιο ή γιατί έτσι το ‘πε ο αρχηγός, αλλά γιατί έτσι πραγματικά αποδίδει στην πράξη. Η πάλη του ίδιου του εργαζόμενου, η απεργιακή φρουρά, η κατάληψη του χώρου αλλάζει και ζυμώνει τους ανθρώπους, είναι αυτοί οι ίδιοι που δρουν είναι οι ίδιοι κάθε μέρα, αυτοί βιώνουν τις αλλαγές, δεν περιμένουν επιβάτες. Έτσι αποκτάται εξωστρέφεια και όρεξη. Μαζί με αυτό αμφισβητείται πολύ σοβαρά το ποιός έχει το πάνω χέρι στην παραγωγή και ξέρεις, είναι αυτή η αμφισβήτηση μη γίνει σιγουριά..
    Φρόνιμο μαζί με την αναζήτηση άλλων μορφών πάλης είναι και η αξιοποίηση του οπλοστάσιου μας, η συμμετοχή στους αγώνες και η οργάνωσή τους. Και φυσικά δε θα μας υποδείξουν τα media πως θ αγωνιστούμε ούτε και ρωτήσαμε τη γνώμη τους!

  2. To πρώτο βήμα είναι η γενική απεργία αορίστου χρόνου με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης.Το δεύτερο είναι η ανάληψη της εξουσίας από μέρος των πολιτών με σαφή ταξικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά.Ταυτόχρονα πρέπει να καταδικαστούν όλοι όσοι ευθύνονται για τις αδικίες και την καταστροφή της χώρας.Κοινωνικοποίηση του πλούτου της γης και των παραγωγικών μέσων.Τέλος δημιουργία νέου συντάγματος,διάλυση αστυνομίας και στρατού,δημιουργία πολιτοφυλακών,συντριβή των αστών και των φασιστών.Εννοείται πως όλα αυτά για να γίνουν θέλουν όπλα και κότσια.Ά και ενωμένους επαναστάτες…
    Όλα τα υπόλοιπα είναι τρίχες…

Αφήστε Ένα Σχόλιο

five × 4 =

Simple Share Buttons