Κωλοπαίδια! -της Σοφίας Λαμπίκη

15

nai

Αυτή η χώρα μισεί τα παιδιά της.

Χρόνια το παρακολουθώ και το πιστεύω ακράδαντα.

Μην ακούτε τις πομφόλυγες «κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου» ή «σαν την ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει»

Ψέματα.

Παρακολουθείς και βλέπεις χρόνια τώρα.

Οι μαθητές, έφηβοι;

Τρέχουν σα τους Βέγγους από φροντιστήριο σε σχολείο, σε γυμναστήριο και μπαλέτο, σε ξένες γλώσσες και ωδεία για να εκπληρώσουν τα όνειρα των γονιών τους.

Κανείς δεν τα ρώτησε ποια είναι τα δικά τους όνειρα.

Φορτώνονται και την ηθική πίεση πως οι γονείς τους ξοδεύονται για να τα σπουδάσουν.

Αν αντισταθούν; Διαπομπεύονται μαζικά, «τσογλάνια που σηκώσανε κεφάλι, τι σκατά θέλουν πάλι τα κωλόπαιδα; Να χάσουν μαθήματα, να κάθονται.»

Λες και της εφηβείας ο σκοπός είναι να δουλεύεις σα δούλος, να χάνεις τα νιάτα σου για ένα αμφίβολο μέλλον.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας νέοι;

Στην πυρά ομαδόν.

«Δεν ξέρουν τι θέλουν, κάθονται και τους ταΐζει η μαμά, δήθεν σπουδάζουν και κόβουν βόλτες.»

Αν εξεγερθούν; «Είναι αληταριά,θέλουν ξύλο,τσακίστε τους,μπουντρουμιάστε τους.»

Απίθανο επίσης ,και άξιο μελέτης, είναι το πώς οι μεγαλύτεροι χρεώνουν απίστευτες ευθύνες στους νέους ενώ, χαλαρά, απαλλάσσουν τους εαυτούς τους με γελοίες δικαιολογίες από κάθε ευθύνη.

Ζούμε στη χώρα που θεωρείται φυσιολογικό να συλλαμβάνεται ένας έφηβος επειδή συμμετείχε στην κατάληψη του σχολειού του αλλά να κάνει πάρτυ στη Μύκονο υπόδικος φοροφυγάς.

Γιατί;

Γιατί μισούν τόσο πολύ τους νέους;

Ίσως δεν έζησαν σαν νέοι αυτοί που τους μισούν, ίσως θρηνούν μέσα τους τον νέο που σκότωσαν για να βολευτούν σε ένα τριαράκι στο Χαλάνδρι κι ένα γυαλιστερό αυτοκίνητο.

Μπορεί να κοιτούν στον καθρέφτη και να βλέπουν μέσα το αυθάδικο νεανικό πρόσωπο που ξεπούλησαν για το τίποτα και για πάντα.Και φρενιάζουν.

Μπορεί να τους φοβούνται κιόλας. Ο νέος μπορεί να συντρίψει την μιζεριάρικη ρουτίνα του ενήλικα, να κάνει θρύψαλα ένα σαθρό καθεμέρα που μοιάζει με αιωνιότητα.

Κυρίως νιότη ίσον αλλαγή.

Και αλί! ο μικροαστός νοικοκύρης τρέμει τις αλλαγές.

Προτιμά το βόθρο που ζει, συνήθισε τη μυρουδιά, καλά τα σκατά που ξέρεις απ τα σκατά που δεν ξέρεις.

Πώς θα γλυτώσουμε λοιπόν απ τους νέους;

Ή θα τους δείρουμε ή θα τους μπουντρουμιάσουμε ή θα τους ξεφτιλίσουμε ή θα τους κάνουμε σα τα μούτρα μας, ενσωματώνοντας τους στο φρεάτιο που ζούμε.

Εξάλλου, μην ξεχνάμε, πως οι «λατρευτοί νέοι» είναι συνήθως αυτοί που μας μοιάζουν, που ήδη είναι γέροι.

Οι άλλοι είναι απλώς «κωλοπαίδια.»

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Σοφία Λαμπίκη

Αχαρακτήριστη

15 Comments

  1. Κατάντηασν τά παιδιά μας σαν μουλάρια φορτωμένα που τά χτυπάνε με βούρδουλα για να’νέβουν την ανηφόρα!

    • Θάνος (όχι ο από κάτω) on

      Επίσης κατάντια είναι να θεωρούμε ως φυσικό να συμβαίνουν τέτοια στα μουλάρια.

  2. Τάσος Βαγγόπουλος on

    Εσένα σωστά σε λένε Σοφία αλλά την Βούλεψη πρέπει να την λένε Βλακεία

  3. Μιχάλης on

    συμφωνώ εν μέρη με το κείμενο.σαν ένας άνεργος νέος 25 ετών..βέβαια η πραγματικότητα απέχει λίγο.Για μας τους νέους.αυτό που μπορώ να πώ είναι ότι λίγα περνάνε πλέον απο το χέρι μας καθώς βγάινουμε σε μια Ελλάδα που τα να βρείς δουλειά σοβαρή να μπορεις να αποκοπείς οικονομικά απο τους γονείς σου είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο.Σαυτό θέλω να τονίσω ότι απο τους γονείς μου δεν έχω κανένα παράπονο..μοχθησαν και δούλευαν μια ζωη για να μπορέσω να σπουδάσω να περάσω στο πανεπηστήμιο και να χω ενα καλύτερο μέλλον απο αυτούς.δεν νομίζω ότι ήθελαν να εκπληρώσουν καποια δικία τους φιλοδοξία.γενικά όπως εγώ έτσι κ αυτοί ήθελαν να επιλέξω μια δύσκολη σχολή και δουλειά και όχι μια θέση σίγουρη που μπορούσα να διαλέξω στα 18 μου.Που να περίμενα 2 χρόνια μετά τη σχολή και γω και αυτοί ότι θα μου γυρίσει μπούμερανγκ και θα παρακαλάω απο δω και απο κεί για δουλειά άσχετη με το αντικείμενο μου για αστεία λεφτά.Οχι λόγω απαιτησεων το γονιών που δόξα το θεό τις δουλειές τους δεν τις έχουν χάσει ακόμα αλλά λόγω το ότι δεν είμαι ψυχολογικά εντάξει να κάθομαι στα 25 μου να με ζούν άλλοι.Σίγουρα με κάποιους άλλους έχω μίσος αντί να με βοηθήσουν έστω και αμοισθή να μπω στην αγορά εργασίας και να κάνω αυτό που σπούδαζα τόσα χρόνια με βλέπουν ανταγωνιστικά και μου προσάπτουν δικαιολογίες του τύπου εργασιακής εμπειρίας

  4. Δημήτρης on

    Πολιτκός λόγος; Καθόλου. Αυτό που έχεις γράψει ειναι αυτό που αποκαλούν στην Αγγλική, rant: Ξύπνησα στραβά σήμερα και είπα να γράψω ένα άσχετο κείμενο να βγάλω το άχτι μου.

    Οι γονείς μου ναι έιχαν ένα όνειρο, να μη ζήσει το παιδί τους τη σκληρή ζωή που εκείνοι έζησαν. Και δούλεψαν σκληρά ώστε να σπουδάσω και να βρώ μια καλύτερη δουλειά. Οτι είχα πολλη δουλειά; Ναι. Διαβασμα; Επισης ναι. Αλλα οχι οτι ημουνα και Βεγγος… Και το αποτελεσμα ειναι οτι εχω και καλη δουλειά, και κανω αυτο που μου αρεσει και γυρίζω τον κοσμο. Και συνεχιζω να δουλευω σκληρα καμια φορα το παρακανω. Ολα αυτα ομως, οχι στην Ελλαδα. Γιατι τα μαζεψα και εφυγα. Και έφυγα εξαιτιας της αλητειας. Γιατι αλητες τους φοιτητες δεν τους αποκαλουν οι γονεις αλλα οι ιδιο οι συμφοιτητες τους. Τι να αποκαλεσεις καποιον που μπανει στο γραφειο του πρυτανη και τον βριζει και του φωναζει; Ημουνα φοιτητης στις ΗΠΑ και δουλευω σε πανεπιστημιο στις ΗΠΑ. Οσο ανικανοι και να ηταν οι πρυτανεις, ποτε μα ποτε δεν διανοηθηκαμε να μπουμε στο γραφειο και να ουρλιαζουμε. Γιατι υπαρχει καποιος στοιχειωδης πολιτισμος, σεβασμος στο προσωπο και τους θεσμοιυς. Δεν τα εχεις περασει, αλλα αντε να εξηγησεις σε ξενο πανεπιστημιο που εχεις βαλει για δουλεια οτι δεν μπορεις να τους δωσεις επισημο αντιγραφο του πτυχιου σου γιατι η γραμματεια ειναι υπο καταληψη απο καποιους τυπους που δεν συμφωνουν με το καπιταλιστικο χαρακτηρα της ανωτατης εκπαιδευσης. Να γιατι ειναι αλητες.

    Όσο για το δηλητηριο που γράφεις για τους γονεις, ειναι ντροπη γιατι δεν ειναι ολοι οι γονεις τα ατομα που περιγραφεις. Οι δικοι μου δε ξεπουλησαν τιποτα, γιατι δεν είχαν τιποτα. Και δεν ειχαν εφηβεια γιατι καποιος επρεπε να παει στο χωραφι να βοηθησει να τα βγαλει περα η οικογενεια. Και οι δικοι μου εκαναν τα παντα να μη ζησω αυτη τη σκληρη ζωη, που, με βαση αυτα που μου εχουν πει και εκεινοι και οι δικοι τους, ηταν πραγματικη δουλεία.

    Λες οτι ο γονιος προτιμα το βοθρο που ζει; Είσαι λάθος. Οι δικοι μου γονεις δεν θέλαν να ζήσω ποτέ στο βόθρο που ζήσαν εκείνοι.

    Το κακό με αυτα που γράφεις είναι οτι θα τα διαβασει ενας εφηβος, μια έφηβη και θα παει στη μανα ή το πατερα που δουλευαν διπλες βαρδιες να τα βγαλει περα η οικογενεια και θα τους πει: “Μου καταστρεφετε τη ζωή”. Ενω στη παραγματικοτητα κανουν αυτο που και οι δικοι μου εκαναν: ο,τι μπορουν για να βγει το παιδι τους απο το βοθρο που εκεινοι ζουν. Δημοσιογράφος δεν ειμαι αλλα εσυ υποτιθεσαι οτι εισαι. Θες να βοηθησεις τη νεα γενια; Εμπνευση οχι rants.

  5. Φανή Μπίμπη on

    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΕΥΣΤΟΧΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΣΕ.ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΟΜΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ.ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ,ΟΠΟΥ ΕΛ=ΦΩΣ ΚΑΙ ΛΑΣ=ΓΗ/ΧΩΡΑ.ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ.ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ.ΘΕΛΕΙΝ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.ΑΝΘΡΩΠΟΣ=ΑΝΩ+ΘΡΩΣΚΩ,ΔΗΛΑΔΗ ΚΟΙΤΑΩ ΨΗΛΑ.ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΣ/ΥΠΗΚΟΟΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΣ.

  6. Σοφία Λαμπίκη on

    Δεν είμαι δημοσιογράφος.Δεν γράφω με “έμπνευση” γιατί δεν κάνω Τέχνη ούτε αυτοεπιβεβαιώνομαι με ναρκισσισμό.
    Γράφω με οργή.
    Ο καθένας σε ένα κείμενο βρίσκει το κομμάτι που τον “φωτογραφίζει” και απαντά σε αυτό.
    Το ζήτημα είναι να κάνεις πίσω και να δεις όλη την εικόνα.Και η εικόνα είναι ΚΑΙ η φωτό που συνοδεύει το κείμενο.Και όποιος δεν οργίζεται με τη φωτό είναι με την πλευρά αυτών που ως πρόβατα σέρνουν τα κλαμένα κορίτσια. Έκαστος στη θέση που επέλεξε να σταθεί μέσα στην κοινωνία.Ας αναλάβει και τις συνέπειες της όποιας επιλογής του που εξάλλου τον χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο.
    Ευχαριστώ.

  7. Ακριβώς! Τα θέλω και τα πρέπει τα δικά μας τα φορτώσαμε όλα στα παιδιά μας…Όλα τα δικα μας ποθημένα..Σα δε ντρεπόμαστε..
    Ήμουν μικρός και θυμάμαι όταν ρώτησα τι γίνεται στο Πολυτεχνείο,η απάντηση ήταν “είναι μια χούφτα αλήτες”.Αλήτες που σήμερα τους τιμούμε.

  8. πώς να κρυφτείς απ’τα παιδιά; παντα δακρυζω όταν σκεφτομαι αυτο το τραγουδι και το μέλλον που θα επρεπε να εχουμε φροντίσει να εχουν

  9. Δεν διαφωνωνω εντελως με το κειμενο, απλα ας αναρωτηθουμε το εξης..Μηπως οι νεοι των τελευταίων δεκαετιων υπηρξαν πολύ πιο μοσχαναθρεμμένοι και καλομαθημένοι,κατι που φαινεται “καπως”στους μεγαλύτερους, οι οποιοι, οντας εφηβοι στις δεκαετιες 70ς και 80ς,αναγκαζονταν να φορουν αποφορια,να εχουν πενιχρο χαρτζηλικι, να μην εχουν δικο τους δωματιο, να παλευουν με ασπρομαυρη χαλασμενη τηλεοραση για να ψυχαγωγηθουν, και μαλιστα σε μια εποχη υποτιθεμενης ευημεριας,οπου ο άλλος διπλα του ξοδευε αβερτα;;Και παρολα αυτά, καποιοι απ αυτους καταφεραν να γινουν σωστοι ανθρωποι;Βεβαια, δεν θα ελεγα ποτε να γυρισουμε πχ στις νοοτροπίες 50ς-60ς, οπου ο εφηβος και ο νεος αντιμετωπιζοταν σαν υπόδουλος του γονιου και του δασκαλου.ΟΧΙ!Αλλα παρατηρούμε τις τελευταιες δεκαετιες, ατομα των 20 πχ χρονων να ζουζουνιζουν σαν ναναι 12χρονα,κοριτσια 18 χρονων να εχουν συμπεριφορα κακομαθημενου 6χρονου,να εχουν παραλογες απαιτησεις, να θελουν πχ αυτοκινητο απ τα 18 τους η γκουτσι φορεμα απ τα 16 τους…βεβαια σ αυτό δεν μπορει, συμβαλλει και ο γονιος που τα κακομαθαινει..και το λαιφ σταιλ απ την άλλη, τα ηλιθια πρωιναδικα και ριαλιτιολα αυτά βεβαια στην προ-κρισης εποχη, γιατι σημερα δυστυχως βλέπουμε παιδια να πεινανε στα σχολεια και να πεφτουν λυποθυμα μες το μαθημα.Φυσικα δεν πρεπει να κατηγορουν οι παλιότεροι τους μεταγενεστερους για ότι περασαν, ποτε δεν φταιει μια καινουργια γενια για ότι τραβηξαν οι παλιότερες.Η αληθεια όμως είναι πως η νεολαια της εποχης μισου 90ς με ολη τη δεκαετια του 2000 ειχε ελαφρως αποθρασυνθεί και δεν εδιχνε τον απαιτουμενο σεβασμο σε καποια πραγματα,ενω οι απαιτησεις και τα μπεμπεκισματα ηταν αφθονα…

  10. Ηλίας on

    Αχ ποσο δίκιο εχεται…και οι δυο, Σοφια και Δημήτρη.
    Η κοινωνία φταίει έν τελει. Μια κοινωνία που αντι να δημιουργεί συστηματα που διευκολύνουν την ζωη, την κάνουν μαρτύριο. Πόσες φορές εχουν αλλαξει τα “εκπαιδευτικά συστηματα”; Κάθε υπουργός φτιάχνει τα δικα του. Μόλις αλλαξει αλλάζουν και αυτα. Ταλαιπωρία για όλους. Και μαρτύριο για τα παιδιά που στην πιο κρίσιμη, μπερδεμένη, ανασφαλή περίοδο της ζωης τους, την εφηβια τα παιδεύουμε ψυχολογικά με αντικρουόμενες αξίες.
    Υπάρχει επαγγελματικός προσανατολισμός;
    Υπάρχει σωστη παιδεία; Τα φροντιστήρια τι διάλο πραγματα ειναι; Αυτές οι περίφημες Πανελλήνιες τι καταστροφή ειναι; Και τι να σου κανει ο τίτλος του Αρχιτέκτονα, η του δικηγόρου οταν με τα πτηχια αυτα ούτε ταξιτζής δεν μπορεις να γίνεις; Και οταν ο γρήγορος νεοπλουτισμός εχει γίνει η μονη αξία μιας απέραντης επιδιξιομανιας;
    Φτιάξτε λοιπόν συστηματα σωστα που δεν τιμωρούν τα παιδια a priori. Επιλέξτε άτομα που θα φτιάξουν αυτα τα συστηματα χωρις υστεροβουλίες, πολιτικές ή οικονομικές. Συστηματα που η αγάπη για την μόρφωση ειναι αυτοσκοπός και όχι αν τα γυαλιά ηλίου ειναι Gucci.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

three × five =

Simple Share Buttons