Για μας που δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ούτε καν τις αλυσίδες μας

3

Youngsters shout slogans during a demons

Του Γιάννη Μπρούζου

Εμείς.

Τα εκατομμύρια.

Που περάσαμε μερόνυχτα αγωνίας για να συμπληρώσουμε αιτήσεις, αγγελίες, να χτυπήσουμε πόρτες και τηλέφωνα, να στείλουμε εκατοντάδες μειλ και βιογραφικά, για ένα κομμάτι ψωμί, για μια θέση. Ούτε καν για μια θέση στον ήλιο, περισσότερο για μια θέση στην κόλαση του εργασιακού μεσαίωνα.

Εμείς.

Που μας απέλυσαν χωρίς μια λέξη, που παραιτηθήκαμε μετά απο μήνες απλήρωτης ή κακοπληρωμένης δουλειάς. Που σκληρά εκμεταλεύτηκε τα χέρια και τα μυαλά μας το κάθε αφεντικό, το κάθε λαμόγιο, το κάθε άχρηστο βολεμένο ζιζάνιο, το κάθε βύσμα, το κάθε κονέ, το κάθε μέσον, με κάθε μέσον.

Εμείς.

Που από το σχολείο μας στερούν τη ζωή και την ελευθερία. Που κάπου εκεί και μετά ξεκινήσαμε με όποιο τρόπο να βγάζουμε ένα κάτι τι για να μπορούμε να σπουδάζουμε, ή να βοηθάμε την οικογένεια, ή να ζούμε αυτόνομα όσο γινόταν.

Που γυρίσαμε τελικά ή δεν φύγαμε ποτέ απο το παιδικό μας δωμάτιο γιατί δεν έβγαινε αλλιώς.  Που σπουδάσαμε ή μάθαμε μέσα απ τη δουλειά μας, τόσα που καμιά γενιά πριν δεν ήξερε.

Εμείς.

Που θέλουμε να στήσουμε τη ζωή μας με αξιοπρέπεια, με λίγα αλλά καλά. Που ούτε αυτό δεν βγαίνει μόνο με ιδρώτα απο τα χερια και τα μυαλά μας, και που την ψυχή μας δεν την πουλάμε σε κανέναν.

Εμείς.

Που μόνο αυτά έχουμε: τα χέρια, τα μυαλά και τις ψυχές μας. Που προσπαθούμε με νύχια και με δόντια, με στερήσεις, με αγωνίες, με ξενύχτια να φροντίσουμε τα παιδιά μας, ή τα μελλοντικά παιδιά μας. Που φύγαμε μετανάστες και δεν γυρίσαμε ποτέ και έχουμε την φωτιά του νόστου να μας καιει. Που σφίξαμε τα δόντια και γυρίσαμε, για την ελπίδα και για το γαμώτο. Που η ελπίδα μας πρόδωσε, αλλά δεν το κουνάμε πάλι  για τα ξένα ρε κουφάλες, κι ας μας λέτε οτι χαθήκαμε ως γενιά, κι ας μας σπρωχνετε προς τα κει.

Εμείς.

Που κάναμε όνειρα μέσα στην κόλαση. Που ερωτευτήκαμε. Που φιλήσαμε τα αγόρια και τα κορίτσια μας σαν να μην υπάρχει αύριο. Γιατί όντως δεν υπήρχε.

Εμείς.

Που μας έλιωσε η μοναξιά, σε εναν κόσμο τόσο άδικο, τον κόσμο του “ο καθένας για πάρτη του”.

Εμείς.

Που θαμαστε πάντα οι απέξω, που θα μαστε πάντα με αυτούς που μένουνε απέξω, γιατί δεν έχουμε ούτε γραβάτα ούτε παπγιον. Εμείς. Που αγωνιστήκαμε για τη ζωή μας, για το δίκιο, για ό,τι μας κινησε και μας συγκινησε. Που κλάψαμε  για κάθε ματαίωση, για κάθε απελπισία. Που ήπιαμε και μεθύσαμε απο χαρά ή απο πονο για όλα αυτά που γευτήκαμε, για όλα αυτά που στερηθήκαμε. Που δακρύσαμε απο χαρά σε κάθε στιγμή που έμοιαζε σαν κατι να αλλάζει, σαν κάποτε να χάνουν κι αυτοί.

Αυτοί.

Κυνικοί και αδίστακτοι. Εχθροί κάθε ίχνους δημιουργικότητας και δημιουργίας, κάθε πραγματικής αξίας και αξιοσύνης, κάθε σκιρτίματος αλληλεγγύης και προσφοράς. Με μόνη τους έννοια τα λεφτά ή την εξουσία. Με ένα σύστημα ολόδικό τους, σάπιο αλλα πολύ οργανωμένο. Μια οργάνωση της αχρηστίας και της εκμετάλευσης.  Ενα οργανωμένο σύστημα των ζιζάνιων που ζουν με την δουλειά άλλων και των βυσμάτων που εκμεταλεύτηκαν τα μέσα, τους κολλητούς και τους γνωστούς του μπαμπάκα τους. Ένα σύστημα καταστολής κάθε αγώνα, κάθε δημιουργικής τάσης αλλαγής.

Μια οργάνωση της προπαγάνδας, του περιορισμού και κατάργησης  κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και θεσμού, και τις διασποράς κάλπικων ονείρων. Αυτοί που δεν είναι πολλοί αλλά καταφέρνουν να πάρουν αργά ή γρήγορα στην υπηρεσία τους όλους εκείνους που διψάνε για λεφτά ή εξουσία. Ακόμα και κάποιους απ τους διπλανούς μας που θαμπώθηκαν απ τα υπουργεία απ τις καρέκλες, απ τις θεσούλες που τους πρόσφεραν και μεταλλάχτηκαν σε χρόνο ρεκόρ.

Κι όμως αυτή τη χρονιά για λίγο φάνηκε -νομίζαμε ίσως μόνο κάποιοι απο μας- να τους νικάμε. Να παίρνουμε τις αποφάσεις και τις ζωές μας στα χέρια μας. Φάνηκε αλλά δεν ήταν έτσι. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ λέει ο ποιητής, και εμείς “στους ποιητές μας χρωστάμε πιο πολλά απο τους δανειστές μας”. Ίσως να χάσαμε ήδη όταν πιστέψαμε ή ελπίσαμε οτι άνθρωποι διψασμένοι για την εξουσία, που είχαν και έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν απο μας, θα κάνανε τη δουλειά για μας.

Χάσαμε όντως τελειωτικά; Είμαστε η νεα χαμένη γενιά όπως μας πέταξε στα μούτρα ο κατα τα άλλα συνομίλικος πρώην πρωθυπουργος; Αυτός που μαζί με άλλους τις γενιάς μας βολεύτηκε και χώθηκε με τα μούτρα στην εξουσία και τα δύχτια της;

Ε, ΟΧΙ λοιπόν. Ζούμε και δεν παραδινόμαστε ακόμα στο θάνατο ή στην εξορία της ξενιτιάς όσο κι αν θέλουν να ξεμπερδέψουν μαζί μας νωρίς. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε. Και όσο ζούμε είμαστε αυτές και αυτοί που με τις δυνατότητές μας, με το μόχθο μας, με την συνεργασία μας, με την αξία και την τιμιότητά μας, μπορούμε ακόμα να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, μπορούμε ακόμα να δημιουργήσουμε, να ονειρευτούμε, να αλλάξουμε τον κόσμο.

Πως; Μην κάνοντας ό,τι κάναμε μεχρι τώρα. Μην εκχωρώντας τις δυνατότητές μας σε άλλους. Μην αφήνοντας κανέναν να δρα και να μιλαει για λογαριασμό μας. Μην ξοδεύοντας τις δυνάμεις μας, σε πράγματα άχρηστα, προς εκμετάλευση και ανάδειξη ανίκανων ανθρώπων. Αφήνοντας πισω κόμματα και ομάδες που στοχεύουν μόνο σε εξουσίες, μικροεξουσίες και λεφτά.

Προσπερνώντας κινήσεις και κινήματα φτιαγμένα για να χάσουν ηρωικά. Για ένα διάστημα, μέχρι να μπορούμε να τα φέρουμε τούμπα, ίσως χρειάζεται ακόμα να συμπορευτούμε μαζί τους. Ας επιλέξει ο καθένας μας και η κάθε μία την προσκαιρη έκφραση της οργής και της αντίστασης.

Έστω με μισή καρδιά (γιατί δεν αξίζει παραπάνω και το ξέρουμε) και επειδή δεν μας ταιριάζει η αποχή και η παραίτηση να υποστηρίξουμε μια πολιτική παράταξη που τουλάχιστον επιμένει έστω στα λόγια να ειναι απ τη δική μας τη μεριά: την ΛΑΕ, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ό,τι πιστεύει ο καθένας. Όμως ξέρουμε όλες και όλοι οτι όλα αυτά είναι πρόσκαιρα, γιατί έχουμε σύντομα να κινήσουμε για αλλού…

Να δοκιμάσουμε άλλους δρόμους. Δρόμους δημιουργίας. Δρόμους παραγωγής ενός άλλου κόσμου παραλληλα και απέναντι στον κόσμο τους. Μιας ζωής και μιας συνεργασίας που αντιστοιχεί στις δυνατότητες μας, που συναντά τις ανάγκες και τα όνειρά μας. Ενός κόσμου “απ τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα συμφωνα με τις ανάγκες του”.

Γιατί είναι τόσες για πρώτη φορά οι δυνατότητες μας. Και γιατί για πρώτη φορα “δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε ούτε καν τις αλυσίδες μας”. Να το τολμήσουμε λοιπόν, να στήσουμε με δίκτυα, με διαδίκτυα, με γειτονιές και συναιτερισμούς, με συνεργασίες και ανταλλαγές όσο πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής μας έξω απ τον κόσμο τους.

Να αξιοποιούμε τις δυνατότητες μας, και αυτές των ομοίων μας όχι για Αυτούς αλλά για Εμάς. Να φτιάξουμε τη δική μας οικονομία, να σχεδιάσουμε, να παράγουμε και να διαθέτουμε τα δικά μας προιόντα, τις δικές μας υπηρεσίες, αυτές που έχουμε ανάγκη. Καταρχήν με τους ομοίους μας και στους ομοίους μας και μόνο δευτερευόντως στο σύστημά τους.

Να οργανωθούμε δίνοντας όλη μας τη διάθεση, το κουράγιο, την επιθυμία μας, την χαρά μας, την σοβαρότητα και τις δυνατότητές μας σε αυτόν τον άλλο κόσμο. Πώς θα γίνει αυτό ακριβώς; Πώς θα λύσουμε τα άπειρα προβλήματα και δυσκολίες; Πώς θα εξασφαλίσουμε και θα αξιοποιήσουμε πόρους και θα δημιουργήσουμε δομές; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Δεν χρειάζεται όμως να σκεφτόμαστε, να δοκιμάζουμε και να δρούμε ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση;

Ίσως να είμαστε για κάποιο διάστημα σε αλληλεπίδραση με το δικό τους κόσμο, με τα δικά τους λεφτά με τις δικές τους τράπεζες, με τη δική τους οικονομία. Θα τους νικήσουμε όμως όταν πια δεν θα τους έχουμε ανάγκη, αλλά αυτοί θα κρέμονται απο πάνω μας. Εκεί έχουμε να φτάσουμε, κι ας είναι δύσκολο. Αυτό φοβούνται μόνο. Δεν είναι η πρώτη φορά  που θα γίνει: το έκαναν και οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας στην κατοχή κι ας μην ήξεραν τόσα όσα εμείς, το κάνουν εκατομμύρια φτωχοί και αποκλεισμένοι στον κόσμο.

Γιατί είναι και θέμα επιβίωσης. Γιατί είναι θέμα ζωής. Να ζήσουμε τη ζωή μας αλλιώς εδώ και τώρα, ώστε όταν έρθει η ώρα της σύγκρουσης να μην τους έχουμε καμιά ανάγκη. Αυτή θα είναι η πιο γλυκιά εκδίκηση για όλα τα όνειρα μας.  Μπορεί να μην τα καταφέρουμε εύκολα, μπορεί να δυσκολευτούμε πάρα πολύ. Είμαστε όμως δυνατές και μαθημένοι στα δύσκολα. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και τις διαθέτουμε. Και δεν έχουμε καμιά αλυσίδα πλέον να χάσουμε.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

3 Comments

  1. Pingback: Για μας που δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ούτε καν τις αλυσίδες μας | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

  2. Christopher Columbus on

    1. Εκλογικό μέτρο και λευκή/άκυρη ψήφος

    Το εκλογικό μέτρο για την κατανομή εδρών σε μια εκλογική περιφέρεια προκύπτει από το άθροισμα όλων των έγκυρων ψήφων διά του αριθμού των εδρών της περιφέρειας αυτής.
    Αν στις έγκυρες ψήφους προσθέταμε και τις λευκές τότε θα αύξανε το εκλογικό μέτρο και αντίστοιχα ο ελάχιστος αριθμός ψήφων που θα πρέπει να διαθέτει κάθε κόμμα για πάρει μια έδρα στην περιφέρεια αυτή.
    Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δυσχεραίνονταν τα μεγαλύτερα κόμματα στο να παίρνουν περισσότερες έδρες σε μία περιφέρεια και θα ενδυναμώνονταν εμμέσως τα μικρά κόμματα.
    Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (δικάζον ως Εκλογοδικείο) με την υπ’ αριθμ. 12/2005 απόφαση του έκρινε ότι η λευκή ψήφος δεν αποτελεί στατιστική καταγραφή διαμαρτυρίας, αλλά έκφραση του κυρίαρχου λαού και της βούλησης των εκλογέων για μη επιλογή των προτεινόμενων υποψηφίων. Συνεπώς θα πρέπει να θεωρείται ως έγκυρη και να προσμετρείται ως ισόκυρη με τις υπόλοιπες έγκυρες ψήφους στην διαμόρφωση του εκλογικού μέτρου, αλλιώς θα παραβιάζεται η αρχή της ισότητας της ψήφου.
    Ο ισχύων εκλογικός νόμος είναι ο νόμος Σκανδαλίδη 3231/2004 όπως τροποποιήθηκε από τους νόμους Παυλόπουλου 3434/2006 και 3636/2008 και κωδικοποιήθηκε μαζί με άλλες εκλογικές διατάξεις στο Προεδρικό Διάταγμα 12/2012.
    Ο παντοδύναμος νομοθέτης κάνοντας χρήση της δυνατότητας του για αυθεντική ερμηνεία των νόμων (άρθρο 77Σ) με τον Νόμο Παυλόπουλου 3434/06 ανέτρεψε την νομολογία του ΑΕΔ και επανέφερε την παλαιότερη νομολογία του ΣτΕ ορίζοντας πλέον ότι τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα και τούτο διότι δεν αποτελούν προτίμηση προς έναν υποψήφιο ή συνδυασμό!

    2. 51% ΛΕΥΚΗ ψήφος / ΑΚΥΡΗ ψήφος / ΑΠΟΧΗ
    αποχή = λευκό = άκυρο
    Συνέπεια αυτής της αλλαγής του εκλογικού νόμου είναι ότι πλέον η λευκή ψήφος δεν συνυπολογίζεται στην διαμόρφωση του εκλογικού μέτρου και ως εκ τούτου δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα στον επηρεασμό της κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων, ούτε στα μεγαλύτερα ούτε στα μικρότερα.
    Ακόμα και αν οι λευκές ψήφοι ξεπεράσουν το 50% δεν επιφέρουν καμία έννομη συνέπεια και ο λόγος είναι ότι βάσει του άρθρου 1 του Ν. 3434/06 δεν προσμετρώνται στο εκλογικό αποτέλεσμα με τις έγκυρες. Άλλωστε πουθενά στο Σύνταγμα ή σε Νόμο δεν προβλέπεται επανάληψη των εκλογών λόγω αποχής ή λευκών ψήφων ακόμα και αν αυτά φτάσουν και το 90%. Απλά στις περιπτώσεις αυτές θα ετίθετο το ζήτημα της έλλειψης πολιτικής νομιμοποίησης του εκλογικού αποτελέσματος, όχι όμως και της νομιμότητας αυτού.
    Η μόνη συνέπεια που θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε είναι ότι πέρα από το πολιτικό μήνυμα που εμπεριέχει η λευκή ψήφος, η μη προσμέτρηση της στα έγκυρα την ισοδυναμεί πρακτικά με αποχή. Άρα ενισχύει αναλογικά όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα καθότι μειώνονται οι απαιτούμενες ψήφοι για να κατοχυρώσουν μία έδρα σε σχέση με την περίπτωση που αντί για λευκό ο εκλογέας ψήφιζε κάποιο κόμμα.
    Το αποτέλεσμα των εκλογών διαμορφώνεται από τις έγκυρες ψήφους που παίρνει το κάθε κόμμα.
    Για να το πούμε με το πιο απλό παράδειγμα: αν την Κυριακή πάει μόνο ένας Έλληνας να ψηφίσει τότε το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη θα πάρει 100%.
    Αν πάνε δύο και ο ένας ρίξει λευκό, τότε πάλι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει ο άλλος θα πάρει 100%.
    Αν πάνε τρεις και ο ένας ρίξει λευκό και ο άλλος άκυρο, τότε πάλι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει ο τρίτος θα πάρει 100%.
    Αν πάνε τέσσερεις και ο ένας ρίξει λευκό, ο δεύτερος ψηφίσει το κόμμα Α και οι δύο υπόλοιποι το κόμμα Β, τότε το κόμμα Β κερδίζει τις εκλογές, έστω και αν δεν έχει τυπική αριθμητική πλειοψηφία πάνω από 50% στο εκλογικό σώμα.

    3. Η ψήφος σε μικρά κόμματα / αυτοδυναμία 1ου κόμματος
    Για να δικαιούται ένα κόμμα έδρες θα πρέπει να έχει ξεπεράσει το όριο του 3%.
    Για την κατανομή των εδρών σε ολόκληρη την επικράτεια και την εξαγωγή του ποσοστού της δύναμης κάθε κόμματος το εκλογικό μετρό προκύπτει από τον αριθμό των έγκυρων ψήφων όσων κομμάτων συγκέντρωσαν ποσοστό άνω του 3% (το ελάχιστο όριο για την είσοδο στην Βουλή) διά του αριθμού 250. Στην περίπτωση που ένα κόμμα δεν έχει ξεπεράσει το 3%, οι ψήφοι του κόμματος αυτού δεν υπολογίζονται στο εκλογικό μέτρο.
    Συνολικά οι έδρες του Κοινοβουλίου είναι 300. Ο εκλογικός νόμος Παυλόπουλου 3636/08 προβλέπει σύστημα απλής αναλογικής για τις 250 έδρες (238 + 12 επικρατείας) και πλειοψηφικό σύστημα για τις επόμενες 50 στο πρώτο κόμμα, ανεξαρτήτως της διαφοράς αυτού από το δεύτερο, με σκοπό πάντα την δημιουργία σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
    Αυτό έχει ως συνέπεια οι ψήφοι των μικρών κομμάτων που δεν μπαίνουν στην Βουλή να επηρεάζουν το εκλογικό μέτρο υπέρ της αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, παρέχοντας του ευκολότερα το bonus των 50 βουλευτών.
    Όμως στην περίπτωση προτίμησης της ψήφου σε μικρά κόμματα που μπαίνουν στην Βουλή, τα πράγματα αλλάζουν. Όσα περισσότερα κόμματα εισέλθουν στην Βουλή τόσο δυσκολότερο καθίσταται για το πρώτο κόμμα να πάρει αυτοδυναμία. Οι ψήφοι αυτών των μικρών κομμάτων συνυπολογίζονται στο εκλογικό μέτρο μειώνοντας έτσι τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.
    Συνεπώς καθίσταται δυσκολότερο για τα μεγάλα κόμματα να αποκτήσουν αυτοδυναμία όταν προκύπτει μια πολυκομματική Βουλή με 8 ή και περισσότερα κόμματα. Μία πολυκομματική Βουλή ωθεί στην δημιουργία συνεργασιών ώστε να μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, αναδιατάσσοντας το πολιτικό σκηνικό.
    Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η προτίμηση ψήφου σε μικρό κόμμα διαφέρει ανάλογα με το αν αυτό καταφέρει να μπει ή όχι στην Βουλή. Στην δεύτερη περίπτωση ουσιαστικά ευνοείται το πρώτο κόμμα το οποίο και παίρνει ευκολότερα αυτοδυναμία.

    Τι σημαίνουν όλα αυτά;

    Στην πράξη:

    ΛΕΥΚΗ ψήφος / ΑΚΥΡΗ ψήφος / ΑΠΟΧΗ σημαίνει ότι:
    Βοηθάς όλα τα κόμματα (εκτός αυτού που θα ψήφιζες) να ανεβάσουν πλασματικά τα ποσοστά τους αναλογικά με την δύναμή τους. Βέβαια, επειδή ωφελούνται αναλογικά της δύναμής τους, τα μεγαλύτερα κόμματα ενισχύονται περισσότερο.
    Βοηθάς το πρώτο κόμμα (αφού δεν ψηφίζεις κάποιο μικρό κόμμα) να πλησιάσει το ποσοστό που του χρειάζεται για την αυτοδυναμία.
    Βοηθάς όποιο κόμμα διεκδικεί οριακά την είσοδό του στη Βουλή (αφού δεν ψηφίζεις κάποιο μεγάλο κόμμα) να πλησιάσει το 3%. Αν μεν εισέλθει στην Βουλή, δυσκολεύει την αυτοδυναμία. Αν όχι, τότε μεγαλώνοντας το ποσοστό του διευκολύνει την αυτοδυναμία του 1ου κόμματος περισσότερο.
    Βοηθάς τα κόμματα που ενδεχομένως ανταγωνίζονται εκλογικά αυτό που θα ψήφιζες να το περάσουν.
    Στην εκλογική σου περιφέρεια, βοηθάς τα κόμματα που είναι κοντά στο εκλογικό μέτρο για να εκλέξουν βουλευτή να το φτάσουν.
    Δεν στέλνεις κανένα «ηχηρό μήνυμα» προς κανένα κόμμα.
    Αν κάποιος θέλει να «τιμωρήσει» τα μεγάλα κόμματα, τα λευκά/άκυρα/αποχή φέρνουν το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα!
    Τα λευκά/άκυρα/αποχή δεν συνιστούν πολιτική διαμαρτυρία με κόστος στο πολιτικό σύστημα.
    Η ΛΕΥΚΗ ΨΗΦΟΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΑΜΕΣΑ.
    Η αποχή είναι αναποτελεσματική διότι δεν προσμετράται στο εκλογικό αποτέλεσμα.

    Στην πολιτική σκηνή και την δημοκρατία:

    Ο εκλογικός νόμος καθορίζει τον τρόπο προσδιορισμού του εκλογικού μέτρου και της κατανομής των εδρών, καθώς και τον νομικό (και πρακτικό) ρόλο της λευκής / άκυρης ψήφου. Αυτή είναι η νομική και διαδικαστική πλευρά του ζητήματος. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε αλλά θα έπρεπε να ενστερνιζόμαστε ανεξαιρέτως όλοι οι ψηφοφόροι – ανεξαρτήτως ιδεολογίας ή πολιτικής τοποθέτησης – είναι ότι στις εκλογές δεν συμμετέχουμε μόνο και μόνο για να εκλέξουμε βουλευτές ανάλογα με τα ποσοστά των κομμάτων και το εκλογικό μέτρο.

    Η συμμετοχή σε αυτή την διαδικασία επιβάλλεται όχι μόνο για να υποστηρίξουμε ένα κόμμα ή μια ιδεολογία αλλά για να εκφραστεί και να εκδηλωθεί ξεκάθαρα και περίτρανα η οποιαδήποτε πολιτική επιλογή του εκλογικού σώματος. Ακόμα και η λευκή ή άκυρη ψήφος αλλά ως πολιτική επιλογή, όχι ως κραυγή διαμαρτυρίας! Το λευκό είναι μια πολιτική επιλογή – αλλά όχι μια κομματική επιλογή – η οποία αρμόζει σε όσους δεν ταυτίζονται ή διαφωνούν με όλα τα υφιστάμενα κόμματα, είτε σε ιδεολογικό είτε σε πρακτικό επίπεδο Σημασία, επομένως, δεν έχει μόνο πόσα και ποια κόμματα θα καταλάβουν πόσες έδρες. Σημασία έχει να ακουστεί ελεύθερα η γνώμη όλων των ψηφοφόρων. Αυτή η πλευρά του ζητήματος, η πολιτική, είναι η πιο σημαντική και ταυτόχρονα αυτή που λοιδωρείται ανελέητα από όλους τους δήθεν σκεπτόμενους και προβληματισμένους κοινωνικούς και πολιτικούς ακτιβιστές, επαναστάτες και αρθρογράφους.

    Έστω, λοιπόν, ότι το εκλογικό σώμα ψηφίζει κατά συνείδηση και δίνει ένα ποσοστό π.χ. 44% σε κόμματα τα οποία δεν έχουν έδρες μέχρι τώρα στην Βουλή. Ακόμα και αν αυτά δεν καταφέρουνε να εισέλθουνε τελικά στην Βουλή στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση – ίσως ενδεχομένως ούτε και στην επόμενη – η επιλογή αυτή από μόνη της θα δρομολογήσει γενικότερα και ειδικότερα πολιτικές (και όχι μόνο) εξελίξεις – τουλάχιστον μακροπρόθεσμα, αν όχι βραχυπρόθεσμα. Με πολύ απλά λόγια, στην τρέχουσα πολιτική και διεθνή συγκυρία που βιώνουμε θα είναι μία ξεκάθαρη σφαλιάρα στο ήδη κατεστημένο πολιτικό σύστημα, μία πραγματική πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία η οποία θα σχολιαστεί παγκοσμίως. Μελλοντικά ενδεχομένως να προκύψουν ευρύτεροι πολιτικοί σχηματισμοί, συμμαχίες και συνεργασίες εξωκοινοβουλευτικών μέχρι σήμερα κομμάτων τα οποία ενδεχομένως να πρωταγωνιστήσουν και να κυβερνήσουν. Όπως περίπου έγινε και με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες του.

    Αν, αντίθετα, το εκλογικό σώμα αποφασίσει να “λάμψει δια της αποχής” και επανεκλεγεί το ίδιο πολιτικό σκηνικό, ποιος θα νοιαστεί για το “μεγάλο” 44% της αποχής; Η αποχή δε συνιστά αντίδραση: αποτελεί ένδειξη απάθειας και αδιαφορίας, έστω και αν από μια μικρή μερίδα αντιμετωπίζεται ως συνειδητή επιλογή απαξίωσης της υπάρχουσας εκλογικής διαδικασίας ως μη δημοκρατικής.

    Η αποχή είναι η βασική τους επιδίωξη.

    Η ψήφος βάσει του Συντάγματος είναι υποχρεωτική όμως δεν έχει νομικές κυρώσεις σε περίπτωση που ο πολίτης δεν ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Μέχρι το 2001 στο κείμενο του Συντάγματος στο άρθρο 51 παρ. 5 υπήρχε η εξής διάταξη: «Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Νόμος ορίζει κάθε φορά τις εξαιρέσεις και τις ποινικές κυρώσεις». Όμως με την Συνταγματική Αναθεώρηση του 2001 τα περί κυρώσεων αφαιρέθηκαν και διατηρήθηκε μόνον η εξαγγελία περί υποχρεωτικότητας της ψήφου. Έτσι, υπερισχύει η άσκηση της ψήφου ως δικαιώματος παρά ως πολιτειακής υποχρέωσης του εκλογέα. Πάντως στο τελικό εκλογικό τελικό αποτέλεσμα η αποχή έχει την ίδια επίδραση όπως έχει και η λευκή ψήφος ή η άκυρη. Και οι τρεις επιλογές βγαίνουν εκτός εκλογικού μέτρου.

    Όποιος δεν ψηφίζει ουσιαστικά αφήνει τους ενεργούς ψηφοφόρους να αποφασίσουν για τον ίδιο και είναι έμμεσα συμμέτοχος και συνυπεύθυνος για οποιαδήποτε πολιτική απόφαση πάρουν.
    Σε κάθε περίπτωση, πάντως (λευκή ψήφος / άκυρη ψήφος / αποχή) και σε πρακτικό επίπεδο, ο απέχων ψηφοφόρος ουσιαστικά αφήνει να προδιαγράψει την μοίρα του το σώμα των βολεμένων κομματόσκυλων, των ανίκανων πολιτικών αριβιστών, των αιωνίως άεργων και διεφθαρμένων μέχρι το κόκκαλο “επαγγελματιών” πολιτικών, των παρατρεχάμενών τους και των διαπλεκόμενων συμφερόντων τα οποία τους υποστηρίζουν και το κάθε καρυδιάς καρύδι, όλων αυτών δηλαδή που εκμεταλλεύονται την πολιτική απάθεια και αδιαφορία των απεχόντων από την εκλογική διαδικασία.
    Η ουσία θα παραμένει: Να είμαστε ενεργοί πολίτες.

    Christopher Columbus

  3. Μακης Σταύρου on

    Εξαιρετικό. Ο νέος κόσμος που περιγράφεις δεν είναι μόνο όνειρο. Πραγματώνεται σήμερα στις καταλήψεις και την αυτoδιαχείριση των Fincas στην Ισπανία, στον αυτοδιαχειριζόμενο δήμο της Μαριναλέντα στην Ανδαλουσία, στις καταλήψεις και την αυτοδιαχείριση εργοστασίων και αγροκτημάτων στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη. Καιρός να ξεκινήσει και στην Ελλάδα…….”Θα φροντίσουμε εμείς γιαυτό”

Αφήστε Ένα Σχόλιο

19 + three =

Simple Share Buttons