Το μεγάλο σχίσμα Λαού – ηγεσίας -Το editorial του Νόστιμον Ήμαρ που κυκλοφορεί

1

ӕ͔́ǓǠԏՠQ׉ŐɓʏЏՠɅљ͕̏ՠ̅ ԏ͠БوՐϕуϠKŎǠԓɐс--בǓԏӠ̐ύǓ/

Του Θωμά Γιούργα

Εμπιστοσύνη-Δημοκρατία

Μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα και του επιτελείου του ήταν να ανέβουν όπως-όπως στο τρένο του οπορτουνισμού με προορισμό την εξουσιολαγνεία και εισιτήριο άνευ (ηθικής) επιστροφής.

Η συνειδητή αυτή επιλογή να αγνοήσουν τόσο προκλητικά την λαϊκή βούληση και την λαϊκή εντολή –όπως εκφράστηκε από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και το δημοψήφισμα- σηματοδότησε την πιο έντονη αντιδημοκρατική ‘’σεισμική δόνηση’’ της μεταπολίτευσης.

Για την ακρίβεια, ήταν ο μεγάλος πολιτικός μετασεισμός που βάθυνε σε πρωτόγνωρα επίπεδα το ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ του λαού και των πολιτικών αντιπροσώπων. Μην ξεχνάμε ότι βασικός πυλώνας της υπόσχεσης ΣΥΡΙΖΑ / Τσίπρα συμπυκνωνόταν στο ‘’εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους, εμείς δεν θα σας προδώσουμε’’.

Τελικά, κάνουν ακριβώς ότι και ‘’οι άλλοι’’, αθέτησαν ακόμα μεγαλύτερες υποσχέσεις και κυρίως αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο έτοιμοι από τον ίδιο τον λαό ώστε να συγκρουστούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον.

Ηθική-Πρόοδος

Τα αμέσως προηγούμενα χρόνια, η κυβέρνηση Σαμαρά είχε επιδοθεί σε έναν άτυπο διαγωνισμό μεταξύ της διαπλοκής και του ακραίου συντηρητισμού. Οι ολιγάρχες που αναδείχθηκαν και ενδυναμώθηκαν κατά την περίοδο Σαμαρά έστησαν ανοιχτά και χωρίς προσχήματα ένα σκηνικό ‘’Καμόρας’’. Η δυσωδία από αυτό το σκηνικό διαπλοκής και ανηθικότητας μπορούσε να καλυφθεί μονάχα από την δυσωδία της ακροδεξιάς ρητορικής και πολιτικής πρακτικής που ασπάστηκε με εξωφρενική φυσικότητα η ομάδα Σαμαρά.

Ανοιχτά ξενοφοβικός λόγος για τους ‘’λαθρομετανάστες’’, φωτογραφήσεις δίπλα στους φράχτες της ντροπής, ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, ωμές παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη (στοιχεία που έχει ενστερνιστεί και το σημερινό καθεστώς), χυδαίες πολιτικές συνεννοήσεις με τους νεοναζί.

Ο λαός, στο βαθμό που η γενίκευση το επιτρέπει και τηρουμένων των αναλογιών, βρέθηκε 100 χρόνια μπροστά από την κυβέρνηση Σαμαρά στην αντιμετώπιση του προσφυγικού, αλλά και στο αίτημα για δικαιοσύνη και καταδίκη των νεοναζί.

Ιερώνυμος

«Ο τόπος μας περνάει από στιγμή σε στιγμή στον αφελληνισμό και στον αποχριστιανισμό».

«όσοι δεν τον έχουν γνωρίσει τον παρεξηγούν. Είναι άνθρωπος με ενδιαφέροντα, αν πρόσεχε την ροή του λόγου του θα ήταν καλύτερα. Δεν το κάνει από κακία, απλά εκρήγνυται περισσότερο από ότι πρέπει» (για τον φίλα προσκείμενο στην Χρυσή Αυγή, Αμβρόσιο)

Η τελευταίες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου σηματοδότησαν την ολοκληρωτική στροφή προς την ξενοφοβία, την ισλαμοφοβία και το ξέπλυμα της μισαλλοδοξίας. Προφανώς δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι η πλειοψηφία -όχι μόνο του λαού, αυτό είναι προφανές, αλλά και των ίδιων των πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίας ενστερνίζονται αυτές τις ακραίες και επικίνδυνες θέσεις.

Το σχίσμα μεταξύ του λαού και σχεδόν κάθε μορφής ηγεσίας και εξουσίας στην χώρα είναι βαθύ, ευρύ και αγεφύρωτο. Έχουμε ευθύνη να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, ο καθένας όσο του αναλογεί, προτού παρουσιαστούν ακόμα πιο επικίνδυνοι ‘’σωτήρες’’.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 5.11.2016

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

dromos-n

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Θωμάς Γιούργας

Πολιτικό Νομικής σε μια άλλη Αθήνα, σε μια άλλη Ελλάδα. Έρωτας με την πρώτη ματιά με το Εδιμβούργο και η αρχή ενός ατελείωτου περιπάτου στα μονοπάτια της Φιλοσοφίας. Η κρίση μας γυρίζει τα μάτια και Νόστιμον Ήμαρ. Επιστροφή στην κριτική σκέψη, στην αλληλεγγύη. Επιστροφή σε μια άλλη Αθήνα, σε μια άλλη Ελλάδα.

1 Comment

  1. “Η κοινωνία των ανθρώπων”

    Σήμερα η ζαλάδα των ανθρώπων πάνω απ’τον ατέλειωτο ορίζοντα της αβεβαιότητας μοιάζει μ’αυτή που πέρασε το ανθρώπινο μυαλό για ν’αντικαταστήσει το σύστημα του Πτολεμαίου με το σύστημα του Κοπέρνικου. Ο σεισμογράφος της ανθρώπινης πορείας ταράζεται και πάλι, ενώ ο αφανισμός των ιστορικών αξιολογήσεων κάνει την ιστορία να μην έχει πια την κατευθυντήρα σημασία της. Ακόμα κι όσα είχαν κάποια σταθερή αξία κλονίζονται : αλήθεια, δικαιοσύνη, λογική, ανθρωπισμός.
    Μια κοινωνία απ’όπου λείπουν οι ηθικές αξίες δημιουργεί ανθρώπους χωρίς προσωπικότητα, ανθρώπους που πιστεύουν σε Μεσσίες. Κάθε εμφανιζόμενο “μεταρρυθμιστή” τον κάνει κύριό της, φτιάχνοντας αμέσως ένα χοντροκομμένο είδωλο. Έτσι η ανθρώπινη κοινωνία καταντά κοινωνία των ειδώλων της και της βασιλείας τους. Το κοινό χαρακτηριστικό της λατρείας όλων των ειδώλων είναι η προσαρμογή ενός ιδανικού στα κακά ένστικτα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος καλλιεργεί τα ελαττώματα που του φέρνουν κάποιο όφελος. Μα έχει ανάγκη να τα νομιμοποιήσει. Δεν θέλει να τα θυσιάσει, πρέπει να τα εξιδανικεύσει. Γι’αυτό το πρόβλημα που τον απασχολεί, αιώνες τώρα, είναι να εναρμονίσει το ιδανικό του με τη μετριότητά του.
    Ο σύγχρονος κόσμος με όλη του τη δύναμη, έχοντας ένα θαυμάσιο τεχνικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, δεν μπόρεσε να εδραιώσει ούτε μια πολιτική, ούτε μια ηθική, ούτε ένα ιδανικό, ούτε νόμους, που να βρίσκονται σε αρμονία με τους τρόπους της ζωής που δημιούργησε. Μέσα μας έχουμε μια σύγχυση από απέραντες ελπίδες, που τις δικαιολογούν οι θαυμάσιες επιτυχίες του παρελθόντος μας, και θλιβερά προαισθήματα, που μας έδωσαν οι αφάνταστες αποτυχίες και καταστροφές, όσες η πρόοδος έφερε στην ανθρωπότητα. Σκεφτόμαστε πνευματικά, μα ζούμε κι ενεργούμε φυσικά, έλεγε ο Ντεκάρτ. Αυτός ο χωρισμός της σκέψης από τη ζωή υπήρξε ίσως ένα δυστύχημα για την ανθρωπότητα. Είμαστε θύματα ενός Καρτεσιανισμού, που μας έφερε ασυνείδητα στην άκρη του γκρεμού. Και μπορούμε να πούμε πως ό,τι ξέρουμε κατάντησε αντίθετο σ’ό,τι είμαστε. Έτσι εξηγείται η αντινοητική τάση της εποχής μας.
    Η κοινωνία είναι μια πρόοδος κοινωνικών φάσεων, που διαδέχονται η μια την άλλη, όπως η ανάπτυξη της ζωής απ’τον σπόρο. Μπορεί τα πολιτεύματα και οι κοινωνίες να διατηρούν ακόμα την εξωτερική τους μορφή, χωρίς καμιά ίσως αλλαγή, ωστόσο τα γεγονότα εξελίσσονται στην πραγματικότητα του πνεύματος πριν παρουσιαστούν στην πραγματικότητα της ιστορίας. Οι σημερινές κρατικές και κοινωνικές μορφές θυμίζουν την εικόνα που δίνει σε μια ουτοπία ο Ουέλς, συγκρίνοντας την κοινωνική κατάσταση μ’έναν σπόρο φαγωμένο από παράσιτα : Ένα σκουλήκι γεννά έν’ αυγό μέσα σ’έναν σπόρο και σε λίγο καιρό ο σπόρος καταντά έν’ άδειο περίβλημα. Έρχεται έπειτα έν’ άλλο παράσιτο που γεννά το αυγό του μες στο σκουλήκι, έτσι που κι αυτό καταντά με τη σειρά του έν’ άδειο περίβλημα, μες στον σπόρο. Ο σπόρος διατηρεί πάντα τη μορφή του, ο κόσμος εξακολουθεί να έχει τη γνώμη πως είναι σπόρος, κι αυτό το ίδιο νομίζει ίσως τον εαυτό του σαν έναν σπόρο δυνατό και ζωντανό. Μα είναι σπόρος μόνο στη θωριά, χωρίς ζωή, χωρίς ικανότητα να δημιουργήσει ζωή.
    Ας μην προσπαθούμε να κρατήσουμε στη ζωή ό,τι είναι πια ουσιαστικά νεκρό…

    Μανώλης Μεσσήνης

Αφήστε Ένα Σχόλιο

15 − 4 =

Simple Share Buttons