Ταξιδεύοντας με ”τη βάρκα” του Πάνου Μπίρμπα – από τη Μαρία Παρέντη

0

πανος

”We have no time we only have our faith

We must stand together , I’m starting to shake

A man with a big hat trying to push me away

I know that river is gonna be my jail”

 

Panos Birbas, ”The boat”

 

Είναι μου λές ετούτες οι μέρες δύσκολες, δεν είναι για μουσικές, στιχάκια κι άλλα παρόμοια που έλεγε κι ο ποιητής. Κι όμως είναι ακριβώς τώρα που την έχουμε ανάγκη. Τέχνη όχι για την τέχνη, τέχνη για τη μεγέθυνση του εύρους της προσωπικής μας ελευθερίας και έκφρασης. Σπανίζει, μα υπάρχει παράλληλα με τους αγώνες μας, υπάρχει για να τους εγείρει, να τους συνοδεύει , να τους υμνεί, αν θες και λίγο να τους ξεκουράζει.

 

Ο νέος και πολλά υποσχόμενος μουσικός κι ακτιβιστής Πάνος Μπίρμπας με την εξέχουσα μπάντα του– αποτελούμενη από το Φώτη Παπαθεοδώρου (κιθάρα), το Γιάννη Μαρίνη (πλήκτρα) , το Μάκη Καφετζιδάκη (μπάσο) και το Δημήτρη Γρηγοριάδη (ντραμς) – ήρθε το βράδυ της προηγούμενης Τρίτης να σώσει στ΄αλήθεια τα ημιθανή μας σωθικά.

 

Μπαίνω στο FAUST στην Καλαμιώτου, κλασικά αργοπορημένη, με χτυπημένο χέρι , μετά από μια μέρα εφιαλτική, σε μια χώρα-ήπειρο-πλανήτη που παραπέει. Ο Πάνος μόλις έχει πάρει το μικρόφωνο. Το μαγαζί είναι ασφυκτικά γεμάτο , αλλά μοιάζει άδειο ξαφνικά. Είσαι εσύ, μια φωνή και η μελωδία! Το χέρι μου δεν πονάει πια.

 

Ο ποιητής-τραγουδιστής-μουσικός-συνθέτης αποτυπώνει την ασχήμια και τα πάθη του κόσμου,  τραγουδά  τον έρωτα και τη βαρβαρότητα που τον συνθλίβει. Τραγουδά ό,τι ο ίδιος είδε στους δρόμους. Την ιστορία του άστεγου του Finchley Road  στο αναπηρικό καροτσάκι, που αποχαιρετώντας τον , του είπε: ”Man, there’s no way down on Finchley Road”  και κανείς δεν τον θυμόταν, κανείς δεν ήξερε πώς νιώθει. Έτσι, είπε να τον κάνει πρωταγωνιστή σε ετούτο το τραγούδι.

 

 

Δε θα προσπεράσω το δέσιμο της μπάντας. Aν τους παρατηρούσες ελάχιστα καταλάβαινες ότι το βρίσκουν με ένα νεύμα. Εξ ου και οι υπέροχες διασκευές από  PJHarvey, Depeche Mode, David Bowie, Smashing Pumpkins, Joy Division, Leonard Cohen, Nick Cave, χωρίς μανιερίστικο τρόπο γίνονταν δικές τους. Μεταφέρθηκα ξαφνικά στο Λονδίνο, όπου με λίγες λίρες μπορείς να δεις απίθανα σχήματα στα πιο μικρά μπαράκια της πόλης.

 

Δικό μου αγαπημένο κομμάτι από τη βραδιά είναι με διαφορά το ”The boat’‘, που μιλά για το μακρύ ταξίδι των προσφύγων, γραμμένο από τον ίδιο τον Μπίρπα κι ελπίζω όχι περιορισμένο στο μέλλον στα στενά σύνορα της χώρας.

 

Κλείνοντας θα ζητούσα από την μπάντα να τα εξιστορεί τα τραγούδια της στο κοινό , φέρουν όλα ένα ιδιαίτερο βάρος και μια ξεχωριστή ιστορία!

 

παν

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

5 × 1 =

Simple Share Buttons