Τα παιδιά από άθρησκες οικογένειες είναι πολύ πιο φιλεύσπλαχνα και αλτρουιστικά

2

Sharing

Του Γιώργου Μανουσέλη

Αντίθετα με ό,τι συνήθως πιστεύουμε, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε θρησκόληπτες οικογένειες τείνουν να εκδηλώνουν μια πολύ λιγότερο ανεκτική, γενναιόδωρη και αλτρουιστική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους σε σύγκριση με παιδιά της ίδιας ηλικίας που προέρχονται από άθεες ή μη θρησκευόμενες οικογένειες!

Σε αυτό το απροσδόκητο συμπέρασμα κατέληξε εκτεταμένη έρευνα ομάδας κοινωνικών ψυχολόγων υπό τον γαλλικής καταγωγής καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου Jean Decety. Οι ειδικοί ανέλυσαν το κοινωνικό και ψυχολογικό προφίλ 1.170 παιδιών ηλικίας από 5 έως 12 ετών και των οικογενειών τους που ζουν σε έξι διαφορετικές χώρες (ΗΠΑ, Ιορδανία, Καναδά, Κίνα, Ν. Αφρική, Τουρκία).

Τα εντυπωσιακά συμπεράσματα της έρευνας, που μόλις δημοσιεύτηκε στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό «Current Biology», φαίνεται πως διαψεύδουν την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η καλλιέργεια της θρησκευτικής πίστης οδηγεί άμεσα και συμβάλλει στη διαμόρφωση φιλάνθρωπων και περισσότερο ηθικών αισθημάτων, καθώς και ότι τα παιδιά που έχουν δεχτεί μια σοβαρή θρησκευτική μύηση και παιδεία θα είναι πολύ πιο ευαίσθητα στις δυσκολίες ή στις δυστυχίες των συνανθρώπων τους.

Στόχος της έρευνας ήταν να διαπιστωθεί αν και σε ποιο βαθμό η θρησκεία επηρεάζει τις λεγόμενες «προκοινωνικές συμπεριφορές» των παιδιών, δηλαδή τις φιλικές ή αλτρουιστικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται χωρίς να υπάρχει κάποιο όφελος ή ανταμοιβή.

Για τον σκοπό αυτό οι οικογένειες και τα παιδιά χωρίστηκαν σε τρεις μεγάλες ομάδες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις τρεις επικρατέστερες θρησκευτικές αντιλήψεις ή στάσεις -χριστιανοί, μουσουλμάνοι και άθεοι-, ενώ ένα μικρότερο ποσοστό αντιστοιχούσε σε ιουδαϊστές, βουδιστές και αγνωστικιστές.

Τα παιδιά και οι οικογένειές τους υποβλήθηκαν σε μια σειρά από τεστ στη χώρα τους από ερευνητές των τοπικών πανεπιστημίων.

Παιδική βία

Χάρη σε ειδικά ερωτηματολόγια και με την προβολή βίντεο που έδειχναν σκηνές καθημερινής παιδικής αναλγησίας ή βίας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι μικροί που πίστευαν σε κάποια θρησκεία επιδείκνυαν σαφώς λιγότερη ενσυναίσθηση, ευαισθησία και αλληλεγγύη για τα δεινά των άλλων παιδιών και των συνανθρώπων τους.

Κάποια άλλα τεστ που μετρούσαν τη γενναιοδωρία έδειξαν σαφώς ότι, ανεξάρτητα από τον τόπο προέλευσης, τα παιδιά που πίστευαν σε κάποια θρησκεία ήταν πολύ λιγότερο διατεθειμένα να δείξουν γενναιόδωρη ή φιλεύσπλαχνη συμπεριφορά απ’ ό,τι τα παιδιά από οικογένειες άθεων.

Πιθανότατα αυτά τα αναπάντεχα συμπεράσματα να απογοήτευσαν το γνωστό και χριστιανικής εμπνεύσεως αμερικανικό ίδρυμα John Templeton Foundation που χρηματοδότησε την έρευνα, αφού αποκαλύπτουν και επιστημονικά ό,τι οι περισσότεροι άνθρωποι διαπιστώνουν εμπειρικά: η ηθική και φιλάνθρωπη συμπεριφορά ενός ατόμου επηρεάζεται ελάχιστα από τη θρησκεία του.

Οπως υποστηρίζουν στο σχετικό άρθρο τους ο Jean Decety και οι συνεργάτες του, «τα δεδομένα αυτής της έρευνας αμφισβητούν τόσο την άποψη ότι η θρησκευτική πίστη είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της ηθικής όσο και τη διαδεδομένη πεποίθηση ότι η εκκοσμίκευση του ηθικού λόγου συμβάλλει στη μείωση της ανθρώπινης καλοσύνης. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει».

efsyn.gr

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

2 Comments

  1. Θάνος Γ. on

    Συγχαρητήρια κύριε Μανουσέλη, τώρα προωθείτε ως “επιστημονικές” έρευνες που τεκμηριώνουν το ηθικόμετρο. Αν και είναι γνωστό το πόσο κακή φιλοσοφία κάνουν οι επιστήμονες θα έπρεπε να τους είναι τουλάχιστον κατανοητό πως η ηθική δεν αποτελεί “σταθερό” παράγοντα για να αξιολογηθεί “αντικειμενικά”. Το να λυπάται ή όχι κανείς μια κατάσταση μπορεί κάτω από ένα πλαίσιο κουλτούρας να είναι ηθικό ενώ από άλλο να είναι ανήθικο. Πχ ένας θρησκευόμενος μπορεί κάλλιστα να θεωρεί απόλυτα δίκαιο ένας φορέας του HIV να υποφέρει από αυτή την κατάσταση καθώς αυτό αποτελεί τιμωρία για μια ανάρμοστη συμπεριφορά και αυτή η κρίση είναι απόλυτα συμβατή στην ηθική του θρησκευόμενου. Το ανάλογο ένας επιστήμονας μπορεί να θεωρεί ηθικά άμεμπτο να λαμβάνει μισθό 100 φορές παραπάνω από ένα σερβιτόρο. Άρα με βάση πιο αξιολογικό σύστημα ηθικοκρατίας έγινε η παραπάνω έρευνα; Φαντάζομαι όχι με αυτή των Χούτου ή των Πουριτανών χριστιανών αλλά με βάση την “δική μας” ηθική των σύγχρονων φιλελεύθερων καταναλωτών.
    Μάλιστα, για άλλη μια φορά η ανεκτικότητα μας αποκλείει οτιδήποτε διαφέρει από το δικό μας πλαίσιο αξιών. Αλλά τελικά ποιό είναι το «δικό μας» πλαίσιο αξιών;

  2. Θανάσης Αλμπάντης on

    Είναι λογικό. Κάποιος γίνεται -συνήθως- άθεος μετά από κάποια λογική διεργασία. Από εκεί και πέρα προσπαθεί να εκλογικεύσει τον κόσμο και τον εαυτό του. Κυρίως να δώσει και ένα νόημα στην ύπαρξή του και στην συμπεριφορά του. Δεν έχει κανένα μορμολύκειο που να του επιβάλλει -με την απειλή τιμωρίας ή ανταμοιβής- να είναι καλός ή κακός. Συμπεριφέρεται, δηλαδή, ανιδιοτελώς, επιδιώκοντας μόνο την κοινωνική ισορροπία. Όταν ήταν να εκτελεστεί ο Μπελογιάννη παρέμβαση υπέρ του έκανε και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων λέγοντας: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Τον θεωρώ ανώτερο και των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή». Η ηθικοποίηση και δικαίωση της συμπεριφοράς μας με την επίκληση ή μέσω ανωτέρου Όντος ή Βουλήσεως, μας “επιτρέπει” να προβαίνουμε στα μεγαλύτερα εγκλήματα, εν ονόματι Θεού, Πατρίδας, Οικογένειας κ.λπ.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

13 − 2 =

Simple Share Buttons