Στον Παύλο..

2

παυλο

Από τη Μαρία Παρέντη

“Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα
που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσα από την πένα…”
KillahP

Τον Παύλο τον γνώρισες από κοινούς γνωστούς σε μια συναυλία. Και να μη στον σύστηνε κανείς και να μην ανέβαινε στη σκηνή δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον παρατηρήσεις. Ακόμη κι εσύ η πάντα αφηρημένη και στην “κοσμάρα” της.

Αυτόφωτος αυτός ο άνθρωπος, αλλιώτικος, αλλόκοτος. Μέχρι κι η χειραψία του είχε κάτι από αλλού φερμένο. Δεν τον είχες ξανακούσει, τον αναζήτησες μετά στο διαδίκτυο. Τα τραγούδια του μιλούσαν για τον Τζουλιάνι, τον Αλέξη, τον πρόσφυγα, τον εργάτη, τον Πειραιά, τα όνειρα.

KillahP το ψευδώνυμό που είχε διαλέξει, εκ του “δολοφόνος του παρελθόντος” όπως δήλωνε ο ίδιος.

Το ζούσε το παρόν ο Παύλος. Την απογοήτευση και την αγανάκτηση τις έκανε τραγούδια. Μάζευε στιγμές κι έγραφε. Από το δρόμο και τη δράση δεν απείχε. Εκεί θα τον ξανασυναντούσες, σε μια πορεία αντιφασιστική. Σε όλα του αντι- ο ίδιος. «Δεν είναι για μας οι συμβάσεις μικρή μου», μιλούσε και γελούσαν τα μάτια του. Τραγουδούσε και ζούσε!

Ήταν σκληρή η δουλειά στη Ζώνη, δούλεψε κάμποσο καιρό εκεί. Τόσα χρόνια ο πατέρας λαμαρίνες στη Ζώνη κουβαλούσε – ο μαστρο-Τάκης με τ’ όνομα – καμάρωνε όταν του λέγανε για το γιο του. Ωραίοι οι άνθρωποι στο Πέραμα, τους έβαζε ο Παύλος στις ρίμες του, τους τραγουδούσε.

Η αδικία τον έζωνε τα τελευταία χρόνια. Πού ξεπήδησαν όλοι αυτοί οι φασίστες στις γειτονιές του Περαία του; Χρειαζόταν δράση, οργάνωση. Δε θα έμπαινε ποτέ του σε κομματικά καλούπια, μα ο φασισμός ήθελε συσπείρωση, έπρεπε να λιώσεις παπούτσια στους δρόμους. Δεν τους φοβόταν ο Παύλος τους δρόμους, σε αυτούς αναζητούσε την αλήθεια και το δίκιο.

Είχες πολύ καιρό να τον δεις, ώσπου ένα πρωί τα μάτια του γέμισαν την οθόνη του υπολογιστή σου. Δεν ήταν δυνατό κανείς να ξεχάσει τα μάτια του Παύλου!

Σήμερα θα γιόρταζε τη γιορτή του ο Παύλος, θα γέμιζε η Μάγδα το σπίτι και τη γειτονιά γλυκά. Δε μας είχε ποτέ του ανάγκη, τον είχαμε και τον έχουμε ακόμη όλοι εμείς. Τα δάκρυα, τις αφιερώσεις και τις φαμφάρες τ’ αποστρεφόταν. Ας ήταν εδώ να σε ψέξει για τούτο εδώ το κείμενο και να ξεκαρδιστείτε στα γέλια.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

2 Comments

  1. Την πρώτη φορά που μπήκε στη βουλή το ναζιστικό κόμμα δικαιολόγησαν τους ψηφοφόρους ως αγανακτισμένους λες και δεν υπήρχαν άλλα κόμματα για να δώσουν την ψήφο τους. Έλεγα στους φίλους ότι δεν είναι αγανακτισμένοι, είναι απλά φασίστες. Σε κάθε επόμενη εκλογική αναμέτρηση οι ναζί συνέχιζαν να δείνουν το παρόν στη βουλή, οι ψηφοφόροι τους έφτασαν το μισό εκατομμύριο, φασίστες όλοι. Το τραγικό είναι ότι έστω και αν δεν μπήκε στη βουλή ο φασίστας Τζήμερος κάποιοι τον ψήφισαν όπως και κάποιοι θα ψηφίσουν και τα νεοσύστατα φασιστικά κόμματα του Κρανιδιώτη και του Μπαλτάκου. Κάπως έτσι δεν πήρε την εξουσία και ο Χίτλερ, από τους δήθεν αγανακτισμένους, στην πραγματικότητα φασίστες.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

four + six =

Simple Share Buttons