Η κόκκινη Ρόζα και η Ευρώπη των Λαών

0

Κείμενο της Rosa Luxemburg απ’ τις Φυλακές Μπρεσλάου, 1917

“Να ‘μαι ξαπλωμένη σ’ ένα σκοτεινό κελί, πάνω σ’ ένα στρώμα σκληρό σαν πέτρα. Το κτίριο έχει τη συνηθισμένη εκκλησιαστική ησυχία, έτσι που θα νόμιζες ότι έχεις ήδη ενταφιαστεί. Κατά διαστήματα ακούω το κοντινό βήξιμο του δεσμοφύλακα καθώς κάνει, με τις βαριές του μπότες, μερικά αργά βήματα για να ξεμουδιάσουν τα πόδια του.

Το τρίξιμο των χαλικιών κάτω απ’ τα πόδια του είναι ένας τόσο απελπιστικός ήχος, ώστε όλη η κούραση και η ματαιότητα της ύπαρξης μοιάζει να σκορπίζεται στην υγρή και σκοτεινή νύχτα.

Είμαι ξαπλωμένη μόνη και σιωπηλή, τυλιγμένη στις πολλαπλές μαύρες πτυχές του σκότους, της ανίας, της ανελευθερίας και του χειμώνα -αλλά η καρδιά μου χτυπά με μια απέραντη κι ασύλληπτη εσωτερική χαρά, λες και τριγυρίζω σε κάποιο ηλιόλουστο, λουλουδιασμένο λιβάδι.

Και μέσα στο σκοτάδι χαμογελώ στη ζωή, σαν να ξέρω κάποια μυστική συνταγή που θα μου επέτρεπε να μεταμορφώσω καθετί το κακό και τραγικό σε γαλήνη και ευτυχία.

Αλλά όταν ψάχνω στο μυαλό μου για την αιτία αυτής της χαράς, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει καμία αιτία, και γελάω με τον εαυτό μου.

Πιστεύω ότι το κλειδί του γρίφου είναι η ίδια η ζωή, αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας είναι απαλό και όμορφο σαν βελούδο, φτάνει να μπορείς να το κοιτάξεις με τον σωστό τρόπο.

Το τρίξιμο των υγρών χαλικιών κάτω απ’ τα αργά και βαριά βήματα του δεσμοφύλακα είναι, κατ’ αναλογία, ένα υπέροχο τραγούδι ζωής -για όποιον έχει αυτιά να τ’ ακούσει.”

~~{}~~

“Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία”

Βρέχει απόψε, ενώ διαβάζω για τη Ρόζα, βρέχει, ψιλόβροχο, like silent raindrops, σαν ν’ αναρωτιέται κι η βροχή τι θα συμβεί. Αριστερή κυβέρνηση σε νεοφιλελεύθερη Ευρώπη.

Όμως αυτή η Ευρώπη είναι καταδικασμένη ν’ αποτύχει. Γιατί στηρίζεται στον απολυταρχισμό της Γερμανίας και στις οικονομικές ανισότητες.

Οι Γερμανοί δεν αντιμετωπίζουν τους εταίρους τους ως ισότιμους. Η κατά φαντασία ανωτερότητα τους θα είναι επιζήμια για όλους. Άλλους δύο πολέμους ξεκίνησαν. Οδήγησαν την Ευρώπη στον όλεθρο και καταστράφηκαν κι οι ίδιοι. Βαδίζουν πάλι στο ίδιο μονοπάτι.

~

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ του 21ου αιώνα είναι όλοι οι Ευρωπαίοι που φτωχοποιούνται, που μεταναστεύουν, που φυλακίζονται, που αυτοκτονούν.

Τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα αποσκοπούν μόνο στο να καταλύσουν, να καταπνίξουν τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, προκειμένου να εφαρμόσουν τις νεοφιλεύθερες πολιτικές τους.

Ποιος είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο κάθε Ντάισελμπλουμ και ο κάθε Σουλτς ενδιαφέρεται για την επιβίωση των Ελλήνων;

Οι Μεγάλοι Ευρωπαίοι έχασαν τις υπεραντλαντικές τους αποικίες κι αναγκάστηκαν ν’ αποκτήσουν ενδοευρωπαϊκές αποικίες. Έτσι κινείται η μηχανή της Ευρώπης: Καίγοντας ανθρώπους, σ’ ένα μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα.

Γι’ αυτό τρομάζουν τόσο πολύ. Δεν φοβούνται την Ελλάδα. Φοβούνται την ίδια τη ζωή. Φοβούνται την κόκκινη Ρόζα, που είναι θαμμένη στα θεμέλια της Ευρώπης.

Τη φοβούνται, γιατί εκείνη ακόμα και μέσα στη φυλακή μπορούσε να ζει.

Φοβούνται τους Έλληνες, τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, τους Γερμανούς, τους Γάλλους που κάποια στιγμή θα ξεσηκωθούν και θα ζητήσουν τη ζωή τους πίσω.

Αυτή η Ευρώπη δεν πρέπει ν’ ανήκει στους επιγόνους του Χίτλερ, αλλά στους επιγόνους της Λούξεμπουργκ κι όλων όσοι αγωνίστηκαν για την ελευθερία των λαών.

~~{}~~

Τ’ αυτοκίνητα περνούν τον δρόμο, οι τηλεοράσεις φέγγουν στις απέναντι πολυκατοικίες, ένα σκυλί γαβγίζει.

Η ζωή συνεχίζεται, Ρόζα. Τι με κοιτάζεις μουδιασμένο;

Θα σηκωθούμε ξανά. Και θα σ’ έχουμε μαζί μας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γελωτοποιός

Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός εγγονού της Πηνελόπης Δ. Μπλογοτέχνης και ελεύθερος στοχαστής, αυτοδίδακτος και άνεργος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

1 × four =

Simple Share Buttons