Που το πάνε το παιδί;

1

transgender-rights-2

Από την Άννα Κουρουπού

Δεν ήταν λευκοί οι διάδρομοι. Δεν θυμάμαι καν το χρώμα. Ένα ανατριχιαστικό στρίγκλισμα από τα ροδάκια του φορείου μέσα στην ελαφριά μαστούρα από το βαρύ υπνωτικό της προηγούμενης νύχτας. Κι ένα τραγούδι στο νου, πιο πολύ ο ρυθμός. “Που το πάνε το παιδί., χελιδόνι στο κλουβί” .Ράθυμο και αυτό.. Ένας Παριζιάνος γιατρός σε μουσουλμανική χώρα, ελευθέρωσε το χελιδόνι καθώς του κρατούσε το χέρι και του χάιδευε το κούτελο μέχρι να πέσει στον ύπνο τον βαθύ, που ίσως γυρισμό να μην είχε. Είδε το “θάνατο” κατάματα και του μειδίασε προκλητικά. Και πέταξε.

Ενα όνειρο,μια ανάγκη ζωής γίνεται πραγματικότητα. 9 Μαρτίου. Μια μέρα μετά τη γιορτή της γυναίκας. Συμβολικά τα πάντα για ένα μυαλό που ψάχνει αφορμές να αράξει το ανήσυχο της ύπαρξης του. Ένα δικαστήριο για να αποδείξει σε ένα κράτος ανάλγητο στη μειονότητα και την ελευθερία , ήταν ικανό; να δώσει πιστοποίηση ότι ναι, αυτό το πλάσμα είναι άξιο να έχει γυναικεία ταυτότητα. Ένα δικαστήριο. Ένας δικαστής που μπορεί εκείνο το πρωί να είχε ξυπνήσει στραβά και να θεωρούσε πως δεν είμαι άξια να φέρω γυναικείο νόμιμο όνομα. 25 χρόνια πριν.

Κύλησε πολύ λασπόνερο στ’ αυλάκι από τότε. Έζησα μια ζωή “ιδανική” στην αντιξοότητα της. Καλά ήταν. Το δικαίωμα μου στην δική μου ευτυχία το κατέκτησα με δικές μου μάχες και πολέμους κι ας έχανα πολλές φορές. Όπως οφείλει να κάνει κάθε άνθρωπος που ασφυκτιά σε μια φόρμα που του έδωσαν να φορέσει αλλά είναι στενή , έχει τοξικές ουσίες και θέλει να τη βγάλει. Να ανασάνει. Στη δική μου περίπτωση οι ειδικοί το ονομάζουν …δυσφορία φύλου.

Σε αυτή τη “δυσφορία” βρήκα τη λύση , τη μοναδική,τη σωτήρια, την αλλαγή φύλου, τη διόρθωση φύλου , τον επαναπροσδιορισμό ή όπως αλλιώς θέλουν να το λένε. Εγώ ξέρω πως βρήκα την ψυχή μου, την πήρα στα χέρια μου απαλά, τη χάιδεψα και της έδωσα την ευκαιρία να πετάξει, να φτερουγίσει. Κι έπρεπε μια δικάσιμος διαδικασία να το επιβεβαιώσει.

Τότε δεν με πόνεσε αυτό. Με τα χρόνια σκεφτόμουν ανά καιρούς αν αυτός ο δικαστής ήταν ένας ρατσιστής , ένας κρυφός φασίστας ή ένας άνθρωπος που δεν του έκατσε καλά η ζωή και εκείνο το πρωί αποφάσιζε όχι και τόσο καθαρά για τις ζωές των άλλων. Επί ένα χρόνο είχα γυναικείο όργανο με αντρική ταυτότητα έως ότου γίνει η δίκη με τα απαραίτητα έγγραφα από τον γιατρό..Δεν μπορεί κανείς , μα κανείς να διανοηθεί πόσο ευνουχιστικό είναι αυτό και όχι η επέμβαση , που τόσοι πολλοί πιστεύουν δικαίως ή αδίκως, δεν με αφορά.

Ήταν μια αμυχή στο μυαλό μου. Έγινε πληγή όταν το συναντούσα επί σειρά ετών σε άλλα παιδιά που προτίμησαν ένα τέτοιο δρόμο. Τώρα πια είναι επιτακτική μου ανάγκη να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ και το ξέρω ότι μπορώ ,οι επόμενες γενιές να μη βρεθούν μπροστά σε αυτόν τον κυκεώνα γραφειοκρατικής μα περισσότερο ψυχολογικής δυσχέρειας. Αρχίζει και βγαίνει στην επιφάνεια η ταυτότητα φύλου. Με την ευχή των “θεών” θα είναι νομοσχέδιο σε λίγο καιρό.

Εγώ ,θα πω απλά πως είναι αυτό που υπάρχει μέσα μας. Αυτό που απλά, είμαι. Που δεν ταιριάζει πολλές φορές με τον καβάλο αυτού που φέρει κάτι διαφορετικό με αυτό που νοιώθει. Χρειάζεται πολύς αγώνας για να καταφέρουμε να φτάσουμε στο επιθυμητό, που είναι η ορατότητα, η αξίωση, η καταξίωση της μάχης, μια νομοθεσία εν αρχείς μα πάνω απ όλα κοινωνική αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Σας παραθέτω μια δυο φράσεις, που όταν τις σκέφτομαι καταλαβαίνω πως κανένας αγώνας δεν είναι άσκοπος εν τέλει.

Υ.Γ. Περιμένει εναγωνίως ένας πατέρας στο μαιευτήριο να γεννήσει η γυναίκα του. Βγαίνει η γιατρός περιχαρής να του πει τα ευχάριστα περί ομαλής γέννας. «Τι είναι»; Ρωτάει αυτός. «Δεν το ρωτήσαμε ακόμη» ήταν η απάντηση της γιατρού. Κάπου στο εξωτερικό….

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Άννα Κουρουπού

Γεννήθηκα στην...κοιλιά της μάνας μου, όπως όλοι μας. Αργότερα οι άλλοι κατάλαβαν κάποιες διαφορές. Εγώ τις βίωνα. Εν τέλει, είμαι τυχερός άνθρωπος γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Το ίδιο, είναι βαρετό.

1 Comment

  1. Νικος Μ. on

    Θα ηθελα να ειμαι απολυτως σαφης. Το τι θελει να βιωσει η καθεμια (“ο καθενας” το βαρεθηκα, το πολυειπαμε) ειναι βασικο δικαιωμα και καλα κανει να το διεκδικει και να το κατακτα βεβαιως (αλλιως μια επ’απειρων διεκδικιση ειναι μια απατη και μπαρουφα). Ειναι αλλο θεμα η ανατομια και τι θελω (ή δεν θελω) να κανω εγω με αυτη ως κοινωνικη πραξη. Παρολαυτα να ειμαστε (ολοι) συνειδητοποιημενοι και ενημεροι οσον αφορα επιβαλομενα στερεοτυπα (φυλου/ρολου). Και επισης γιατι επιβαλονται τετοια στερεοτυπα, για ποιους λογους. Για παραδειγμα, το “γυναικειο φυλο” δεν εχει ιδια προσβαση στο να γινει πχ πιλοτος ή νταλικιερισα ή διευθυντρια ή ιερεια (ουπς οχι εσυ αγαπη μου, εσυ εισαι θεα αγαπη μου). Καποιος/α το αποδεχεται αυτο? Απο την αλλη μερια πολλα trans ατομα, κινουνται γυρω απο το “μπουρδελε στυλ” (μερικες φορες “θρησκευαμενο μπουρδελε” και κυριολεκτω στην κυριολεξια). Γιατι? Η “δυσφορια φυλου” (κατα τας γραφας των ειδικων) προκειται περι δυσφοριας (ισως και αηδιας θα ελεγα) απεναντι σε τυποποιημενες κατηγοριες (τυπου small-large το μπλουζακι μου) και η απαντηση θα πρεπει να ειναι ριζικη και κριτικη εξεταση των κατηγοριοποιησεων και λογων που επιβαλονται παρα αποδοχη τους με “αλλαγη των ρουχων του μανωλιου” που αναπαραγει τα στερεοτυπα με αλλα ρουχα. Εκει ειναι το θεμα φιλτατοι. Στερεοτυπα, τα οποια μερικες φορες τα αναπαραγουμε ισως και χωρις να το θελουμε.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

four × four =

Simple Share Buttons