Το μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα σε τέσσερα επίπεδα

9

Το μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα ολοκληρώνεται σε τέσσερα επίπεδα:

Πολιτισμική εξόντωση

Ηθική εξόντωση

Οικονομική εξόντωση

Κυριολεκτική εξόντωση

~~{}~~

Η συνείδηση του ανθρώπου είναι ο πολιτισμός του.

Η πολιτισμική ένδεια είναι η πρωταρχική μορφή βίας, όσο παράδοξο και να ακούγεται αυτό.

~~{}~~

Πολιτισμός είναι η γλώσσα.

Η γλωσσική ένδεια κάνει τον άνθρωπο ανήμπορο να αντιληφθεί την απάτη των κυβερνώντων. Αν χρησιμοποιείς μόνο 100 λέξεις τότε ο εγκέφαλος σου λειτουργεί, υπολειτουργεί ουσιαστικά, πατώντας πάνω σε αυτά τα θραύσματα σκέψης.

Είναι σαν να προσπαθείς να διασχίσεις τον Ειρηνικό Ωκεανό (ή τον Ολοκληρωτικό Ωκεανό), πατώντας πάνω σε εκατό ασταθείς πέτρες. Ανάμεσα από τις λέξεις που σου αφήσανε καιροφυλακτεί το απύθμενο κενό.

Και καθώς βουλιάζεις ουρλιάζεις: “Χαίρε βάθος απύθμενο”.

~~{}~~

Πολιτισμός είναι η γνώση της Ιστορίας.

Η Ιστορία είναι μνήμη και (όλοι το γνωρίζουν, εσύ πως το ξέχασες;) όταν ξεχνάς το παρελθόν σου είσαι υποχρεωμένος να κάνεις τα ίδια λάθη. Ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που τα λάθη σου σε εξοντώνουν.

Ο ανιστόρητος άνθρωπος θα πιστέψει εύκολα ότι η σβάστικα είναι αρχαιοελληνικό σύμβολο και ότι οι ελέω Γερμανίας κυβερνώντες είναι οι καταλληλότεροι για να τον σώσουν από τον πνιγμό.

Και καθώς πνίγεται ωρύεται: “Heil Euro!”

~~{}~~

Πολιτισμός είναι η επιστήμη.

Όταν αυτή απαξιώνεται για οικονομικούς λόγους, όταν ο Δαρβίνος θάβεται κάτω από τόνους θρησκευτικού φονταμενταλισμού, όταν το Γυμνάσιο και το Λύκειο γίνονται ο προθάλαμος της ανεργίας, όταν το πανεπιστήμιο παύει να είναι ναός της γνώσης και γίνεται ναός των Ιεροσολύμων, με τους Εμπόρους των Εθνών να ξεπουλάνε την πραμάτεια τους στις Στοές και στις Ακαδημίες, τότε η επιστήμη παράγει μόνο επιστημονισμό και εξελιγμένα πλυντήρια σκέψης.

Και οι απόφοιτοι απορούν: “Τι εννοείτε όταν λέτε διπλή μερίδα πατάτες;”

~~{}~~

Πολιτισμός είναι οι παραδόσεις.

Αυτές καθορίζουν την ιστορική συνέχεια που δεν είναι καταγεγραμμένη στα βιβλία.

Λαός χωρίς παραδόσεις είναι σαν σπίτι χωρίς θεμέλια. Θα γκρεμιστεί με το πρώτο φύσημα κάθε έξωθεν ανέμου, είτε αυτός είναι μιλιταριστικός είτε οικονομικός είτε πολιτισμικός.

Και τα παιδία παίζει με αμερικανικά παιχνίδια, κατασκευασμένα στην Κίνα, κάτω από το χριστουγεννιάτικο πλαστικό δέντρο, περιμένοντας τον Santa Claus για να τον κεράσουν κόκα-κόλα.

~~{}~~

Πολιτισμός είναι η τέχνη.

Η μουσική χωρίς Κορεάτες ράπερ, ο κινηματογράφος χωρίς τρομοκράτες Άραβες, ο χορός χωρίς τηλεοπτικά σόου, η λογοτεχνία χωρίς θεληματικά πηγούνια, η ζωγραφική χωρίς τις συζύγους των υπουργών, η γλυπτική χωρίς πλατείες και αδριάντες, τα γκράφιτι χωρίς αστυνομία, η φαντασία χωρίς εξουσία.

Αλλά οι λόγιοι λογοδοτούν στους εκδότες και στα ιδρύματα των τραπεζών

~~{}~~

Ο πολιτισμός είναι ο καθρέφτης, είναι η συνείδηση. Δίχως τη συνείδηση, δίχως τον πολιτισμό, επέρχεται η ηθική ένδεια.

~~

Και αυτό είναι το δεύτερο επίπεδο στην καταρράκωση των ηθών και των λαών.

Ηθική ένδεια: Εκπτώσεις ηθικής όπου άξιος είναι μόνο ο νικητής.

Ανεξαρτήτως θυμάτων.

Ο απατεώνας γίνεται το πρότυπο, εφόσον παραμένει ελεύθερος.

Η πόρνη γίνεται το ίνδαλμα, εφόσον είναι στην τηλεόραση.

Ο τοκογλύφος γίνεται το παράδειγμα, εφόσον κερδίζει.

Ο ηθικός αυτουργός είναι αθώος, εφόσον είναι πολιτικός.

Ο δολοφόνος είναι ιλουστρασιόν, εφόσον είναι στα κουτσομπολιά των επιφυλλίδων.

Ο ψεύτης προάγεται, εφόσον είναι δημοσιογράφος.

Ο φοροφυγάς μένει ανέγγιχτος, εφόσον είναι εφοπλιστής.

Ο χρεοκοπημένος διασώζεται, εφόσον είναι τραπεζίτης.

Ο καταπατητής απαλάσσεται, εφόσον είναι αρχιμανδρίτης.

Ο φτωχός κατασπαράσσεται, εφόσον είναι φτωχός.

Ο έκπτωτος πίθηκος, ο sapiens χωρίς πολιτισμό, χωρίς ηθική πλέον, πασχίζει να γίνει κι αυτός απατεώνας, πόρνος, τοκογλύφος, ηθικός αυτουργός, δολοφόνος, ψεύτης, φοροφυγάς, χρεοκοπημένος, καταπατητής.

~~{}~~

Μετά την πολιτιστική και την ηθική ένδεια έρχεται απαρέγκλιτα η οικονομική κατάρρευση.

Ο απολίτιστος και ο ανήθικος είναι εύκολοι στόχοι.

Αρκεί να τους δώσεις ένα καθρεφτάκι i-phone και μια πιστωτική κάρτα.

Τρέχουν τότε να δανειστούν για να αγοράσουν κι άλλα καθρεφτάκια, για να αποπληρώσουν τις δόσεις της κάρτας, κι όλο αγοράζουν κι όλο φουσκώνουν, κι όλο καταναλώνουν κι όλο δανείζονται, μέχρι να έρθει η ώρα που η φούσκα σκάει.

~~{}~~

Τότε έρχεται η ώρα της φυσικής εξόντωσης, τότε αρχίζει το τέλος.

Αυτόχειρες, άστεγοι, άνεργοι, ανασφάλιστοι, ανεμβολίαστοι, αναλφάβητοι, απολιτικοί, αμέτοχοι, ανόητοι, άβουλοι, αβοήθητοι, απολυμένοι, άφραγκοι, απλήρωτοι, απελπισμένοι, αστοί (μικρό), άχρηστοι, αποτυχημένοι, αδύναμοι, αγανακτισμένοι, άγριοι, ανίσχυροι, απελπισμένοι…

Άνθρωποι.

~~

Ο μεταμοντέρνος Ολοκληρωτισμός αδιαφορεί για τις φυλές, τις θρησκείες και τις εθνικότητες. Όλοι είμαστε αναλώσιμοι.

Στον μεταμοντέρνο Ολοκληρωτισμό δεν υπάρχουν Άριοι και Υπάνθρωποι, μόνο πλούσιοι και φτωχοί.

Ο μεταμοντέρνος Ολοκληρωτισμός είναι μανιχαϊστικός. Δεν υπάρχουν πενήντα αποχρώσεις του γκρίζου. Δεν υπάρχει καν γκρίζο.

Ή μπορείς (να βρεις δουλειά, να αποπληρώσεις τα δάνεια, να είσαι ασφαλισμένος, να υπακούσεις τον Μίλγκραμ, να πατάς τους άλλους κάτω για να ανέβεις λίγο πιο ψηλά) ή πεθαίνεις.

Διάλεξε: Αναλγησία ή θάνατος; Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

~~{}~~

Το μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα ολοκληρώνεται σε τέσσερα επίπεδα:

Πολιτισμική εξόντωση

Ηθική εξόντωση

Οικονομική εξόντωση

Κυριολεκτική εξόντωση.

Αν φτάσεις στο τέταρτο επίπεδο είναι αργά για δάκρυα.

Game over

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γελωτοποιός

Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός εγγονού της Πηνελόπης Δ. Μπλογοτέχνης και ελεύθερος στοχαστής, αυτοδίδακτος και άνεργος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.

9 Comments

  1. ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ on

    Το μόνο που λείπει από την “λίστα” είναι ο λόγος (η κριτική σκέψη) που κάνει τον αναγνώστη αυτού του άρθρου να διακρίνει τα ψήγματα αληθείας μέσα στο συνοθύλευμα αυθαίρετων και στερότυπων “αποφθευγμάτων”, που τελικά το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να εκφράσουν την αόριστη οργή του γράφοντος ικανοποιώντας τον και να εξοργίσουν τον αναγνώστη (άραγε εναντίον ποίων;) Και τί σημαίνει άραγε “μεταμοντέρνος Ολοκληρωτισμός”; Ποιοί κρύβονται πίσω από όλα αυτά; Μήπως μας ψεκάζουν κι αυτοί και δεν τους βλέπουμε;… Συγγραφείς: μάθετε να γράφετε χρήσιμα. Αναγνώστες: μάθετε να κατακρίνετε τα άχρηστα γραπτά.

    • ΙΧΘΥΣ on

      OI KATAΠATIΣΗ ΤΟΝ ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΟΠΟΥ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΝΟΜΟΥ ΟΛΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΞΕΚΕΙΝΕ.

  2. Κωνσταντίνος on

    Με καλύπτει πλήρως η ανάλυση,σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο περί λόγου και τα σχετικά έχω να πω ότι δεν διακρίνω κριτικό πνεύμα στην τοποθέτηση του καθώς τα περί οργής και κινήτρων σκοτεινών δεν προκύπτουν από το κείμενο.

  3. Bαγγγελης on

    @Καυσοκαλυβίτη μεχρι εκει παει ετσι?μετα βρισκει στο κενο που ουτε ο ηχος της μπουρδα σου δε διαχεεται

  4. Θανάσης Αλμπάντης on

    ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ
    Γράφει ο Θουκυδίδης για τους δημαγωγούς: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει.» Πάει να πει: Και την συνηθισμένη έννοια των λέξεων για όσα πράττουν, την άλλαξαν για να δικαιωθούν.
    Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήταν παραγωγική, ήταν, δηλαδή, ικανή να παράγει λέξεις για να σηματοδοτήσει νέες έννοιες, νέα πράγματα, νέες καταστάσεις. Είχε μια εξαιρετικά λογική δομή, διότι υπάκουε σε κανόνες γραμματικούς και συντακτικούς. Η δομή αυτή ήταν μαθηματική. Π.χ. Ανάγω = άνω + άγω, που θα πει μεταφέρω πιο πάνω από τώρα, ανάγωγος = α(ν) στερητικό + αγωγή, που θα πει αυτός που δεν έχει αγωγή. Και η λέξη αγωγή έφτασε να σημαίνει την καθοδήγηση και την παιδεία. Στο ρήμα «άγω» προσθέστε όποια πρόθεση θέλετε και θα διαπιστώσετε, ότι μπορείτε να δημιουργήσετε πλήθος εννοιών.
    Όλη η διεθνής ιατρική, πολιτική, οικονομική, επιστημονική ορολογία βασίζεται στα αρχαία ελληνικά. Η ορολογία του Ιπποκράτη, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα έχουν μεταφερθεί αυτουσίως στην σύγχρονη επιστημονική ορολογία. Όταν υπάρχει ανάγκη για νέος όρους, οι επιστήμονες, αν θέλουν να ακριβολογήσουν, ανατρέχουν στους Έλληνες. Δεν τα λέω εγώ, τα λένε ξένοι, π.χ. η Ζακλίν ντε Ρομιγύ («ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ;»).
    Αν προσέξετε τις ξένες ταινίες, ντοκιμαντέρ και σίριαλ, θα ανακαλύψετε πλήθος ελληνικών λέξεων, που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα των ξένων. Και δεν εννοώ διάφορες μορφές παρετυμολογίας, που κάποιοι θέλουν κάθε ξένη λέξη σε κάθε γωνιά του κόσμου να την ανάγουν στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρόκειται για αυτούσιες ελληνικές λέξεις, που σηματοδοτούν έννοιες, άλλως δυσχερώς σημαινόμενες.
    Οι λέξεις εκφέρονταν με συγκεκριμένο τρόπο, που ακόμη δεν τον γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε, όμως, από αφηγήσεις Λατίνων, ότι οι παραστάσεις αρχαίου δράματος που έδιναν Έλληνες ηθοποιοί, λόγω της μουσικότητας που είχαν οι λέξεις, μάγευαν το κοινό, παρόλο που δεν καταλάβαιναν την γλώσσα. Μια τέτοια εμπειρία βίωσα και εγώ και η μόλις τετράχρονη, τότε, μεγάλη κόρη μου, παρακολουθώντας μία παράσταση στα αρχαία ελληνικά του Ηρακλή Μαινόμενου, από τον Θοδωρή Τερζόπουλου. Καθηλωθήκαμε και μαγευτήκαμε. Αυτή είναι η δύναμη του Λόγου και της Τέχνης: ακόμη κι αν σου είναι ακατανόητα, σου μεταφέρουν νοήματα και συναισθήματα, με τρόπο όλως μυστικό.
    Ο τρόπος εκφοράς ήταν σημαντικός, για να μην συγχέονται έννοιες λέξεων που, σήμερα πια, γράφονται με άλλη ορθογραφία, αλλά ακούγονται το ίδιο. Π.χ. η λέξη «ων» που είναι και γενική πληθυντικού της αναφορικής αντωνυμίας «ός» και η μετοχή ενεστώτα του ρήματος «ειμί». Η πρώτη εκφερόταν, ως δασυνόμενη «χοον» και η δεύτερη «οον». Και βέβαια υπήρχαν λάθη στην εκφορά και είναι χαρακτηριστική η περίπτωση ενός ηθοποιού, που σε μία παράσταση τραγωδίας αντί να πει «η γαλήνη στη θάλασσα» είπε η «γαλή (γάτα) στην θάλασσα και έγινε «το σώσαι» από γέλια. Και το περιστατικό αυτό το σατιρίζει στους Βατράχους ο Αριστοφάνης.
    Απ’ την άλλη μεριά υπάρχουν κι άλλες γλώσσες, που έχουν άλλα θαυμαστά χαρακτηριστικά. Οι Κινέζοι «ζωγραφίζουν» τις λέξεις. Δεν δίνουν σημασία στην μουσικότητα, αλλά στην καλλιγραφική τους απόδοση.
    Αυτή η λογική-μαθηματική δομή είναι προϊόν του Λόγου, της λογικής, στον οποίο έδιναν μεγάλη σημασία οι δικοί μας αρχαίοι. Συνήθης διασκέδαση ήταν να συναγωνίζονται, στις παρέες, να κάνουν ασκήσεις ακριβολογίας, να βρίσκουν συνώνυμες ή αντώνυμες έννοιες (βλ. το «Επτά σοφών συμπόσιο» του Πλουτάρχου).
    Από όσο γνωρίζω, υπήρξαν και άλλοι πολιτισμοί που έδιναν μεγάλη σημασία στην ακριβολογία και στον Λόγο. Στον Χριστιανισμό, π.χ. υπενθυμίζω το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, που αρχίζει με το πασίγνωστο: «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος». Ο Λόγος, που ταυτίζεται με τον Χριστό, συνυπάρχει με τον Θεό, είναι το χαρακτηριστικό του Θεού και δώρο του στον Άνθρωπο. Το τόσο παρεξηγημένο Ισλάμ, έχει το Κοράνι, που είναι άχρονο, συνυπάρχει με τον Αλλάχ στα επουράνια δώματα και είναι γραμμένο σε χρυσές πλάκες, δηλαδή άφθαρτο. Ο διαφθορέας του Λόγου είναι ο Διάβολος, ο άρχων του Ψεύδους και της παραπλάνησης, Και το ελληνικό όνομά του αυτό ακριβώς σημαίνει: αυτός που διαβάλλει τον Λόγο.
    Η αφθαρσία του Λόγου είναι η αφθαρσία της ψυχής. Δεν είναι μεταφυσικό. Είναι η ουσία του ανθρώπου, αυτό που τον διακρίνει από τα άψυχα αντικείμενα και τα μη έλλογα έμβια όντα. Τα άψυχα, ασχέτως της λογικής και φυσικής συνέπειας που έχουν, υπόκεινται στους φυσικούς νόμους, που εκφράζονται με μαθηματικό τρόπο, όμως η σχέση αυτή είναι όλως παθητική. Τα μη έλλογα έμβια όντα υπόκεινται στους νόμους της εξέλιξης, αλλά με τρόπο παθητικό και αυτά, αν και κάποιες συμπεριφορές επηρεάζουν ενστικτωδώς την εξέλιξη. Εκεί ρόλο παίζει η έμφυτη ευφυΐα του οργανισμού.
    Η αφθαρσία του Λόγου δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη το μη μεταβλητό της γλώσσας. Η γλώσσα υπόκειται στους νόμους της δαρβινικής εξέλιξης, διότι είναι εγγεγραμμένη στο γονιδίωμά μας, αλλά και της κοινωνικής και επιστημονικής εξέλιξης. Γι’ αυτό άλλη η γλώσσα του λαού, άλλη των επιστημόνων, άλλη των αστών.
    Αφθαρσία του Λόγου σημαίνει, ότι αυτός είναι αυθύπαρκτος, έχει τους νόμους του και τους ακολουθεί, άλλως παύει να είναι Λόγος.
    Ο Πλάτωνας κατηγορήθηκε και κατηγορείται ως συντηρητικός και ολιγαρχικός, παρ’ όλα αυτά μας γοητεύει διαχρονικά. Η επίκριση αυτή είναι όλως άδικη, διότι κρίνουμε με σημερινά μέτρα. Ο Πλάτωνας βίωσε τραγικά την υπέρτατη ακμή και λάμψη της Αθήνας, της Τέχνης της και της Φιλοσοφίας της. Βίωσε και την καταβαράθρωση και εξαθλίωσή της, όχι μόνο της υλικής, αλλά και της ηθικής και αξιακής.
    Όπως όλοι ο καλλιεργημένοι άνθρωποι της εποχής εκείνης, επέρριψε την ευθύνη και στους σοφιστές και στους δημαγωγούς, οι οποίοι διαστρεβλώνανε την έννοια των λέξεων.
    Την τραυματική αυτή εμπειρία δεν μπόρεσε, ίσως, ποτέ να την ξεπεράσει. Η λογική του δεν την χωρούσε. Δημιούργησε, λοιπόν, τον ιδανικό του κόσμο, όπου υπάρχουν οι αναλλοίωτες, άφθαρτες και αθάνατες έννοιες, των οποίων οι άνθρωποι μόνον αμυδρά εικόνα έχουν και είναι καταδικασμένοι να μην μπορούν να τις αντιληφθούν πλήρως. Ο Πλάτωνας είχε εν μέρει άδικο, για δυο λόγους: Πρώτον, διότι η ορθή επιστημονική ορολογία δίνει την πραγματική εικόνα και έννοια που ο όρος θέλει να περιγράψει, σε σημείο ώστε ο όρος να είναι κοινός, αλλά και κατανοητός, ανεξαρτήτως της γλώσσας που ο επιστήμονας μιλά. Δεύτερον, διότι τα γραπτά μνημεία, εφόσον διασωθούν, επιζούν των συγγραφέων τους (ο Φλωμπέρ αγανακτούσε που αυτός θα πέθαινε, ενώ το δημιούργημά του «αυτή η πόρνη, ο Μποβαρύ», όπως έλεγε θα μείνει αθάνατη) και της εποχής τους. Εφόσον αυτά τα γραπτά μνημεία-ευρήματα υπόκεινται σε και έχουν γραφτεί με λογική δομή και κανόνες, αργά ή γρήγορα αποκωδικοποιούνται. Η αποκωδικοποίηση είναι καθαρά μαθηματική διεργασία.
    Ο Πλάτωνας, κατανοώντας τις δυσχέρειες κατανόησης του Λόγου και τους κινδύνους που διατρέχει να διαφθαρεί, επινόησε και το κατάλληλο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, μια κοινωνία με αυστηρά καθορισμένες κάστες. Όντως η αυστηρά σε κάστες δομημένη κοινωνία είναι ολιγαρχία, αλλά ο Πλάτωνας πίστευε, ότι είναι ο τρόπος να αποφευχθεί η διαφθορά του Λόγου. Όχι άδικα διαμορφωμένη πεποίθηση, αν σκεφτούμε τους λόγους παρακμής της Αθήνας και της άδικης εξόντωσης του αγαπημένου διδασκάλου του.
    Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά: είναι προφανές, ότι έχουμε, πλέον, εισέλθει στην εποχή αποδόμησης του Λόγου. Η αποδόμηση αυτή δεν γίνεται με σκοπό να βρεθούν νέοι τρόποι έκφρασης και δημιουργίας ούτε με σκοπό να αποδοθούν νέες έννοιες, νέες ανακαλύψεις και φαινόμενα.
    Γίνεται με αποκλειστικό σκοπό την συσκότιση της λογικής μας. Ο εγκέφαλός μας (εγκέφαλος, πόσο εύστοχα διατυπωμένος ιπποκρατικός όρος, που υποδηλώνει κάτι το ζων και όχι «εγκράνιος», διότι το κρανίο παραπέμπει σε οστά), λειτουργεί με ηλεκτροχημικές αντιδράσεις. Η λειτουργία του μπλοκάρεται, βραχυκυκλώνει, όταν τα ερεθίσματα που δέχεται ή καλείται να επεξεργαστεί είναι αντίθετα με την λογική του και τις εμπειρίες που έχει καταγράψει. Κάτι τέτοιο, όμως, δημιουργεί και τις ψυχικές ασθένειες.
    Ένας τρόπος αντίδρασης στο παράλογο είναι το χιούμορ, απαιτεί, όμως, μεγάλη καλλιέργεια και αντοχή.
    Οι περισσότεροι άνθρωποι «κατεβάζουν ρολά», γίνονται συναισθηματικά και κοινωνικά αυτιστικοί. Κλείνονται στο κουκούλι τους και αρνούνται να αντιδράσουν ή να συμμετάσχουν στις κοινωνικές διεργασίες.
    Το βλέπουμε, πλέον, στην καθημερινότητά μας. Οι λέξεις έχασαν την σημασία τους και ειδικά ο πολιτικός λόγος είναι τόσο ψευδής και στρεβλός, που δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια στον πολίτη και τον οδηγεί στον αυτισμό και την κατάθλιψη κι από κει στην κτηνωδία. Κτηνωδία, διότι δεν καταργείται απλώς ο Λόγος. Η κατάργηση του Λόγου θα έκανε τον Άνθρωπο ένα μη έλλογο έμβιο ον, που θα ζούσε και θα επιζούσε με τους κανόνες της φύσης και της εξέλιξης. Εδώ, όμως, συμβαίνει το πλέον επικίνδυνο: Ο άνθρωπος κάνει μηχανιστική και στρεβλή χρήση του άκρως διεφθαρμένου Λόγου, με τρόπο που οδηγείται (ο Άνθρωπος) στην αυτοκαταστροφή και στην καταστροφή του πλανήτη του.
    Η παιδεία πλέον είναι μηχανιστική, τα παιδιά μαθαίνουν σύμφωνα με εφαρμογή των νόμων των εξηρτημένων αντανακλαστικών (Παυλόφ) και όχι με κριτικό και παραγωγικό τρόπο. Στην παιδεία αυτή αντιτίθεται ο Τσόμσκι, που πρεσβεύει ότι η γλώσσα μαθαίνεται δημιουργικά και αιτιοκρατικά. Οι τελευταίες έρευνες στην Βιολογία και στην λειτουργία του εγκεφάλου φαίνεται να τον δικαιώνουν. Η στρεβλή χρήση της γλώσσας “βραχυκυκλώνει” τον εγκέφαλο και μας αποκόπτει από την πραγματικότητα. Και η αποκοπή του λογικού από τις αισθήσεις από το συναίσθημα κάνει την γνώση ανάπηρη και την χρήση της απάνθρωπη, όχι φιλάνθρωπη.
    Δεν είναι τυχαίο που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είχαν ειδικούς μηχανισμούς προπαγάνδας και ασκούσαν ασφυκτικό έλεγχο σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας, ώστε να ελέγχουν απόλυτα το μυαλό των πολιτών τους και τα οδηγούν στον παροξυσμό και τον αφανισμό. Πώς νομίζετε ότι ο Χίτλερ έκανε εγκληματίες και συνενόχους του ένα μεγάλο μέρος των γερμανών; Πώς επιβίωσε ο Στάλιν και ο σταλινισμός; Πώς ένας ολόκληρος λαός στην Βόρεια Κορέα θρηνούσε γοερά και σπαρακτικά στην κηδεία του δυνάστη και ολετήρα του τού Κιμ Γιονγκ Ιλ; Όχι, δεν ήταν στημένο, όπως είπε και μία φυγάς. Η πλύση και ο έλεγχος εγκεφάλου του λαού ήταν αποτελεσματική. Για περισσότερα, ας ανατρέξουμε στον Όργουελ και ειδικά στον «Μεγάλο Αδερφό».
    Η κατάσταση αυτή έχει μεταφερθεί και στον «ελεύθερο», δυτικό κόσμο. Εδώ τα πράγματα παραλλάσσουν. Αυτοί που ασκούν την εξουσία, δεν διαστρεβλώνουν απλώς τον Λόγο, αλλά και την συνείδηση και την καθαρά βιολογική φύση του ανθρώπου. Μας επιβάλλουν, μέσω της διαφήμισης και των παροχών-δολωμάτων έναν τρόπο ζωής που μας κάνει αδρανείς και αδιάφορους, ζόμπι. Αν δούνε πως σηκώνουμε κεφάλι, χρησιμοποιούν την απόλυτη καταστολή. Ο δυτικός «πολιτισμός», πλέον, δημιουργεί και εφαρμόζει τον απόλυτο συνδυασμό του οργουελικού «1984» και του «Θαυμαστού Νέου Κόσμου» του Χάξλεϊ.
    Φόβος, διαστροφή του Λόγου, καταστολή. Υπάρχει ελπίδα πια;

Αφήστε Ένα Σχόλιο

three × four =

Simple Share Buttons