Πολυτεχνείο είναι…

0

 

File Name : DSC_0009.JPG File Size : 1.5MB (1579961 Bytes) Date Taken : 2004/11/24 11:42:19 Image Size : 3008 x 2000 pixels Resolution : 300 x 300 dpi Bit Depth : 8 bits/channel Protection Attribute : Off Hide Attribute : Off Camera ID : PAKIAS 12-3-2003 Camera : NIKON D100 Quality Mode : N/A Metering Mode : Center-Weighted Exposure Mode : Manual Speed Light : No Focal Length : 60 mm Shutter Speed : 1/250 second Aperture : F13.0 Exposure Compensation : 0 EV White Balance : N/A Lens : N/A Flash Sync Mode : N/A Exposure Difference : N/A Flexible Program : N/A Sensitivity : N/A Sharpening : N/A Image Type : Color Color Mode : N/A Hue Adjustment : N/A Saturation Control : N/A Tone Compensation : N/A Latitude(GPS) : N/A Longitude(GPS) : N/A Altitude(GPS) : N/A

Από τον Χάρη Ζάβαλο

“Πολυτεχνείο” δεν είναι η Δαμανάκη και οι κουτσομούρες της στην Κομισιόν, ο Λαλιώτης, ο Παπουτσής, ο κάθε οπορτούνας βολεψάκιας πασοκοσυριζαίος.

Δεν είναι τα παραμύθια του Μπογδάνου και η σπίλωση όλων όσων έδσαν την ζωή τους για την ελευθερία.
Δεν είναι τα ψέμματα της κάθε φυλλάδας και η προσπάθεια ξεπλύματος του Τσίπρα και του Βούτση και η κάθε κάλπικη κατάθεση στεφάνου για τα μάτια του κόσμου στα μνημόνια ντύνεσαι φως μου.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου είναι ένα σύμβολο αντίστασης στο πέρασμα των χρόνων. Ένας παλλαϊκός ξεσηκωμός ενάντια στην ανθρωποκτόνο χούντα μιας δράκας αξιωματικών που βάλαν την Ελλάδα στον γύψο και τις ζωές στην φορμόλη.

Είναι ένας φόρος τιμής για κάθε βασανισμένo στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας, στα κρατητήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ στους Αμπελόκηπους.
Για τον Παναγιώτη Έλη που εκτελέστηκε εν ψυχρώ στον ιππόδρομο τις πρώτες μέρες στου πραξικοπήματος.
Για τον αξιωματικό Σπύρο Μουστακλή που έμεινε παράλυτος απο τα βασανιστήρια των συναδέλφων του γιατί ήταν πάντα καλύτερός τους και δημοκράτης.
Είναι για τον φοιτητή Κώστα Γεωργάκη που αυτοπυρπολήθηκε ζωντανός στη Γένοβα, προς ένδειξη διαμαρτυρίας για την χούντα φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάδα, κάτω η δικτατορία».
Είναι για τον Αλέξανδρο Παναγούλη που δεν συμβιβάστηκε ποτέ, που εντοιχίστηκε απο τους βασανιστές του και δεν σταμάτησε να μάχεται ακόμα και όταν ο Θεοδωράκης μίλαγε για ψευτοδιλήμματα περί Καραμανλή και τάνκς και έτσι ένα βράδυ τον δολοφόνησαν σε ένα “τροχαίο” στην Βουλιαγμένης.

Είναι για τον Μιχάλη Μυρογιάννη που ο πραξικοπηματίας συνταγματάρχης Ντερτιλής εκτέλεσε εν ψυχρώ στην συμβολή Πατησίων και Στουρνάρη, το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου του 1973.

Είναι για τον Μιχάλη Καλτεζά που οι μπάτσοι που πυροβολούσαν στο ψαχνό τον κόσμο τις ημέρες του Πολυτεχνείου, συνέχιζαν να οπλίζουν το όπλο του Μελίστα 12 χρόνια μετά.
Είναι και για τους υπόλοιπους 23 νεκρούς εκείνων των ιστορικών ημερών που ποτέ δεν θα ξεχαστούν, όσο και αν κάποιοι θέλουν να διαγράψουν και να ατιμάσουν.
Είναι για κάθε εκτοπισθέντα και βασανισθέντα δημοκράτη πολίτη στα κολαστήρια της Μακρονήσου, της Γυάρου και του Άη Στράτη.

Η 17η Νοεμβρίου είναι το μνημείο για μια δημοκρατία που δεν ήρθε ποτέ, όμως κάποιοι την οραματίστηκαν και πάλεψαν για αυτήν.Και όσοι την λοιδορούν και την χλευάζουν είναι αυτοί που δεν πάλεψαν και δεν θα παλέψουν ποτέ για τίποτα και για το μόνο που νοιάστηκαν είναι για το άδειο τους κουφάρι.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Χάρης Ζάβαλος

Δήμαρχος της καρδιάς σας, Πιονγιάνγκ, Αθηναίων κ Πάσης Ελλαδος, περνάει τον χρόνο του ανάμεσα σε πάρτυ, ψάρεμα, διαλογισμό και κυνοδρομιες. Ζει στο Μονακό κ στον Βοτανικο. Τρολλαρει στα σοβαρα και σοβαρευει στα αστεία, ειναι ακριβός στα πίτουρα και φτηνός στο αλεύρι. Γιατί Ζαβαλος είστε εσείς.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

three × 4 =

Simple Share Buttons