To Pokemon Go κι ο αληθινός κόσμος

7

πικ-725x483

Όντας πλούσιος και διάσημος ξεκίνησα να δουλεύω σ’ ένα καφέ για να δω πώς ζουν οι “Common People”. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

Τις προάλλες έκατσε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι με τον πατέρα του. Ήπιαν από μια γρανίτα μηχανής κι ύστερα έφυγαν με το κινητό στο χέρι, για να πιάσουν ένα Πόκεμον που ήταν εκεί κοντά.

Χθες ήρθε ένας εικοσάχρονος, ο Αποστόλης, για εκπαίδευση, προκειμένου να δουλέψει στο μαγαζί. Ο Αποστόλης είναι φοιτητής και δεν έχει ξαναπιάσει δίσκο στα χέρια του ούτε ξέρει τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στον εσπρέσο και στον καπουτσίνο -όσον αφορά την κατασκευή τους.

Καθώς μάθαινε του είπα ότι η συγκεκριμένη δουλειά είναι πολύ χρήσιμη για έναν εικοσάχρονο, αφού αν την μάθεις μπορείς να πας το καλοκαίρι σε όποιο νησί θες να πας, να δουλεύεις και να κάνεις διακοπές, να γνωρίσεις κόσμο, κορίτσια αλλόθροα και απόκοσμα κι εξωτικά, με τα λεφτά (τα δικά σου λεφτά) που θα βγάλεις να ταξιδέψεις, ίσως να δουλέψεις και σε ξένα μέρη, καλοκαίρι και διακοπές έμμισθες, να μην περάσεις όλη σου τη ζωή στην Καλαμαριά.

Εκείνος μου απάντησε ότι δεν είναι Καλαμαριώτης. Μεγάλωσε στη Τούμπα, αλλά μετακόμισε στη Θέρμη (προάστιο της Θεσσαλονίκης), κι ότι σπουδάζει στη Κοζάνη.

“Ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερος απ’ τη Μακεδονία”, του είπα.

Ενώ μαθαίνει πώς σερβίρουν ένα ποτήρι νερό -έχει κι αυτό τους κανόνες του, κι ίσως να μάθει πώς φτιάχνουν μια golden margarita, αποφάσισα να μάθω κι εγώ από εκείνον. Γιατί μπορεί να γηράσκω, αλλά γηράσκω αεί διδασκόμενος.

Τον είδα χωμένο μέσα στο smartphone και τον ρώτησα περισσότερα για το Pokemon Go.

~~

Ας ξεκαθαρίσω ότι για λόγους ιδιοσυγκρασίας δεν έχω έξυπνο τηλέφωνο. Έχω ένα μικρό κινητό των 20 ευρώ, που μετά βίας δέχεται κλήσεις. Ακόμα κι η αποστολή μηνυμάτων είναι δυσλειτουργική μ’ αυτό το κινητό. Αλλά δεν με νοιάζει. Το τηλέφωνο είναι ένα εργαλείο και πιο πολύ ως ρολόι το χρησιμοποιώ και ως ξυπνητήρι. Και ως φακό.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να τραβώ φωτογραφίες μ’ αυτό, αφού κάποιος φίλος με leica μου έμαθε να σέβομαι την τέχνη της φωτογραφίας. Οπισθοδρομικά και συντηρητικά, ρομαντικά προτιμώ να λέω, σαν τον Κουντέλκα και τον Ρόμπερτ Φρανκ (αν δεν ξέρετε ποιοι είναι αυτοί, μάλλον χρειάζεστε μαθήματα ιστορίας της τέχνης).

Ούτε να μπαίνω στο ίντερνετ θέλω -απ’ το κινητό μου. Όταν βρίσκομαι στο διαδίκτυο γράφω. Και για να γράψω χρειάζομαι πληκτρολόγιο. (Μέχρι το 2005 έγραφα σε γραφομηχανή, αυτές με την ταινία μελάνης). Αν δεν έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο θα γράψω με τον good old fashioned way: Με στυλό στο τετράδιο μου.

Είμαι ρομαντικός (παλιοχρονίτης αν θέλετε), αλλά δεν είμαι λουδίτης (ψάξτε στο διαδίκτυο για την έννοια αυτής της λέξης).

Έτσι ρώτησα τον Αποστόλη αν ξέρει το Pokemon Go, και πώς παίζεται. Μου έδειξε.

Περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό, κάτι που να θυμίζει τα βιβλία του Γκίμπσον. Δεν γνωρίζετε τον Γκίμπσον; Αυτός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έγραψε τη λέξη cyberspace. Ανάμεσα στις άλλες λέξεις των πρέπει-να-διαβάσεις βιβλίων του.

~~

Καταρχήν και καταρχάς, όταν του ζήτησα να μπούμε στην εφαρμογή Pokemon Go, στο κινητό του, είχε πέσει ο server. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί που το κατασκεύασαν είχαν ως target group τους Αμερικάνους (των ΗΠΑ) και τους Αυστραλούς. Η Ευρώπη δεν ήταν στο παιχνίδι. Μόλις μπήκε κι αυτή το σύστημα λίγο δυσκολεύτηκε να τα βγάλει πέρα. Μάλλον θα το αναβαθμίσουν πριν μπουν κι οι Κινέζοι στη μανία -αν δεν έχει συμβεί ήδη.

Λοιπόν, ορίστε κάποιες πληροφορίες για τους γεροντότερους, όπως εκείνον τον παππού που με ρώτησε τι είναι αυτό το Pokemon (είχε την εγγονή του μαζί).

Αφού φτιάξεις έναν “χαρακτήρα” στη συγκεκριμένη εφαρμογή μπορείς να δεις πόσα Pokemon είναι κοντά σου. Το παιχνίδι βασίζεται στους χάρτες του Google, οπότε σου δείχνει (σαν GPS, όχι σαν virtual reality) που είναι τα πιο κοντινά Pokemon (αυτά είναι καρτουνίστικες φιγούρες πλασμάτων που μοιάζουν με ζώα από άλλο πλανήτη).

Κυνηγάς τα Pokemon σύμφωνα με τις οδηγίες του κινητού (όπως οδηγείς το αυτοκίνητο σου με το GPS). Τα “πιάνεις” και βελτιώνεις τα στατιστικά σου, ειδικά αν τα πιάσεις πρώτος. Δεν εξαφανίζονται όταν τα πιάσεις, δεν είναι μοναδικά, αλλά καλύτερα να είσαι εσύ ο πρώτος που θα τα πιάσει.

Και τι γίνεται όταν τα πιάσεις; Τίποτα απολύτως, πέρα απ’ την ικανοποίηση που ένιωσες επειδή τα έπιασες, όπως ακριβώς νιώθεις επειδή έλυσες ένα σταυρόλεξο, ένα sudoku ή επειδή πήρες δέκα like για το meme που κοινοποίησες.

Όμως δεν είναι τόσο μοναχική απασχόληση όσο τα σταυρόλεξα.

Ένα απόγευμα, μου έλεγε ο Αποστόλης, βγήκε πίσω απ’ την εκκλησία της Καλαμαριάς για να κυνηγήσει pokemon. Κι ήταν εκεί πλήθος κόσμου, νέοι άνθρωποι, που δεν είχε ξαναδεί. Όλοι μαζί ξεκίνησαν το κυνήγι.

Μια άλλη μέρα πήγε στην πλατεία Αριστοτέλους για κυνήγι. Κι ένα βράδυ περπατούσε με την κοπελιά του μέχρι αργά τα μεσάνυχτα για να βρουν κάποιο “θήραμα”.

– Εντάξει, μαλακίες είναι, αλλά αν δεν έχεις τι να κάνεις…
– Αν δεν έχεις τι να κάνεις μπορείς να διαβάσεις ένα βιβλίο, του είπα.

Ο Αποστόλης με κοίταξε σαν να ήμουν κάτι πολύ πιο παράξενο απ’ τον Πίκατσου. Μάλλον δεν διαβάζει πολλά βιβλία, πέρα από εκείνα που χρειάζεται για τη σχολή.

~~{}~~

Δεν θα προσπαθήσω να το παίξω “μοντέρνος”, να δικαιολογήσω τη μανία-μαλακία του Pokemon Go για να φανώ αρεστός στους νεότερους. Ποτέ δεν ένιωσα έλξη για οτιδήποτε γίνεται μόδα, είτε είναι παιχνίδια είτε βιβλία είτε είναι το χίπστερ μούσι που ξαφνικά αποφάσισαν ν’ αφήσουν όλοι. Ας μη μιλήσουμε για τα τατουάζ, που κάποτε ήταν σημάδι των παραβατικών και των φυλακόβιων και τώρα έχει γίνει condition sine qua non της μαγειρικής -και όχι μόνο.

Ενώ όμως το facebook, το twitter και κάθε social media έχει και θετικές πλευρές, το Pokemon Go μοιάζει να είναι μια γελοιότητα άνευ σημασίας. Μοιάζει να είναι; Μάλλον είναι.

Και γιατί έγινε μανία; Ακριβώς επειδή είναι μια γελοιότητα άνευ σημασίας (όπως για παράδειγμα η Eurovision). Όποιος το παίζει δεν χρειάζεται να αναρωτιέται γιατί υπάρχει οικονομική ανισότητα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που λιμοκτονούν, γιατί και οι ίδιοι οι παίκτες θα τελειώσουν τη σχολή τους και θα είναι άνεργοι ή θα δουλεύουν για 490 ευρώ το μήνα (και πολλά λέω).

Δεν έχει την αξία κάθε τέχνης, όπου ζεις πολλές ζωές όταν είσαι ο δέκτης, κι ακόμα περισσότερες όταν την κάνεις.

Δεν είναι αθλητισμός, όπου πρέπει να μάθεις να ξεπερνάς τα όρια σου, να συνεργάζεσαι, να τηρείς κάποιο πρόγραμμα προπονήσεων.

Δεν είναι επιστήμη, όπου πρέπει να είσαι μεθοδικός και ευφάνταστος.

Δεν είναι καν θρησκεία, ένα δόγμα που ακολουθείς.

Είναι, το Pokemon Go κι ό,τι παρόμοιο προηγήθηκε, όπως η μανία του Χούλα Χουπ κάποτε, κι ό,τι θ’ ακολουθήσει, είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι λατρεύουν την κενότητα και την ευκολία.

Κι όπως ο Φέστινγκερ κατέδειξε με τη γνωστική ασυμφωνία, οι συμμετέχοντες βρίσκουν χιλιάδες επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την ασημαντότητα της πράξης τους. Και τα media κολακεύουν τα αυτιά, τα μάτια, των πελατών τους, παρουσιάζοντας αυτή την κενή πράξη ως κάτι σημαντικό.

“Οι γεροντότεροι δεν μπορούν να καταλάβουν”, θα γράψουν.

Κι έπειτα βλέπεις.

Βλέπεις τις “φωτογραφίες” του νεκρού Πίκατσου στην Παλαιστίνη, στην ερειπωμένη Παλαιστίνη -εις το όνομα του Κράτους.
Βλέπεις στη Συρία να αποκεφαλίζουν δωδεκάχρονα -εις το όνομα του Αλλάχ.
Βλέπεις γέρους να κλαίνε έξω απ’ τις τράπεζες -εις το όνομα του νεοφιλελευθερισμού.
Βλέπεις gay άντρες να δολοφονούνται και γυναίκες να βιάζονται -εις το όνομα της πατριαρχίας.
Βλέπεις παιδιά να δουλεύουν στα ορυχεία -εις το όνομα των πολυεθνικών.
Βλέπεις τους μαύρους σκοτωμένους -εις το όνομα της λευκής Αμερικής.
Βλέπεις τους πρόσφυγες να πνίγονται -εις το όνομα της Περιφραγμένης Ευρώπης.
Βλέπεις ομοιοπαθητικές “θεραπείες”, hoaxes για τους ψεκασμούς και αστρολογικές προβλέψεις -εις το όνομα του Σύμπαντος-που-συνομωτεί.

Βλέπεις θάνατο, μίσος, εκμετάλλευση, πόλεμο, διακρίσεις, κατασχέσεις, ανεξέλεγκτες-διεφθαρμένες ιδιωτικοποιήσεις, βλέπεις απληστία, βλακεία, εκλογές όπου πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στην απατημένη γυναίκα του Κλίνγκον και στον δισεκατομυριούχο μεσίτη, ψεύτικα πραξικοπήματα και αριστερές κυβερνήσεις δωσίλογων, βλέπεις πρεζέμπορους που γίνονται ολυμπιακά δημόσια πρόσωπα, βλέπεις τους χείριστους να έσονται πρώτοι και τους μέτριους να αποφασίζουν για σένα, βλέπεις τους φίλους σου να μεταναστεύουν σ’ άλλη χώρα για να επιβιώσουν, βλέπεις έναν παράλογο κόσμο όπου όλα μοιάζουν να οδηγούν στο τέλος του ανθρώπινου είδους -κι αυτό το αποκαλείς καλύτερο-δυνατό-κόσμο.

Κι αντί ν’ αντισταθείς, αντί να πολεμήσεις, αντί να σκεφτείς, αντί να αμυνθείς, αντί να υπερασπιστείς τα δικαιώματα σου, τη ζωή σου, τη ζωή των άλλων, κυνηγάς Pokemon -ή πορώνεσαι με το Game of Thrones, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το NBA, τα τούρκικα σίριαλ, το πρωτάθλημα (τόσα πρωταθλήματα υπάρχουν).

Μη στεναχωριέσαι, η ζωή που επέλεξαν για σένα είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσες να έχεις.

Νομίζεις ότι κυνηγάς, ότι είσαι θύτης. Αλλά είσαι ένα καλόβολο θύμα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γελωτοποιός

Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός εγγονού της Πηνελόπης Δ. Μπλογοτέχνης και ελεύθερος στοχαστής, αυτοδίδακτος και άνεργος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.

7 Comments

  1. Μιχάλης on

    Υποτίθεται πως το διαδίκτυο εφευρέθηκε για την ταχεία μετάδοση πληροφοριών μεταξύ υπολογιστικών συστημάτων στο σύστημα πυρηνικών ερευνών της Γενεύης (C.E.R.N.), αλλά τελικά έχει μετεξελιχθεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

    Στην οποία, όπως ο Case του Gibson, είμαστε πλέον όλοι καλωδιωμένοι. Αλλά ο Case, πάει στο διάολο, έβγαζε λεφτά από την όλη ιστορία. Και πέρα από τους Κινέζους που βγάζουν χρήματα μέσω του W.o.W, ή όσους βγάζουν χρήματα από τα διαδικτυακά καζίνο, οι περισσότεροι μπαίνουν για να πάρουν την πρέζα τους. Για να ξεχαστούν. Για να αφαιρεθούν.

    Γιατί αγαπημένε Γελωτοποιέ, όταν ζεις σε ένα κωλομέρος που το τσιμέντο σου κρύβει τον ουρανό, αν δεν έχεις λίγο χόρτο του θεού ή LSD, θα πάρεις κάποιο υποκατάστατο. Και τι καλύτερο από μαγικές εικόνες και ταινίες και ζωές που δεν μπορείς να ζήσεις;

    Είμαι και γω δεινόσαυρος. Και όσο σε διαβάζω υποψιάζομαι πως είμαστε πάνω κάτω της ίδιας ηλικίας.

    Μου αρέσει μια φράση.

    Less is more.

    Να’σαι καλά !

    • Γελωτοποιός
      Γελωτοποιός on

      Όσοι διαβάζουν Γκίμπσον είναι της ίδιας ηλικίας -ανεξαρτήτως ηλικίας. Να ‘σαι καλά κι εσύ.

    • Βασίλης on

      Γενικά συμφωνώ με αυτά που έγραψες.
      Μόνο στην αρχή έχεις κάποιο λάθος.

      Το διαδίκτυο δεν εφευρέθηκε για την ταχεία μετάδοση πληροφοριών μεταξύ υπολογιστικών συστημάτων στο σύστημα πυρηνικών ερευνών της Γενεύης (C.E.R.N.).

      Το διαδίκτυο προέρχεται από το ARPANET και υπάρχει από τα χρόνια του 60 όταν κανείς καν ονειρευόταν το CERN.

      https://el.wikipedia.org/wiki/ARPANET

  2. Μιχάλης on

    Υποτίθεται πως το διαδίκτυο εφευρέθηκε για την ταχεία μετάδοση πληροφοριών μεταξύ υπολογιστικών συστημάτων στο ίδρυμα πυρηνικών ερευνών της Γενεύης (C.E.R.N.), αλλά τελικά έχει μετεξελιχθεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

    Στην οποία, όπως ο Case του Gibson, είμαστε πλέον όλοι καλωδιωμένοι. Αλλά ο Case, πάει στο διάολο, έβγαζε λεφτά από την όλη ιστορία. Και πέρα από τους Κινέζους που βγάζουν χρήματα μέσω του W.o.W, ή όσους βγάζουν χρήματα από τα διαδικτυακά καζίνο, οι περισσότεροι μπαίνουν για να πάρουν την πρέζα τους. Για να ξεχαστούν. Για να αφαιρεθούν.

    Γιατί αγαπημένε Γελωτοποιέ, όταν ζεις σε ένα κωλομέρος που το τσιμέντο σου κρύβει τον ουρανό, αν δεν έχεις λίγο χόρτο του θεού ή LSD, θα πάρεις κάποιο υποκατάστατο. Και τι καλύτερο από μαγικές εικόνες και ταινίες και ζωές που δεν μπορείς να ζήσεις;

    Είμαι και γω δεινόσαυρος. Και όσο σε διαβάζω υποψιάζομαι πως είμαστε πάνω κάτω της ίδιας ηλικίας.

    Μου αρέσει μια φράση.

    Less is more.

    Να’σαι καλά !

    • Απορία:

      Ποια είναι η πραγματικότητα της οποίας το διαδίκτυο αποτελεί την [παράλληλη] πραγματικότητα;

  3. Ash Ketcham on

    Όχι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη να απολογηθούμε επειδή παίζουμε ένα παιχνίδι. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το χρόνο μας. Κανένας δεν ζήτησε τη γνώμη σας. Πόσο μάλλον όταν αυτή έρχεται με passive agressive συμπεριφορές του τύπου “εγώ, για το καλό σου”.

    Αν θέλουμε θα γνωρίσουμε κορίτσια και αγόρια “αλλόθροα και απόκοσμα και εξωτικά” και θα παίζουμε pokemon go στα ταξίδια μας. Σε κάθε περίπτωση δεν χρειαζόμαστε πατρονάρισμα και διδαχές για το πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας.

    Μπορεί να ξέρουμε και μπορεί να μην ξέρουμε τον Κουντέλκα και τον Ρόμπερτ Φρανκ (που θα χρησιμοποιήσουμε το ίντερνετ για να τους μάθουμε, αν το επιθυμήσουμε) αλλά δεν σας επιτρέπουμε να μας λέτε ότι χρειαζόμαστε μαθήματα τέχνης. Αν είχατε μια κάποια παιδεία θα ξέρατε ότι αυτός που κατέχει τη γνώση δεν την κάνει σημαία ενώ παράλληλα σαρκάζει όσους δεν την έχουν.

    Εμείς θα παίζουμε, θα παίζουμε μαζί με ολόκληρο των πλανήτη. Θα μοιραζόμαστε τις στρατηγικές, τα συναισθήματα και τις ιδέες μας με ανθρώπους που βρίσκονται στην κοινότητά μας αλλά και με ανθρώπους που βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Αν θέλουμε να διαβάσουμε βιβλία, θα διαβάσουμε -σίγουρα όχι επειδή μας το λέτε εσείς με το επικριτικό σας ύφος.

    Γράψτε τις απόψεις σας για τα πάντα (όλοι έχουν μια άποψη για κάθε τι άλλωστε, δεν είστε ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος) επιτεθείτε αν θέλετε στους νέους ανθρώπους γιατί δεν ανταποκρίνονται στο πρότυπο που έχετε στο μυαλό σας. Εμείς ξέρουμε ότι όλη αυτή η επίθεση ίσως και να γίνεται για ένα κλικ στο site σας, μια αύξηση στην επισκεψιμότητα του blog για μερικές διαφημίσεις παραπάνω ή όπως θα λέγατε και εσείς “για ένα πουκάμισο αδειανό”. Ευτυχώς είμαστε μια τεχνολογικά εγγράμματη γενιά.

    Καταδικάστε όσο θέλετε, πείτε ότι το παιχνίδι δεν είναι επιστήμη (αν και κατασκευάστηκε από computer engineers), πείτε ότι δεν είναι αθλητισμός (αν και έβγαλε εκατομμύρια ανθρώπους στο δρόμο, να εμπλακούν με κάποιο τρόπο σε φυσική δραστηριότητα), πείτε ότι δεν είναι τέχνη (αν και ακόμα και το μουσείο κυκλαδικής τέχνης το χρησιμοποίησε στη σελίδα του στο facebook).
    Ευτυχώς θα συμφωνήσω ότι δεν είναι θρησκεία. Εδώ δεν βρίσκουν εφαρμογή πλαίσια προσανατολισμού και αντικείμενα λατρείας.

    Λυπούμαστε, ένα παιχνίδι όντως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει όλα τα δεινά της ανθρωπότητας που αναφέρετε. Ποιος όμως σας είπε ότι δεν τα σκεφτόμαστε όλα αυτά ; Γιατί πρέπει ή να παίζουμε ή να ενδιαφερόμαστε για όσα συμβαίνουν γύρω μας ; Δεν μπορούμε να τα κάνουμε και τα δύο ;

    Πραγματικά λυπάμαι, γιατί είστε προκατειλημμένος και δε βλέπετε τα θετικά, όπως το ότι είναι ένα παιχνίδι που χτίζει γέφυρες μέσα σε δύο γενιές (στο περιστατικό που αναφέρατε με τον πατέρα και την κόρη του). Αλλά ίσως να είστε της παλιάς γενιάς. Των πατέρων του καφενείου, εκείνων που μαζεύονταν μετά τη δουλειά μέχρι το βράδυ με τους φίλους τους για τάβλι, εκείνων που ποτέ δεν έπαιξαν με τα παιδιά τους.

    Αυτός ο κόσμος μας χωράει όλους, και εσάς με τη leica και εμάς με το instagram. Αρκεί να σεβόμαστε ο ένας τις επιλογές του άλλου.

    • rotblondie on

      Απίστευτα καλογραμμένο κείμενο, τόσο στο περιεχόμενό του όσο και στη διάρθρωσή του!
      Καλό να υπάρχει κι ο αντίποδας σε μια άποψη που διεκδικεί με την ανάρτησή της αποδοχή από τις μάζες, ακόμη κι αν τις θεωρεί και περνάει έμμεσα το μήνυμα ότι είναι “έξυπνες” και “καλλιεργημένες”. Πραγματικά άξιζε τον κόπο και τον χρόνο.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

five × 1 =

Simple Share Buttons