Προσκύνημα -By Plasticobilism

0

Προσκύνημα.

Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου,
πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού.
Πάμε να δεις την αυλή που μεγάλωσαν,
κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού.
Πάμε να δεις τα παιδιά που κοιμήθηκαν…

Δυο παιδιά ερωτευμένα,
δυο παιδιά του καημού.

Ορέστη απ’ τον Βόλο,
Μαρία απ’ την Σπάρτη,
γυρεύω τον γιο μου.
Μαρία απ’ την Σπάρτη,
Ορέστη απ’ τον Βόλο,
την κόρη μου θέλω.

plasticobilism

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Plasticobilism

Ευτυχής πατέρας, δυστυχής Έλληνας. Δεν βλέπω καμιά θυσία μου να πιάνει τόπο, εκτός ίσως απ’ αυτές που έκανα για να αγοράσω playmobil στον γιο μου. Με σήκωσαν απ' τον καναπέ και δεν εννοώ μόνο για να παίξω μαζί του...

Αφήστε Ένα Σχόλιο

17 − 17 =

Simple Share Buttons