Παιδιά σαν ζαχαρωτά – από την Έφη Παρασκευοπούλου

7

εφη

Υπεραστικό ΚΤΕΛ. Βράδυ. Στάση σε κλασικό καφέ/εστιατόριο.

Μαζί με εμάς σταματούν και δυο λεωφορεία που μεταφέρουν πρόσφυγες. Στο πάρκινγκ του μαγαζιού επίσης είναι σταματημένοι και πολλοί νταλικέρηδες. Ανεύθυνα έχουν παρκάρει όπου να’ναι,όπως να’ναι. Δεν τους νοιάζει που χρειάζονται πεντακόσιες μανούβρες επί της εθνικής προκειμένου να μπει κανείς στο χώρο στάθμευσης.

Όπως σταματάει ο οδηγός μας,λέει “Παιδιά εδώ προσοχή” και θεωρώ πως αναφέρεται στις νταλίκες,καθώς κόβουν την ορατότητα από παντού.

Λάθος μου. Συνεχίζει:“Προσέξτε πορτοφόλια,τσάντες,κατεβείτε γρήγορα να το κλειδώσω!”

Το μαγαζί είναι γεμάτο παιδιά. Από τριών εώς δέκα,πολλά παιδιά. Παιδιά σαν ζαχαρωτά,ζωντανά,γελαστά. Τρέχουν,τρώνε καραμελάκια και πατατάκια και οι γονείς τους είναι στα ταμεία και ρίχνουν ντροπαλές ματιές τριγύρω. Ρίχνουν ντροπαλές ματιές και στους Έλληνες γονείς,που κρατούν τα παιδιά τους σαν άσπρα πανιά που δεν πρέπει να ακουμπήσουν τα λερωμένα.

Πριν τις τουαλέτες ένα κοριτσάκι πισωπατάει και σκουντουφλάει στα πόδια μου. Βάζω τα χέρια μου στην πλατούλα της για να τη σταθεροποιήσω. Γυρνάει και μου χαρίζει ένα αστραφτερό χαμόγελο κάτω από δυο ματάκια μαύρα σα μπίλιες,που θα κρατήσω για πολύ καιρό στη μνήμη μου.

Μέσα στις τουαλέτες,ένα άλλο κοριτσάκι σκουντάει κατα λάθος μια ελληνίδα πενηντάρα. Το κοιτάζει με απαξίωση και ευθύς γυρίζει να πλύνει τα χέρια της με μια μανία πρωτόγνωρη. Νομίζω πως θα τα ματώσει. Μουρμουράει.

Βγαίνω πάλι στην αυλή του μαγαζιού και βλέπω πως όλοι τους έχουν ψωνίσει κάτι να φάνε. Όλοι τους είναι ευγενικοί. Και όλα τα παιδιά τους είναι παιδιά. Λαμπερά μουτράκια με λερωμένα παπουτσάκια και στόματα γεμάτα λιχουδιές.

 
Οι Έλληνες,μαζεμένοι σε μια συστάδα,ζαρωμένοι,μουντρούχοι. Δε βλέπουν,δεν ακούνε. Καπνίζουν και ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλο.

 
Αποχώρησαν πριν από εμάς. Ο οδηγός του λεωφορείου τους φώναζε για να επιβιβαστούν και πούλαγε αγριάδα,να κάνουν πιο γρήγορα,να τον ακούνε. “Γιατί άναψες τσιγάρο εσύ,γιατί νομίζεις πως θα περιμένω το παιδί σου,εγώ σας είπα να πάτε τουαλέτα στην αρχή όλοι για να φύγουμε,μπρος,μέσα,φεύγω.” Κακομοίρη μου,έχεις ιδέα από που έρχονται; Νομίζεις πως θα τους τρομάξεις εσύ;

 
Κοίταζα τα λεωφορεία τους όπως απομακρύνονταν και θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει μικρή : “Στο καλό παιδί μου να πας,κι άλλο κακό να μη σε βρει.”

 

Έφη Παρασκευοπούλου, αποκλειστικά για το Νόστιμον ήμαρ

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

7 Comments

  1. Έλληνες κακοί, μετανάστες καλοί. Η ρητορική της σαβούρας… Βαρεθήκαμε πια και με αυτά που γράφετε, δεν κάνετε καλό σε κανέναν, ούτε σε εκείνους που τους παρουσιάζετε ως αιώνια άμοιρους ευθυνών και αθώους, ούτε και σε εμάς που δεν έχουμε τίποτα, ούτε καν τα καλά σας λόγια .

      • Μιζέρια υπάρχει στο κείμενο. Τα “σάλτα και…” επιστρέφονται μιας και τα έχεις ανάγκη από ό,τι δείχνεις.

        • Παρασκευοπουλου Εφη on

          Να μη σου τύχει προσφυγιά σου εύχομαι. Να μη σου τύχει να είσαι άμοιρος ευθυνών και κατατρεγμένος.
          Αν θες να κάνεις κάτι,πήγαινε σε ενα χώρο φιλοξενίας και σήκωσε τα χεράκια σου να προσφέρεις. Μπορει απο εκει μεσα να καταλαβεις τι έγραψα και γιατι το έγραψα. Όταν οι προαναφερθέντες ελληνες θα σε κράζουν και θα σου λενε να μαζέψεις τα σκουπίδια στο σπίτι σου.
          Μεχρι να ζήσεις την αληθεια,μη βιαζεσαι να την αποκαλέσεις μιζέρια. Ειναι πολυ χειροτερη απο μιζέρια.
          Καλη συνεχεια.

          • Δηλαδή είσαι περήφανη για το κείμενο που έγραψες; Δεν έχω πρόβλημα με τους πρόσφυγες, με ενοχλεί όμως ο ρατσισμός του κειμένου. Αν δεν τον βλέπεις, ψάξε να τον βρεις!

          • Ελενη on

            “Οι Έλληνες,μαζεμένοι σε μια συστάδα, ζαρωμένοι, μουντρούχοι. Δε βλέπουν, δεν ακούνε. Καπνίζουν και ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλο.” . Γιατί είναι έτσι οι Ελληνες του 21ου αιώνα; Εξαιτίας των μεταναστών; Δεν ξέρουν οι έλληνες απο προσφυγιά; Οι περισσότεροι προέρχονται από οικογένειες προσφύγων, και οι περισσότεροι έχουν παιδία ή συγγενείς μετανάστες. Καθημερινά Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό γιατι δεν μπορούν να ονειρευτούν το αύριο πλεον στη χώρα τους. Μια χώρα που δεν μπορεί να προσφέρει ούτε τα βασικά στους ήδη υπάρχοντες κατοίκους της πως θα ταϊσει όλα αυτά τα στόματα που έρχονται; Τη μόνη χώρα που τους ανοίγει την πόρτα της και δεν βυθιζει τις βάρκες τους. Τι θα γίνει όμως με αυτούς τους ανθρώπους; Πως θα επιβιώσουν σε μια χώρα που δυσκολεύονται να επιβιώσουν οι κάτοικοί της;

            Υπογραφή,
            μια μάνα 2 παιδιων, που χθες πληρώθηκε το μισθό του Σεπτεμβρίου.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

1 × 2 =

Simple Share Buttons