Πάνος Μπίρμπας: ”Για ανθρώπους που γυρίζουν σπίτι , για ανθρώπους χωρίς σπίτι”.

0

panos

Η Μαρία Παρέντη και το Νόστιμον ήμαρ, συναντούν τον Πάνο Μπίρμπα τραγουδιστή, τραγουδοποιό και παράλληλα μέλος  του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες.

 

Ν.Η:Ασχολείσαι με το τραγούδι , ενώ παράλληλα είσαι κοινωνικός λειτουργός. Ακόμη πειραματίζεσαι ή είναι και τα δυο αναπόσπαστα κομμάτια σου;

Π.Μ: Όσο περνάνε τα χρόνια νομίζω πως όλο αυτό έρχεται και κατασταλάζει μέσα μου. Όλο τα βρίσκω περισσότερο με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ πως αγαπώ και τα δύο . Το ένα ανατροφοδοτεί το άλλο συνεχώς. Μου είναι πολύ δύσκολο να υπάρχω και να δημιουργώ χωρίς να αποτελώ μέρος αυτής της διαδικασίας της σύνδεσης των δυο πλέον. Εισπράττω πολλά από την δουλειά μου και τα κάνω πολύ συχνά λόγια και μουσική . Δεν μπορώ να με φανταστώ ξεκομμένο από την κοινωνία Κ χωρίς να λαμβάνω σαφή θέση σε όλα αυτά που συμβαίνουν και όλο εντείνονται γύρω μας . Η μουσική μου είναι το μέσο να εκφράζω ότι με προβληματίζει , όσα αγαπώ και όσα μισώ. Παίζει τον ρόλο της εποπτείας που λέμε στην πρωινή μου δουλειά, είναι η ψυχοθεραπεία μου.

N.H: Αν βρεθεί κάποιος στα lives σου δεν μπορεί να μην καταλάβει πόσο αγαπάς το Leonard Cohen, στο άκουσμα του θανάτου του πάγωσες ή είπες ”έφυγε μάγκας, ωραίος και πλήρης” ;
Π.Μ: Τι να σου πω; Πως δεν πάγωσα ; Ένιωσα σαν έχασα κάτι πολύ πολύ δικό μου. Για μένα ο Kόεν είναι το σάουντρακ της ζωής μου ολόκληρης . Είναι πολύ δύσκολη η σκέψη πως δεν θα σταθείς ξανά κοντά του να τον δεις ζωντανά, να σε συνεπαίρνει ο αέρας του . Πέραν αυτού όμως ο Κόεν τουλάχιστον για μένα κατάφερε να μπει τόσο βαθιά μέσα στα κύτταρα μου, που δεν πεθαίνει ποτέ, και μάλλον σε πάρα πολλούς ακόμα αν κρίνω από το τι έγινε όταν μαθεύτηκε το νέο του θανάτου του . Είναι το πιο σπουδαίο παράδειγμα δημιουργού για όλους, σε όλα τα επίπεδα. Εύχομαι κάπου στον κόσμο να υπάρχει κάτι νέο να γεννιέται που να του μοιάζει .

 

Ν.Η: Το νέο σου single ονομάζεται number 7 , θες να μας μιλήσεις για αυτή την πολλά υποσχόμενη δουλειά;

 

Π.Μ: Το room 7 είναι ένα καθαρά ερωτικό τραγούδι , το οποίο συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο που ετοιμάζω με γενικό τίτλο “Finchley road ” Το Finchley Road αποτελεί για μένα ένα δίσκο που εκθέτει άμεσα εμπειρίες Κ συναισθήματα . Μέσα από αυτή την δουλειά προσπαθώ να έρθω και εγώ κοντά στον εαυτό μου. Αγγίζω νομίζω αρκετά άμεσα όλα τα θέματα που με απασχολούν σοβαρά . Προσπαθώ να πάρω μια σαφή θέση για τα πράγματα χωρίς να τα ωραιοποιώ. Η θεματολογία του δίσκου αγγίζει τον έρωτα και την πηγή έμπνευσης που ο τελευταίος αποτελεί όπως στο room 7 που είναι όντως ένα ερωτικό τραγούδι , αλλά ίσως είναι και το μόνο καθαρά ερωτικό τραγούδι του δίσκου . Νομίζω πως κατά κύριο λόγο ο δίσκος γυρίζει γύρω από την έννοια του σπιτιού μέσα σε πολλά εισαγωγικά . Έχει ιστορίες για ανθρώπους που αναγκάστηκαν να είναι μακριά από το σπίτι , για ανθρώπους που γυρίζουν σπίτι , για ανθρώπους χωρίς σπίτι. Αυτό νομίζω είναι ότι περισσότερο έχω να πω για τον δίσκο .

bir

 

Ν.Η: Η μουσική σκηνή την οποία υπηρετείς θεωρείς πως απευθύνεται στο ευρύ κοινό, με την έννοια πως τα τραγούδια σου δεν είναι αυτό που ονομάζουμε ”εύκολο κι εύπεπτο”;

 

Π.Μ: Δεν ξέρω αν είναι εύπεπτα ή δύσπεπτα τα τραγούδια μου και σίγουρα σκοπός μου δεν είναι να κάνω κάτι δύσκολο ή δύσπεπτο για τον κόσμο . Σίγουρα θα ήθελα κάποια στιγμή να είναι περισσότεροι αυτοί που με ακούν αλλά δεν κάνω μουσική για αυτό. Αν αυτό ποτέ προέκυπτε θα χαιρόμουν τα τραγούδια μου να εξέφραζαν περισσότερο κόσμο , θα ήταν σαν να είμαι μέρος μιας μεγάλης συντροφιάς

 

Ν.Η: Αν είχες πρόταση για διεθνή καριέρα θα εγκατέλειπες την Ελλάδα με ευκολία;

 

Π.Μ: Πολλές φορές όταν είμαι εδώ σκέπτομαι το έξω και όταν βρίσκομαι έξω σκέπτομαι το εδώ . Γενικά το κάθε μέρος έχει τις δυσκολίες του και γη της επαγγελίας δεν υπάρχει. Αυτό που μου αρέσει με την μουσική είναι πως δεν έχει σύνορα . Ίσως η σκέψη αυτή να είναι και μέχρι τώρα η δικαιολογία για να είναι η βάση μου ακόμα εδώ . Δεν αποκλείω τίποτα πάντως.

pa

Ν.Η: Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τους Dustbowl?

Π.Μ: Γνώριζα και εκτιμούσα την δουλειά των Dustbowl και πριν την συνεργασία μας. Πάντα μου άρεσαν πολύ όλες οι δουλειές τους.

Βρεθήκαμε σε ένα live όπου έπαιζα και αμέσως μετά τα παιδιά μου πρότειναν να συναντηθούμε για να μιλήσουμε για την νέα δουλειά που ετοίμαζαν εκείνη την περίοδο . Όταν λοιπόν βρεθήκαμε και βάλαμε κάτω το υλικό που υπήρχε κατάλαβα πως έπρεπε να είμαι εκεί. Ηχογράφησα μαζί τους λοιπόν το “The Great Fandango” όπου είχα την τιμή να τραγουδήσω σε όλα τα τραγούδια. Θεωρώ πως είναι μια σπουδαία δουλειά και είμαι πολύ τυχερός που βρέθηκα εκεί. Χαίρομαι κάθε στιγμή με τους Dustbowl.

bi

Ν.Η: Ποια είναι τα σχέδιά σου για το χειμώνα που έρχεται; Θα σας δούμε κάπου;

Π.Μ: Θα βρεθώ ζωντανά στην σκηνή του Faust Bar – theater, την Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου για ένα μοναδικό live οπού θα παίξουμε τα καινούρια τραγούδια από το Finchley Road καθώς και κάποια παλαιότερα αλλά και ότι ακόμα αγαπάμε πολύ. Μετά θα υπάρξει μια παύση και θα επιστρέψουμε κατευθείαν με τον δίσκο. Οπότε σας περιμένουμε όλους με γιορτινή ατμόσφαιρα και πολλές εκπλήξεις στις 19 Δεκεμβρίου στο Faust της οδού Καλαμιώτου στο κέντρο της Αθήνας.

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

fifteen − eleven =

Simple Share Buttons