Ορκισμένη Παρθένα:”Η γυναίκα είναι ένα σακί που αντέχει”

0

Από τη Μαρία Παρέντη

Η τέχνη είναι πράξη πολιτική, για την ακρίβεια κάθε πράξη είναι πολιτική, αν λογίζεσαι εντός των έλλογων όντων. Ως τέτοια πρέπει λοιπόν να λογαριάζεται και να υπηρετείται. Σε μέρες που οι περισσότεροι καλλιτέχνες καιροφυλαχτούν για ένα κομμάτι από την πίτα της εξουσίας και εμφανίζονται σε κακοστημένες φιλανθρωπικές φιέστες, υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν σκόντο και συνεπείς σε λόγια κι έργα ορθώνουν πολιτικό λόγο πάνω στη σκηνή.

Ο Ένκε Φεζολάρι δε μας εκπλήσσει με το νέο του τόλμημα. Ποιος ξεχνά  την ”Αγγέλα” του Σεβαστίκογλου το 2012, την ”Αληθινή Απολογία του Σωκράτη”, σε κείμενο Κώστα Βάρναλη με έναν ανατριχιαστικό Σταμάτη Κραουνάκη να ερμηνεύει το βαρναλικό Σωκράτη το 2014,  το περσινό ”Πού είναι η μάνα σου μωρή”  με τη Βέρα Κρούσκα σε ρόλο Δήμητρας Πέτρουλα; Το πολιτικό ρεσιτάλ επί σκηνής θα συνεχιστεί με ένα έργο γροθιά. Η «Ορκισμένη παρθένα» της Αλβανίδας συγγραφέως και δημοσιογράφου Ελβίρα Ντόνες , είναι η νέα σκηνοθετική επιλογή του Φεζολάρι.

Οι Ορκισμένες Παρθένες είναι γυναίκες που έχουν δώσει όρκο αγνότητας και ζουν και συμπεριφέρονται σαν άνδρες. Έχουν πάρει ανδρικό όνομα, ντύνονται με ανδρικά ρούχα, κάνουν ανδρικές δουλειές και συμμετέχουν ως άνδρες σε κάθε μορφή της κοινωνικής ζωής.

Το έθιμο αυτό συναντάται πιο συχνά σε περιοχές της βόρειας Αλβανίας. Έχει τις ρίζες του στον Μεσαίωνα αλλά πλέον τείνει να εκλείψει. Σήμερα στις περιοχές αυτές οι Ορκισμένες Παρθένες είναι μερικές δεκάδες και είναι άνω των πενήντα ετών.

Μια γυναίκα ανήκε στις ορκισμένες παρθένες δίνοντας όρκο αγαμίας ενώπιον δώδεκα ηλικιωμένων ανδρών από το χωριό ή τη φυλή της.Αφού έδινε αυτόν τον όρκο ζούσε σαν άντρας. Ντυνόταν σαν άντρας, έπαιρνε ανδρικό όνομα και αν δε ζούσε ο πατέρας της και δεν υπήρχε αδερφός αυτή γινόταν ο αρχηγός της οικογένειας. Επίσης μπορούσε να καπνίζει και να πίνει αλκόολ, να έχει όπλο, να κάνει ανδρικές δουλειές, να παίζει μουσική και να τραγουδάει και να κάθεται και να συζητά μαζί με άλλους άντρες.Είχε ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Ταυτόχρονα συμμετείχε στις βεντέτες όπως όλοι οι άντρες και αν σκοτώνονταν, ο θάνατος της ισοδυναμούσε με το θάνατο ενός άντρα και όχι μιας γυναίκας, της οποίας η ζωή είχε τη μισή αξία της ζωής ενός άντρα.

Ο όρκος αγαμίας ήταν βασικά αμετάκλητος και η ποινή για την παραβίαση του ήταν ο θάνατος. Το να δώσει μια γυναίκα τον όρκο αγαμίας το αποφάσιζε κυρίως η οικογένειά της αλλά στην περίπτωση π.χ. που ο πατέρας είχε πεθάνει και δεν υπήρχε αδερφός, μπορούσε να το αποφασίσει η ίδια. Τον όρκο αγαμίας μια γυναίκα μπορούσε να το δώσει σε οποιαδήποτε ηλικία.

Η Ηρωίδα του έργου, Χάνα Ντόντα γεννιέται γυναίκα σε ένα μικρό ορεινό χωριό της Αλβανίας. Το φύλο της προδιαγράφει τη σκληρότητα της ζωής της. ”Η γυναίκα είναι ένα σακί που αντέχει. Είμαστε μόνο κρέας και κόκκαλα”, λέει χαρακτηριστικά. Η γυναίκα δε ζει, υπηρετεί, ορίζεται, δε νιώθει, ντρέπεται για την ίδια της την ύπαρξη, για το σώμα της, για την ομορφιά της, για τον έρωτα…

”Μπορώ να σ’αγκαλιάσω Χάνα:”

”Δεν τα κάνουμε εμείς εδώ αυτά”

Σε έναν κόσμο λοιπόν στον οποίο ο πατέρας δίνει μαζί με την κόρη του στον άντρα που της προόρισε , ένα φυσίγγι ραμμένο στο πέπλο της, νομιμοποιώντας τον να το χρησιμοποιήσει αν δε μείνει ”ευχαριστημενος” από τις υπηρεσίες της, η Χάνα θα γίνει Μαρκ. Θα φορέσει αντρικά ρούχα, θα πάρει ένα όπλο και θα ορκιστεί αιώνια παρθενία.

Θα ελευθερωθεί έτσι από τα δεσμά που η πατριαρχική κοινωνία επέβαλε στη γυναίκα.

”Αυτοί παίρνουν ένα κομμάτι σαπούνι και πλένονται, εμάς δεν μας ξεπλένει ούτε η θάλασσα”

 

Το σώμα της είναι το ”σήμα” της, ένα αόρατος χτισμένος τοίχος , που την κρατά φυλακισμένη, μια ζωντανή νεκρή. Η Χάνα μέσα στο Μαρκ , ο Μάρκ πάνω από τη Χάνα. Ένας πέτρινος τοίχος, ένας τάφος. Για να ελευθερωθεί πρέπει να αρνηθεί το δοσμένο από τη φύση σώμα.

Η μετάβαση της ηρωίδας από τον Μαρκ στη Χάνα, από την Αλβανία στη Δύση, την πολλά υποσχόμενη απελευθέρωση και ίσα δικαιώματα θα φέρει την τραγική ηρωίδα αντιμέτωπη με μια ακόμη σκληρή πραγματικότητα.

Η Παρθενόπη Μπουζούρη, είναι μια συγκλονιστική Χάνα Ντόντα. Ακόμη κι όταν σωπαίνει μιλά ολόκληρη. Ένα έργο που θα συζητηθεί, ένα κείμενο εκπληκτικό, ντυμένο με αρμόζουσα μουσική, μια παράσταση που σέβεται και τιμά τη γυναίκα, τον αγωνιζόμενο άνθρωπο, την πάλη για τη διαφυγή του από την καταπίεση και την ανελευθερία.

*Φωτογραφίες: Ελπίδα Σπύρου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι

Διασκευή – Θεατρική απόδοση: Μαρία Σκαφτούρα, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη

Δραματουργική επεξεργασία: Ναταλί Μηνιώτη

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος

Σκηνικά – Κοστούμια: Δάφνη Κολυβά, Εβελίνα Δαρζέντα

Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Πιταούλη

Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Αποστόλης Κόκκαλης

Τύπος & Επικοινωνία: Μαρία Κωνσταντοπούλου

Φωτογραφία: Μαριλένα Σταφυλίδου

Σχεδιασμός Παραγωγής: Κωνσταντίνος Σακκάς

Συντονισμός Παραγωγής: Μαρία Βασαριώτου

Τεχνική Διεύθυνση/Εκτέλεση Παραγωγής: Βάσια Χριστοδούλου

Οργάνωση – Εκτέλεση Παραγωγής: Delta Pi

Παίζουν: Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου, Γεωργιάννα Νταλάρα, Μαρία Σκαφτούρα, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Φραγκάκης, Γιώργος Παπαπαύλου

 

Πληροφορίες παράστασης:

Κτήριο Η, Πειραιώς 260 / 13-14 Ιουλίου 2017/ Ώρα : 21.00
Τιμές εισιτηρίων:
ΚΑΝΟΝΙΚΟ : 20 € ΕΩΣ 25€
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ : 12 €
ΑΜΕΑ : 5€
ΑΝΕΡΓΩΝ: 5€

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

2 + 1 =

Simple Share Buttons