Οδοιπορικό στη Λέσβο: Mέρος 3ο – από τη Μαρία Παρέντη και το Skouliki Tom

0

χ25

Στην είσοδο του χωριού ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

 

Η κάθε μέρα μας στη Λέσβο ισοδυναμούσε με εβδομάδα, από άποψη συναισθημάτων, γνώσεων και εμπειριών, όπως είδατε και στο πρώτο και δεύτερο μέρος του παρόντος οδοιπορικού. Συγκλονισμένοι από την επίσκεψή μας στο Νεκροταφείο του Χωριού Κάτω Τρίτος, ανοίξαμε τις σημειώσεις και τα τεφτέρια μας και είδαμε πως ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε το περιβόητο ”Άντρο της Αλληλεγγύης” στη Λέσβο, το Χωριό του Όλοι Μαζί.

 

15 Φεβρουαρίου 2016:   Το Χωριό του Όλοι Μαζί είναι μια συλλογικότητα οργανώσεων και πολιτών Λέσβου. Αποτελεί ένα Συντονιστικό Δίκτυο Αλληλεγγύης που συμβάλλει στη διεύρυνση και το συντονισμό τόσο των ομαδικών όσο και ατομικών προσπαθειών, με σκοπό την υπεύθυνη προώθηση της κοινοτικής αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας και στήριξης.

Βρίσκεται πολύ κοντά στον αερολιμένα της Λέσβου και λίγο έξω από την πόλη της Μυτιλήνης, στις πρώην εγκαταστάσεις των παιδικών κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ.

χωριο

Σηκωθήκαμε πρωί πρωί, με το Skouliki Tom να τραβάει τη Μαρία Παρέντη κυριολεκτικά από το πόδι-είχε δίκιο. Η μέρα θα ήταν μεγάλη για άλλη μια φορά κι έπρεπε να είναι όλη δική μας. Φτάσαμε γρήγορα στο χώρο που βρίσκεται η Δομή. Μπαίνοντας συνειδητοποιήσαμε από την πρώτη στιγμή ότι πρόκειται πραγματικά για ένα χωριό. Ένα χωριό, του οποίου οι ”κάτοικοι” εργάζονται και μοιράζονται δραστηριότητες.Μια συλλογικότητα στην οποία πρέπει όλοι να συναινέσουν για να παρθεί η όποια απόφαση.

Βρήκαμε έναν αλληλέγγυο-πρόσφυγα που έμεινε στο νησί και εργάζεται πλέον στο Χωριό, στα Αγγλικά μας είπε πως η Λένα που θα μας μιλήσει και θα μας επιτρέψει να βγάλουμε φωτογραφίες δε βρίσκεται στο χώρο. Απογοητευμένοι κρεμάσαμε τη μηχανή στο λαιμό και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, προβληματισμένοι για το πόσο μεγάλα προβλήματα έχουν δημιουργήσει οι δημοσιογράφοι στο πολύτιμο έργο της Αλληλεγγύης.

Το τηλέφωνό μας δεν άργησε να χτυπήσει. Ήταν η Λένα Αλτίνογλου, η οποία δέχτηκε με χαρά να γίνει η ”ξεναγός” μας στο χώρο, μα και να μας μιλήσει για την εμπειρία των τελευταίων μηνών.

Σας διαβάζουμε να ξέρετε και να μας συγχωρείτε που είμαστε τόσο καχύποπτοι με τα πάντα, μα έχουν δει πολλά τα μάτια μας κι οφείλουμε να προστατεύουμε όχι τους εαυτούς μας, αλλά την προσπάθεια που γίνεται και πάνω από όλα τους πρόσφυγες. Το νησί δέχεται χρόνια τώρα, λόγω γεωγραφικής θέσεως, ανθρώπους, μα η δημοσιότητα ήρθε όταν το φαινόμενο από το καλοκαίρι και μετά εντάθηκε. Τον Αύγουστο η πόλη της Μυτιλήνης βρέθηκε με 10.000 ανθρώπους κυριολεκτικά στους δρόμους. Τα πάρκα γεμάτα, το λιμάνι, οι δρόμοι, χωρίς έναν άνθρωπο να τους καθοδηγεί, να τους περιθάλπει. Δεν ήταν εύκολο.Πάντου σκουπίδια, άνθρωποι να λιποθυμούν από τη ζέστη, ένα χάος επικρατούσε. Ξέραμε πως η αλληλεγγύη είναι ό,τι μας είχε απομείνει κι έπρεπε να δράσουμε συλλογικά και άμεσα.”

Όσο η Λένα μας ιστορεί τις καταστάσεις του καλοκαιριού θυμάται άπειρα περιστατικά προσωπικής επαφής με ανθρώπους, τους οποίους φυσικά και αποκαλεί με τα μικρά τους ονόματα, μας μαλώνει που της μιλάμε στον πληθυντικό και το τηλέφωνό της χτυπά ακατάπαυστα. Πόσες ώρες έχει άραγε η μέρα αυτής της γυναίκας;

‘Απαιτήσαμε και πήραμε τα κλειδιά από  τις πρωην παιδικες κατασκηνώσεις του ΠΙΚΠΑ και το εγχείρημα ξεκίνησε με σχεδόν μηδαμινή στήριξη από τις Αρχές, τη Μητρόπολη και το Πανεπιστήμιο, χάρη στο πείσμα των αλληλέγγυων, πολλοί από τους οποίους ήρθαν από το εξωτερικό και έχουν μείνει μαζί μας καιρό. Φθάνουν επίσης συνεχώς κοντέινερς με δωρεές από όλον τον κόσμο. ”

‘Οι πρόσφυγες μένουν μαζί μας 3-4 ημέρες . εκτός των ευπαθών ομάδων που κάθονται περισσότερο. Φροντίζουμε για τις συνθήκες υγιεινής καθότι πολύ βασικό με τόσα άτομα που περνούν από εδώ, μοιράζουμε κάθε μέρα τις δραστηριότητες γίνεται συνέλευση για αυτό.Αυτή την περίοδο μας πετυχαίνετε σε φάση αναδιοργάνωσης, δεν έχουμε πολύ κόσμο στο νησί (η ειρωνία είναι ότι ακριβώς δυο μέρες μετά έφτασαν κι άλλες βάρκες) κι έτσι κοιτάμε να συμμαζέψουμε κι άλλο το χώρο. Ό,τι κάνουμε το κάνουμε μόνοι μας”

Λέει και παράλληλα μας δείχνει το υπέροχο και πολύχρωμο χωριό που έχουν φτιάξει αλληλέγγυοι και πρόσφυγες μαζί. Δεν ξέρουμε αν μπορούμε να σας μεταφέρουμε ακριβώς πόση ζεστασιά νιώσαμε εκεί μέσα.Την ώρα της ξενάγησης ένας Ινδός αλληλέγγυος ήρθε να μας κεράσει χυμούς. Η Έλενα μας έδειχνε κάθε γωνιά με αγάπη και περηφάνια.

χ2

Η παιδική χαρά του Χωριού Όλοι Μαζί

χ3

Σκηνές αδιάβροχες

χ21

Έξω από κάθε μικρό σπιτάκι που μένουν οι πρόσφυγες (κάποιες οικογένειες μένουν καιρό στο νησί),υπάρχει ένας μικρός λαχανόκηπος. Εδώ είναι το έργο ενός Σύρου καλιτέχνη πρόσφυγα.

χ22

Τα σωσίβια που μαζεύονται για να ανακυκλωθούν στο εργαστήρι που σκοπεύουν να στήσουν στο Χωριό , δίνοντας δουλειά στους πρόσφυγες.

χ23

Οι αποθήκες του χωριού, γεμάτες εργαλεία, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης

Καθώς προχωράμε η Λένα βλέπει αλληλέγγυους να ξεχωρίζουν ρούχα και παιχνίδια. ”Μας βράχηκαν κάτι σκηνές και τώρα κάποια από τα πράγματα πρέπει να διαλεχτούν και να πεταχτούν , τα υπόλοιπα θα ξαναπλυθούν. Ό,τι είναι εδώ πλένεται για να δοθεί στους ανθρώπους.”

χ26

Το δωμάτιο με τα πλυντήρια

χ7

Ο χώρος που φυλάσσονται τα παιχνίδια. Κάθε προσφυγόπουλο προτού φύγει παίρνει μαζί του ένα παιχνιδάκι που να μπορεί να μεταφερθεί εύκολα.

χ8

Η Λένα ξεδιαλέγει τα ρούχα με τους αλληλέγγυους

χ9

Η Λένα σταματά την ξενάγηση και βοηθά τους υπόλοιπους να ξεδιαλέξουν τα ρούχα. Αφήνουμε κι εμείς σημειωματάρια και φωτογραφικές και πιάνουμε δουλειά.Το Skouliki Tom υπό την καθοδήγηση της Λένας αναλαμβάνει να κρεμάσει τις βαριές κουβέρτες όσο ψηλότερα γίνεται. Σε κάθε ρουχαλάκι παιδικό που πρέπει να πεταχτεί γιατί έχει πιάσει μούχλα, η Λένα σχεδόν βάζει τα κλάματα.”Μα κοίτα πόσο όμορφο είναι, ίσως να σώζεται θα το πάω στο πλυντήριο”, μας λέει μαλώνοντάς μας αν κάτι το πάμε για πέταμα χωρίς λόγο.

χ11

Η πρωτοβουλία των Dirty Girls εκτός από πανέξυπνη ιδέα, καθίσταται σωτήρια καθώς και με το κρύο και με την καλοκαιρία οι πρόσφυγες φτάνουν βρεγμένοι και το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι να αλλάξουν ρούχα. Οι Dirty girls μαζεύουν τα βρώμικα ρούχα, τα πλένουν, τα σιδερώνουν και είναι έτοιμα να ξαναχρησιμοποιηθούν.

παπουτσακια

Παιδικά παπουτσάκια στεγνώνουν στον ήλιο μετά από πλύσιμο στο πλυντήριο

 

χ24

Ο χώρος που μαζεύονται για φαγητό, μουσική και κουβέντα.

χ14

Η Λένα με ένα σάκο γεμάτο ρούχα για πλύσιμο

 

Το έργο που κάνουν οι άνθρωποι στο Χωριό Όλοι Μαζί το θεωρούν χρέος τους, οι πρόσφυγες είναι φίλοι τους, φίλοι τους που χρειάζονται βοήθεια άμεση, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Η στέγη, η τροφή, η ιατρική περίθαλψη και η ψυχολογική στήριξη είναι τα πρώτα βήματα. Μην τα θεωρείτε δεδομένα, δεν παρέχονται από το κράτος.

Η Λένα μας λέει χαρακτηριστικά  πως: ”Eίναι επιβεβλημένο να δοθεί στους πρόσφυγες η ευκαιρία να δουλέψουν ενδεχομένως και στο αντικείμενό τους . Ένα εργαστήριο μεταποίησης των σωσιβίων και των λεμβών είναι κάτι που οι ίδιοι θα ήθελαν να δημιουργηθεί. Πολλοί πρόσφυγες είναι ράφτες, μοδίστρες και σχεδιαστές. Πολλοί καλλιτέχνες. Άλλοι αρτοπαρασκευαστές και ζαχαροπλάστες. Κάποιοι μεταφραστές. Τόσοι άνθρωποι πέρασαν από εδώ , τόσα πράγματα μάθαμε, δεν έχετε ιδέα.”

χ25 χ27 χ28

Ζωγραφιές  και συνθήματα στους τοίχους του Χωριού Όλοι Μαζί

χ30

Ασφαλές Πέρασμα Για Όλους

 

Βράδιαζε όταν φύγαμε από το Χωριό του Όλοι Μαζί. Νιώσαμε στα αλήθεια αυτό το ”Όλοι Μαζί”. Δεν του χαρίστηκε η ονομασία. Θα ξαναγυρίσουμε όπως υποσχεθήκαμε στους ανθρώπους εκεί, αλλά αυτή τη φορά θα μείνουμε να δουλέψουμε μαζί τους.

Ευχαριστούμε πολύ τη Λένα Αλτίνογλου για όλα, καθώς και τον Αχιλλέα Πεκλάρη. Ευχαριστούμε επίσης το Νικόλα για τη φιλοξενία και την καθοδήγηση κι όλους όσοι συνέδραμαν σε αυτό μας το οδοιπορικό.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

2 × five =

Simple Share Buttons