Ο Κώστας Πελετίδης και η Ιστορική δικαίωση

9

Από τον Γιάννη Δημογιάννη

Oι ζωές μας διασταυρώθηκαν ένα βροχερό Σάββατο του Γενάρη, και από τότε έσμιξαν για πάντα. 300 περίπου εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, που αναγκάστηκαν, παρά τη θέλησή τους, να ζουν σε δύο εγκαταλειμμένα εργοστάσια – ποντικότρυπες, την Αβέξ και το Λαδόπουλο. Σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, που παραπέμπουν στις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Χωρίς την παραμικρή συμπαράσταση και το ενδιαφέρον καμίας εξουσίας. Άνθρωποι χωρίς ταυτότητα και δικαιώματα. Όσο για το «αμάρτημά» τους, φαντάζει τραγικό… Ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους βίαια, επειδή απλά πίστεψαν σε κάποιες κάλπικες υποσχέσεις, κι ύστερα διέσχισαν τη μισή Υφήλιο, μέχρις ότου εγκλωβιστούν στον τόπο μας, αναγκασμένοι να ζουν ξεχασμένοι, σαν ρακοσυλλέκτες και τρωγλοδύτες. Δίπλα ακριβώς στις καλό-σιδερωμένες μας ζωές!

Η «Κίνηση για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών», σε αγαστή συνεργασία με την «Αλληλέγγυα πόλη», καθώς και άλλες συλλογικότητες της Πάτρας, δεν θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε το συντελούμενο Ναυάγιο. Kαι εννοώ το ναυάγιο, που εμείς, σαν κοινωνία, τους κεράσαμε, μετά τις τόσες φουρτούνες που γλύτωσαν. Γι’ αυτό, και από την πρώτη στιγμή, σταθήκαμε αλληλέγγυοι στο πλευρό των προσφύγων και μεταναστών. Αντικρίσαμε το μέγεθος του προβλήματος, αλλά κυρίως τη δικιά μας ευθύνη: Σηκώσαμε τα μανίκια, και καλύψαμε, όσο το επέτρεπαν οι δυνάμεις μας, όλες τους τις ανάγκες. Ένδυση, υπόδηση, είδη καθαριότητας και υγιεινής, φάρμακα, ιατρική συνδρομή, προμήθειες για το καθημερινό φαγητό. Και κάθε Σάββατο, το ραντεβού μας, ήταν σταθερό. Όσο για το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας; Από το ταπεινό μας καζάνι, μοιράστηκαν περισσότερες από 2500 μερίδες ζεστό φαγητό, το οποίο μαγειρεύαμε και τρώγαμε πάντα, όλοι μαζί. Κοντολογίς, ένα σύνολο δράσεων, που πραγματοποιήθηκαν, χάρη στην ένθερμη αλληλεγγύη και συμπαράσταση των φίλων, αλλά και των συμπολιτών μας. Ένας πραγματικός θρίαμβος της «κοινωνίας των πολιτών», η απόλυτη δικαίωση της «οικονομίας των φτωχών», και συνάμα, η πιο ηχηρή απάντηση, σε όσους κρύβονταν πίσω από φθηνά προσχήματα και δημαγωγικές δικαιολογίες, ώστε να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Ταυτόχρονα, βέβαια, ήταν επιλογή και καθήκον μας, να ασκήσουμε αδιαπραγμάτευτη και δυναμική κριτική, ώστε οι Άρχοντες ν’ ανταποκριθούν εν τέλει, στο ρόλο που τους αναλογεί. Το αίτημά μας, σαφές και απολύτως τεκμηριωμένο: Οι ταγοί όφειλαν να βάλουν πλάτη, με τις υποδομές και τους πόρους που διαθέτουν, ώστε οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες να ζουν σε συνθήκες, που αρμόζουν σε ανθρώπους, και όχι σε απόκληρους ή επαίτες. Σαν πολίτες, πάντως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως, σε τούτο τον πολύμηνο αγώνα, συχνά ξεπεράσαμε τα όρια των δυνατοτήτων και των αντοχών μας, οπότε νομοτελειακά φτάσαμε σ’ ένα αδιέξοδο, λόγω της φύσης και έντασης των προβλημάτων. Αυτή η πραγματικότητα ήταν και ο σημαντικότερος λόγος, που οργανώσαμε μέσω του διαδικτύου, μία πρωτοβουλία ενημέρωσης – ευαισθητοποίησης, ώστε όλοι οι πολίτες να μάθουν τι συμβαίνει στην Ειδομένη της Πάτρας. Να μάθουν, ώστε κανείς να μην πει «δε γνώριζα», «δεν ήξερα». Μία πρωτοβουλία δημοσιοποίησης, η οποία δυστυχώς απαξιώθηκε και παρερμηνεύτηκε από τους γραφικούς Αλεξανδρείς.

Συμπερασματικά, αποδείχθηκε πως δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη επιλογή ή λύση. Σε όλες τις επανειλημμένες μας παρεμβάσεις, βλέπαμε ξανά και ξανά, πως η μοναδική ελπίδα απεγκλωβισμού από το συγκεκριμένο αδιέξοδο θα προέκυπτε από την εμπλοκή του Δήμου Πατρέων, και κατ’ εξοχήν, από την παρέμβαση του ιδίου του δημάρχου της πόλης, ο οποίος πολλάκις και εμπράκτως έχει αποδείξει την ευαισθησία, αλλά και την πολιτική βούληση, για την αποτελεσματική διαχείριση ενός παρόμοιου πολύπλοκου προβλήματος. Όσο για την κριτική μας, υπήρξε αμερόληπτη και, θέλω να πιστεύω, δίκαιη, ακόμη και αν αφορούσε τον δήμαρχο προσωπικά, επιδιώκοντας, άμεσα και ολοκληρωμένα, να ξεπεραστούν τα κωλύματα και οι συνήθεις δυσλειτουργίες, λόγω γραφειοκρατίας. Γι’ όλους εμάς, το πρόβλημα, παρέμεινε, στην ουσία του, πρωτίστως ανθρωπιστικό, αλλά ταυτόχρονα και βαθύτατα πολιτικό, οπότε κάποιος θα ’πρεπε να κόψει τον Γόρδιο Δεσμό της Ελληνικής κακοδαιμονίας. Εμείς, από τη μεριά μας, πράξαμε το αυτονόητο. Εργαστήκαμε παθιασμένα για 6 ολάκερους μήνες, γνωστοποιήσαμε το πρόβλημα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, κρίναμε όσους νέμονται την εξουσία, αλλά στο φινάλε, σηκώσαμε τα χέρια, περιμένοντας υπομονετικά, μέχρις ότου οριστεί το πολυπόθητο ραντεβού, από την πλευρά του Δήμου. Και το ραντεβού με το δήμαρχο της «καρδιάς» μας – μαχόμενος καρδιολόγος γαρ – τελικά ορίστηκε, και κλείστηκε στην ώρα του. Και εκεί, στο γραφείο του δημάρχου δηλαδή, – το παραδέχομαι ανεπιφύλακτα – ζήσαμε μία σπάνια, και αναπάντεχη έκπληξη. Γιατί ο Κ.Πελετίδης, αφού πρώτα άκουσε προσεκτικά τις απόψεις μας, στάθηκε στο ύψος της πολιτικής του ευθύνης, ανταποκρινόμενος πλήρως στη μεγάλη πρόκληση. Προτείνοντας λύσεις, προσεκτικά και μεθοδικά μελετημένες και σχεδιασμένες, ώστε να αποφευχθούν πολλοί επικίνδυνοι κάβοι.

Η συζήτησή μας αποκάλυψε για κάθε ζητούμενο, και από μία αξιόπιστη πρόταση. Οι δράσεις, δε, δρομολογούνται άμεσα, παρέχοντας μία συνολική διευθέτηση, στο συγκεκριμένο μέτωπο. Που πρακτικά σημαίνει: 1) Οριοθετείται χώρος που θα γίνει υπνωτήριο, πολιτισμένο και αξιοπρεπές. 2) θα οριστεί το καταλληλότερο σημείο, ώστε να γίνουν Τούρκικες τουαλέτες, οι οποίες πρέπει απαραιτήτως να συνδεθούν με το αποχετευτικό δίκτυο της πόλης. 3) Θα τοποθετηθούν οι κατάλληλες ντουζιέρες, και θα παρέχονται σε τακτά διαστήματα, όλα τα απαραίτητα είδη υγιεινής, καθώς και όσα χρειαστούν για την ένδυση και την υπόδηση τους. 4) Θα τοποθετηθούν οι κατάλληλες ντουζιέρες, για την υγιεινή τους. 5)Θα υποστούν όλοι τη διαδικασία της ιατρικής εξέτασης, με σκοπό να απολυμανθούν όσοι το χρήζουν, ενώ όλοι να παραλάβουν καθαρά και απολυμασμένα ρούχα. 6) Τακτοποιείται, τέλος, οριστικά η τακτική, μεσημεριανή σίτισή τους! Γιατί κανείς άνθρωπος δε θρέφεται μόνον, ένα Σάββατο.

Πέραν, όμως, από τα προηγούμενα, έπρεπε, κατά άμεση προτεραιότητα, ν’ αρχίσει η κολοσσιαία επιχείρηση αποκομιδής τόσο των σκουπιδιών, όσο και των λοιπών βιομηχανικών αποβλήτων, που, εδώ και χρόνια, είχαν συσσωρευτεί στο εργοστάσιο του Λαδόπουλου, καθιστώντας έτσι τη ζωή των συνανθρώπων μας, μαρτυρική. Όσον αφορά, τώρα, το σχεδιασμό της δράσης ήταν, όντως, τέλειος, και κυρίως αποφασιστικός. Όλο το προσωπικό καθαριότητας του δήμου, μαζί με τα περισσότερα απορριμματοφόρα της πόλης θα συμμετείχαν στην επιχείρηση «Κάθαρση». Ή, όπως την αποκάλεσε και ο δήμαρχος, ένα «Ντου» καθαριότητας και απολύμανσης, στο οποίο – πρωτόγνωρο «ανέκδοτο» για τα Ελληνικά δρώμενα – ο ίδιος θα συμμετείχε σαν ισότιμος εργάτης, δίνοντας έτσι στους υπαλλήλους, όχι μονάχα το παράδειγμα, αλλά την καλύτερη απάντηση απέναντι στα στερεότυπα, και τις όποιες πιθανές κωλυσιεργίες, λόγω γραφειοκρατίας.

Μέχρις ότου φτάσαμε στο πρωί της 28ης Ιουλίου. 7.00 το πρωί, στην πιο βροχερή καλοκαιρινή μέρα, λες και ο ίδιος ο καιρός συμμάχησε, ώστε να μην καθαρίσει η Κόπρος του Λαδόπουλου. Γιατί περί αυτού επρόκειτο. Πλην όμως, εκείνο το πρωινό, γράφτηκε μία ιστορική μέρα, για την Πάτρα. Τα νούμερα και οι φωτογραφίες κραυγάζουν. Μονάχα το πρωί της 28ης, 14 μεγάλα φορτηγά (μέχρι και τετραξονικά), τίγκαραν από σκουπίδια και απόβλητα, ενώ 2 βυτιοφόρα του δήμου, με νερό και ειδικό απολυμαντικό, καθάρισαν τον τόπο!!! Θα έπρεπε, εδώ, να βλέπατε τους εργάτες καθαριότητας, ντυμένους σαν αστακούς, με ειδικές στολές και μάσκες, να εργάζονται με αυταπάρνηση, που σπάνια συναντιέται. Λογικά, τα μάτια τους εκείνη τη μέρα, θα είδαν και θα έγραψαν πολλά. Όσο για τον ίδιο τον Πελετίδη, τα λόγια ωχριούν μπροστά στην υπογραφή που έβαλε, σε μία τέτοια Ιστορική στιγμή για την πόλη ∙ ενδεχομένως και για την κοινωνία μας ολόκληρη. Διότι, στις 28 του Ιούλιου, αυτή η στοχευμένη επιχείρηση «Κάθαρσης» ήταν όχι μονάχα ένα τρανταχτό ράπισμα σε κάθε ρατσιστικό στερεότυπο, αλλά πέραν αυτού, ένα σπάνιο υπόδειγμα πολιτικού ήθους. Η εξήγηση προβάλλει εύλογη: ο Πελετίδης αποφάσισε να φορτωθεί στις πλάτες του, τη συνολική διευθέτηση του μεταναστευτικού προβλήματος της Πάτρας, με δεδομένη την αρνητική αντίδραση μίας κυβέρνησης, που κατάντησε υπηρέτης ξένων αφεντάδων.

Η 28η κύλησε στο μύλο του χρόνου. Η βροχή ξέπλυνε τελικά το στοιχειωμένο εργοστάσιο. Όσο για τους μετανάστες, παρακολουθούσαν το «δρώμενο», κι ύστερα έκλαιγαν μπροστά μου, σαν μικρά παιδιά. Ήταν, βλέπεις, που κι αυτοί δεν μπορούσαν να χωρέσουν ότι, έπειτα από τόσους μήνες, θα κοιμούνταν σ’ έναν καθαρό χώρο, αντί για τα ποντίκια και τα τρωκτικά, που έγιναν η δεύτερη οικογένειά τους. Πέρα, λοιπόν, από την οποιαδήποτε κριτική ή αμφισβήτηση, απέναντι στις πολιτικές του επιλογές, ο Κ.Πελετίδης, απέδειξε έμπρακτα στις 28 του Ιούλη, ποιο πραγματικά είναι το μέγεθος της Ποντιακής του τιμής… Κοίταξε μέσα στα μάτια, τους κατατρεγμένους μετανάστες και είπε: ¨Εγώ, είμαι εδώ». Η καλύτερη, ίσως, εκδοχή της Ελληνικής καρδιάς.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γιάννης Δημογιάννης

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

9 Comments

  1. loukasfilm on

    Διάβασα το κείμενο και μια λέξη λείπει από αυτό. Η λέξη ΚΚΕ. Ο Πελετίδης δεν είναι κάποιος που έπεσε από τον ουρανό, ή υλοποιήθηκε από τον αέρα. Έχει μια διαδρομή και μια πορεία πολύ συγκεκριμένη.
    Δεν έχει αυτή την πολιτική επειδή ακολουθεί την “ποντιακή του τιμή”, ή την “ελληνική του καρδιά”. Έχει αυτή την πολιτική γιατί είναι μέλος του ΚΚΕ, και εκφράζει την πολιτική του.
    Αλλά μάλλον αυτή του η ιδιότητα δεν είναι αρεστή στον συντάκτη του κειμένου και “βολικά” την παραλείπει.

  2. Pingback: Ο Κώστας Πελετίδης και η Ιστορική δικαίωση | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  3. ΜΑΡΙΝΕΛΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ on

    Προς απάντηση του ανωτέρω σχολίου, θα ήθελα να πω πως ο κ. Πελετίδης στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ακολούθησε καμία πολιτική κανενός κόμματος και καμιάς ιδεολογίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ακολούθησε την πολιτική ενός ΈΛΛΗΝΑ με φιλότιμο, ενός ΠΟΝΤΙΟΥ που η γενιά του αναγκάστηκε κι αυτή να ξεριζωθεί απο τον τόπο της και να ζήσει τον εφιάλτη της προσφυγιάς σε όλο του το μεγαλείο. Ενα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στον κ. Πελετίδη.

    • Δημογιαννης Γιαννης on

      Κ. Μαρινελλα, χαιρομαι που το διακρινετε. Οι παραπανω σχολιαστες αγνοουν ή σκοπιμα παραβλεπουν πως ο Πελετιδης, εδω, διαφοροποιηθηκε απο τη γραμμη του ΚΚΕ. Μπορει και με κοστος… Ενεργει, αρα, πρωτιστως στην ανθρωπιστικη διασταση του θεματος. Και το ωραιο ειναι πως αυτο το κρισιμο σημειο, το παραδεχονται με καμαρι ακομη και στενοι του συνεργατες. Αυτη, δηλαδη, την σκοπιμη “αιρετικη του” επιλογη. Οι παραπανω σχολιαστες, επισης, αγνοουν και παλι πως εχω γραψει προσωπικα, σαν συντακτης του ΝΗ, πολλακις για τον γιατρο, και σαν Πατρινος και σαν προσωπικος του υποστηρικτης. Θα τους παρεπεμπα επομενως να διαφωτισουν την αχρωματοψια τους με την καλυψη π.χ που εκανα στη δικη του δημαρχου στη δικη για τη Χ.Α (στον τοπο πρωτα γλυστρα η παρλαπιπα κι υστερα η γνωση). Οσο για τις μομφες περι “σκοπιμης αποσιωπησης της αναφορας του Πελε, στο τυμβο του ΚΚΕ” μονο σαν αφυδατωμενη την εκλαμβανω.

  4. Υποκείμενο on

    “ο κ. Πελετίδης στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ακολούθησε καμία πολιτική κανενός κόμματος και καμιάς ιδεολογίας”

    “ο Πελετιδης, εδω, διαφοροποιηθηκε απο τη γραμμη του ΚΚΕ. Μπορει και με κοστος… ”

    Τι λέτε μωρέ; που ζείτε; τι μυαλά κουβαλάτε πανάθεμά σας, ό,τι σας συμφέρει κάθε φορά. Ό,τι σας συμφέρει. Μόνο μην τα πείτε μπροστά στον Πελετίδη γιατί θα γελάσει απ’ τ’ ανεκδοτο.

  5. Κώστας on

    Από που και ως που ο κ.Πελετίδης “δεν ακολούθησε καμία πολιτική κανενός κόμματος και καμιάς ιδεολογίας”, και “διαφοροποιηθηκε απο τη γραμμη του ΚΚΕ. Μπορει και με κοστος”;
    Υπάρχουν στοιχεία για όλα αυτά ή είναι λόγια του αέρα, επειδή δεν μπορείτε να αποσυνδεθείτε από την προκατάληψη σας για το ΚΚΕ;
    Μπορείτε παρακαλώ να αντιπαραβάλετε το πρόγραμμα και την πολιτική πρόταση και δράση του ΚΚΕ, με τις πράξεις του δημάρχου και να βρείτε έστω μια απόκλιση; To έχετε κάνει ποτέ;
    Έχετε ακούσει ποτέ τον ίδιο τον κ. Πελετίδη να διαχωρίζει τον εαυτό του και τη δράση του από το κόμμα του; Γιατί ο ίδιος δεν το έχει κάνει ποτέ.

  6. Νικος Παπαγεωργιου on

    Πρωτα ενα σχολιο:Το αν ο Πελετιδης ακολουθει η οχι την γραμμη του ΚΚΕ, ειναι θεμα που μαλλον αφορα τον ιδιο κ το κομμα του.Παντως ποτε δεν εκφρασε αποψη οτι οι προσφυγες :”θα επρεπε να μεινουν στο τοπο τους(!!!!….)να πολεμησουν το συστημα”(Παφιλης,βουλη).
    Ειναι γνωστο σε ολους οτι ειναι Δημαρχος που ανηκει στο ΚΚΕ,κ νομιζω οτι δεν σημαινει κατι επειδη δεν αναφερεται στο αρθρο,δεν μειωνει αυτο τον Δημαρχο ουτε φυσικα το ΚΚΕ.
    Παμε στην ουσια:
    Τι ηταν αυτο που εκανε η Δημοτικη Αρχη κ ο Πελετιδης,κγιατι εχει τεραστια σημασια?
    Εμεις ,η Κινηση Υπερασπισης Δικαιωματων Προσφυγων κ Μεταναστων,αλλα κ αλλοι πολλοι εθελοντες κ αλληλεγγυοι,θεωρουμε την ενεργεια ατη του Δημου ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ κ με υψηλο πολιτικο συμβολισμο .
    Ειναι μεγαλη συμβολη στην προσπαθεια για ανθρωπινες συνθηκες διαβιωσης των προσφυγων που “κατοικουν”στα ερειπωμενα εργοστασια .
    Ειναι σημαντικη πραξη εμπρακτης αλληλεγγυης για τους ανεστιους ανθρωπους,θυματα πολεμων, διωξεων,ανθρωπους που περισσευουν κ γιαυτο πρεπει να περιθωριοποιηθουν.
    Ξερετε,οι προσφυγες αυτοι στην Πατρα,ειναι “απονερα” της απανθρωπης Ευρωτουρκικης Συμφωνιας,δεν υφιστανται σαν οντοτητες,δεν τους αναγνωριζουν δικαιωμα στο ασυλο,ειναι πολιτες της “χωρας του ποτε”…..
    Αυτους λοιπον ,εβαλε στην φροντιδα της η Δημοτικη Αρχη,γι’αυτους μπηκαν στοχοι κ ειναι μια μεγαλη ανασα για εμας ναχουμε τον Δημαρχο κ την Δημοτικη Αρχη διπλα μας.
    Φροντιδα για υπνο,φαγητο,φαρμακα κ γιατρο,ρουχα…..απο το ενα σκελος.
    Αγωνας για την νομιμοποιηση τους,αγωνας-πολιτικος στοχος να παρουν ασυλο,αγωνας για ελευθερη διελευση στην Ευρωπη…..το αλλο σκελος.
    Ειναι λοιπον για ολους αυτους τους λογους,που πρεπει να δουμε καθαρα τι σημαινει αυτη η κινηση του Δημου.
    Και δεν ειναι απλα θεμα ανθρωπισμου.
    Ειναι ενα σημαντικο βημα στην κατευθυνση της ταξικης μαχητικης Αλληλεγγυης κ ειμαστε χαρουμενοι κ περηφανοι που συμβαλαμε σε αυτο.Αυτα ηθελα…για την ουσια κ μονο των πραγματων..

  7. Δημητρης Παπαδοπουλος on

    Πέρα από την κοινωνική προσφορά του κου Πελετίδη και την προσπάθεια να φτιάξει την Πάτρα με μηδέν κονδύλια (αυτό δείχνει ΙΣΧΥΡΉ θέληση- ανθρωπιά και όχι απλή κομματική ιδεολογία..) ,

    ΕΧΩ 2 απορίες: Γιατί αποφασίζει ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ να εγκαταστήσει τους μετανάστες

    και πού? στην παλιά ΑΒΕΞ δίπλα στο νέο λιμάνι.

    Δεν μεταφέρει το πρόβλημα που είχε η Αγυιά? Δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα στους ελεγκτικούς μηχανισμούς στη λιμενική ζώνη?

    και επιπλέον…. μετά από την σθεναρή αντίδραση του να φτιάξει κέντρο υποδοχής (που οδήγησε τη ΜΚΟ να φέρει 300 μετανάστες στο Ρίο, γιατί ΤΩΡΑ ΕΙΔΙΚΑ φτιάχνει προθάλαμο κέντρου φιλοξενίας?

    Τα κέντρα φιλοξενία δεν είναι υπέρ των μεταναστών. Ας το σκεφτείτε λίγο. ΚΑΙ ΣΊΓΟΥΡΑ δεν είναι υπέρ των πόλεων που τα φιλοξενούν (Δείτε τί γίνεται στα νησιά μας)

    Τα κέντρα φιλοξενίας είναι ΛΎΣΗ μόνο για τις χώρες που δεν θέλουν μετανάστες στις πόλεις και τις πλατείες της.Οπότε με όμορφες συμφωνίες, στοιβάζουν ανθρώπους στην Ελλάδα.

    Μπράβο από την μια στον Πελετίδη για το ανθρωπιστικό του ενδιαφέρον ΑΛΛΑ σαν πολιτικός , για μένα, υποχώρησε στις πιέσεις που του ασκήθηκαν.

    και ας τα γράφετε όμορφα και ρομαντικά στα άρθρα σας…. δεν πείθουν όλους μας.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

four − 1 =

Simple Share Buttons