”Μισθοί-χαρτζιλίκι και σεξουαλική παρενόχληση”

0

3-2_fotoΑπό την Μαρία Παρέντη

Αγώνες ετών, για να μην πούμε αιώνων, για τα εργασιακά δικαιώματα πετά στον κάλαθο των αχρήστων η κυβέρνηση σε συναπόφαση με τους δανειστές. Εκείνη η περιβόητη γενιά των 700 ευρώ κατέληξε να αμείβεται με ψίχουλα και να λέει ευχαριστώ.

Με όλες τις γενιές να έχουν πληγεί απίστευτα από τη μνημονιακή πολιτική, τα άτομα κάτω των 25 ετών αποτελούν τα νέα θύματα  για τους επιχειρηματίες,στην εργασιακή ζούγκλα που έφεραν τα μνημόνια. Οι νέοι άνθρωποι προτιμώνται, καθώς δεν έχουν ”υποχρεώσεις”, ούτε και την απαιτούμενη εμπειρία, οπότε είναι οι απαιτήσεις τους ελάχιστες.Το κυριότερο όμως είναι ότι έχουν χαμηλότερο νομοθετημένο κατώτατο μισθό. Η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα(μερική και εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απελευθέρωση των απολύσεων,αδήλωτη εργασία,  καθεστώς τρομοκρατίας κατά των εργαζομένων) δε συνάδει με την ”ανάπτυξη” που ευαγγελίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες και σηματοδοτεί τη συνεχιζόμενη πολιτική συμπίεσης του εργατικού κόστους στις επιχειρήσεις.

Νέοι άνθρωποι με χαμένο το όποιο όραμα και την όποια ελπίδα, αναγκάζονται να αποδεχθούν την οποιαδήποτε δουλειά για ένα μεροκάματο που δεν ξεπερνά τα 15 ευρώ! Ημιαπασχόληση με αμοιβή που δε φτάνει ούτε για τα έξοδα κίνησης ή πολύωρη εργασία με ”μισθό-χαρτζιλίκι” ίσα-ίσα για να πληρωθούν τα ελάχιστα του μήνα.Αυτές είναι οι προσφερόμενες εργασίες.

Παρατηρώντας κανείς τις αγγελίες θα αντιληφθεί ότι οι περισσότερες από αυτές ζητούν κοπέλες από 18-25 ετών. Ένα πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι φτωχοί εργαζόμενοι του 2016, πρόβλημα που υπήρχε πάντα αλλά εντάθηκε και αυτό με την κρίση, είναι αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Η παρενόχληση σεξουαλικού χαρακτήρα είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης. Στο χώρο της εργασίας πλήττει κυρίως τις γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες θύματα σε πολλές περιπτώσεις.

Οι εργαζόμενες λοιπόν, που προσλαμβάνονται σήμερα στα επαγγέλματα που εμφανίζουν μεγαλύτερη προσφορά (σερβιτόροι, τραπεζοκόμοι, πωλήτριες, οι συσκευάστριες, καμαριέρες σε ξενοδοχεία, οι υπάλληλοι επιχειρήσεων , γραφείων και καταστημάτων καθαρίστριες) στέκονται όρθιες επί δέκα ώρες τουλάχιστον, κάνουν βαριές δουλειές σε αποθήκες, δουλεύουν στη λάντζα, αναλαμβάνουν μη συμπεφωνημένες ευθύνες και με το πέρας τη βάρδιάς τους ή κατά τη διάρκεια αυτής, πέφτουν συχνότερα από όσο φαντάζεται ο κοινός νους, θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από την πλευρά του ίδιου του εργοδότη ή κάποιου προϊστάμενου.

Με το άρθρο 3 παρ. δ του ν. 3488/2006 επιχειρήθηκε για πρώτη φορά να δοθεί ο ορισμός της «σεξουαλικής παρενόχλησης» ως η εκδήλωση οποιασδήποτε μορφής ανεπιθύμητης λεκτικής, μη λεκτικής ή σωματικής συμπεριφοράς σεξουαλικού χαρακτήρα, με σκοπό ή αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου, ιδίως με τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος.

Με το επιχείρημα ότι η σεξουαλική παρενόχληση διαφέρει εννοιολογικά από την προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, όπως περιγράφεται στο άρθρο 337 του Ποινικού Κώδικα, στην Ελλάδα το φαινόμενο αντιμετωπίζεται με μεγάλη αδιαφορία ακόμη κι από τον ίδιο το νομοθέτη.

Οι εργαζόμενες κλείνουν το στόμα μπροστά στο φόβο του διασυρμού και της απόλυσης. Μια γυναίκα στο χώρο εργασίας που υφίσταται διατύπωση φιλοφρονήσεων, κλείσιμο του ματιού ή ακόμα και ένα έντονα προσηλωμένο βλέμμα, εφόσον υποτεθεί ότι ο «δράστης» τέτοιου είδους πράξεων αποβλέπει στο να δημιουργήσει ένα περιβάλλον εκφοβιστικό, εξευτελιστικό ή ταπεινωτικό για εκείνη, έχει κάθε δικαίωμα να καταγγείλει τη συμπεριφορά.

Ας μας επιτραπεί να αντικαταστήσουμε τη λέξη ”δικαίωμα” παραπάνω, με τη λέξη ”υποχρέωση”. Είναι λοιπόν χρέος να καταγγέλονται τέτοιες πρακτικές, να συντηρούνται στερεοτυπικές καταστάσεις του παρελθόντος και να πέφτουν κι άλλες γυναίκες στο μέλλον θύματα των ίδιων ατόμων, που μη τιμωρούμενα συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητα.

Το Κράτος, με τους εκπροσώπους του έδειξε να αντιμετωπίζει την ψήφιση του νέου νόμου σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση ως μία τυπική εκπλήρωση των υποχρεώσεών του έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι συνεχιζόμενες απαιτήσεις των δανειστών για περαιτέρω περικοπές και μειώσεις μισθών θα εντείνουν τα φαινόμενα δυστυχώς. Η παραίτηση από τα δικαιώματα από πλευράς εργαζομένων δε δημιουργεί δυστυχώς αισιοδοξία σχετικά με την πολιτική που πρόκειται να ακολουθηθεί.

Η διεκδίκηση, η συσπείρωση, η καταγγελία ανάλογων φαινομένων και η διαμαρτυρία είναι οι μόνες λύσεις για να διεκδικήσει η εργατική τάξη το δίκιο και την αξιοπρέπειά της.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 28.10.2016

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

dromos-n

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

ten + fourteen =

Simple Share Buttons