Η θανάσιμη μοναξιά του Διονύση Σαββόπουλου (fate of a dreamer)

4

Του Πάνου Χριστοδούλου

Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϋδιστές να ‘ρθούν στην εξουσία… (Οι εκλογές Μαντινάδα, Δίσκος Η Ρεζέρβα)

Ένας από τους ήρωες της εφηβικής μου ηλικίας ήταν, όλος περιέργως, ο Διονύσης Σαββόπουλος. Οι τρύπες μου φαινόταν αρκετά poserάδες, το ίδιο και τα ξύλινα σπαθιά. Η σχέση μου μαζί του ξεκίνησε από μια διαφήμιση telemarketing όπου η Θεία Μάνου και το μας βαράνε ντέφια κόλλησε στο μυαλό μου. Ακολούθησε το cd δέκα χρόνια κομμάτια και το περιβόλι του τρελού, δώρο από τη μητέρα μου την Πρωτοχρονιά. Η Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη υπήρξε από τα αγαπημένα μου τραγούδια για χρόνια. Ένα άλλο λατρεμένο τραγούδι της εφηβικής μου ηλικίας υπήρξε ήταν το Διακοπές στο Σαράγιεβο των Magic De Spell. Πρόσφατα μάλιστα τους άκουσα σε μια συναυλία στην Άρτα. Λίγο πριν το Σαράγιεβο, έπαιξαν το Βιετνάμ Γιε Γιε. Άραγε πόσοι από όσους παρακολουθούν τις συναυλίες του Σαββόπουλου (και πρόσφατα τον χαρακτήρισαν ακόμα κσι κλέφτη) γνωρίζουν ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από το δίσκο Φορτηγό του Νιόνιου;

Εδώ έρχεται και το γνωστό αριστερό αστείο για όσους νομίζουν ότι η μπαλάντα του Κυρ Μέντιου είναι του Σφακιανάκη. Γιατί είναι must ο σωστός αριστερός να βγάζει τον ταξικό νταλκά του με Ξυλούρη. Αλλά όταν χορεύει στα φεστιβάλ την παράβαση μπορεί να νομίζει άνετα ότι είναι του Χαρούλη, ενώ ανήκει στο δίσκο Αχαρνής του Σαββόπουλου. Γιατί κακά τα ψέματα ο Σαββόπουλος πάντα ήταν φλώρος για τους υπερεπαναστάτες. Σε αυτό το σημείο θυμήθηκα μια κακιασμένη πασόκα μαθηματικό που είχαμε στο γυμνάσιο που έλεγε καλά ρε Χριστοδούλου σε αυτή την ηλικία Σαββόπουλο; Η αλήθεια είναι ότι ο Σαββόπουλος ήταν ανέκαθεν αρκετά αιρετικός για την αριστερά. Τα τραγούδια του Πολιτευτής, Για το σοσιαλισμό και Για τα παιδιά που ναι στο κόμμα (δίσκος Ρεζέρβα) καυτηρίαζαν αρκετά το σοσιαλιστικό ρομαντισμό της περιόδου.

Βαριά μετράει, βαριά μετράει μα όσο κι αν αναγκεύεται η φτώχεια σύντροφε αφ’ εαυτής δεν ερμηνεύεται. (Για το σοσιαλισμό, δίσκος η Ρεζέρβα).

Παρόλαυτα ο Σαββόπουλος ήταν ιδιαίτερα ανατρεπτικός για την εποχή του. Έφυγε από το (εύπορο) σπίτι του για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική και το Βιολί, συγκρουόμενος με τον συντηρητικό και αυταρχικό πατέρα του. Η κάθοδος του στην Αθήνα με ένα φορτηγό, οδήγησε στον δίσκο Φορτηγό με τα τραγούδια Συνεφούλα, Ήλιε Ήλιε Αρχηγέ, Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο δυο, το δέντρο, μη μιλάς άλλο για αγάπη, βιετνάμ γιε γιε, τα πουλιά της δυστυχίας. Η πολιτική ένταξη του Σαββόπουλου ήταν εμφανής. Και την πλήρωσε με αρκετά ξυλοφορτώματα στα κρατητήρια της Χούντας, με κυνήγι στα μαγαζιά που έπαιζε. Παρόλαυτα και κόντρα στο ρεύμα της εποχής επέλεξε να μην αποκτήσει κομματική ταυτότητα. Αν και οι Ρηγάδες συχνότερα τον διεκδικούσαν (τότε τουλάχιστον), ο πολιτευτής είναι πολύ πιθανό να μην αναφέρεται στον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά στον Λεωνίδα Κύρκο. Προφανώς η μη ένταξη σε ένα κομματικό μηχανισμό για το ιερατείο του λενινισμού αντιμετωπίζεται ως ύβρις: ατομιστής, εγωιστής χωρίς ουρά και προβοσκίδα (για τα παιδιά που ναι στο κόμμα).

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας ποτέ δε λένε την αλήθεια, ο κόσμος ζητιανεύει και πεινά και σεις τα ίδια παραμύθια (με Δόμνα Σαμίου στο δίσκο Δέκα Χρόνια κομμάτια)

Ο Σαββόπουλος δραπετεύει για την Ιταλία. Και βγάζει τον δίσκο ορόσημο Ρεζέρβα. Στίχοι έντονα κοινωνικοί και πολιτικοί. Σατιρίζουν τόσο την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα όσο και τη …μελλοντική με το ΠΑΣΟΚ. Ο Σαββόπουλος ήταν καλός στο να διαισθάνεται τις επερχόμενες αλλαγές. Τα τραγούδια του μόνο γλυκανάλατα δεν είναι και αυτό ενοχλεί. Μικρά και μεγάλα κατεστημένα. Μπορεί από τους τότε δίσκους του Σαββόπουλου να έμεινε μόνο η Συνεφούλα στις συναυλίες του. Μπορεί τα υπόλοιπα να μην τον εκφράζουν πια. Αλλά τουλάχιστον έχει την τιμιότητα να μην τα τραγουδάει. Σε αντίθεση  με τον διευθυντή της ΕΡΤ Τσακνή που εκτός από το να φωνάζει σκάσε σε γυναίκες, τραγουδάει και το Νοέμβρης του 90, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το μισθό που λαμβάνει για να διευθύνει το κυβερνητικό κανάλι. Και φθάνουμε στο ψητό, τη συναυλία του Όλοι Μαζί Μπορούμε.

Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος

εικόνες ξεχύνονται με μιας

πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος

κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς (Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, από το δίσκο το Περιβόλι του τρελού)

Πολλοί, από την πλευρά του skai συνέκριναν τη συναυλία με εκείνη του ΟΑΚΑ το 1983. Σε εκείνη τη συναυλία ένας καθηγητής φιλοσοφικής απηύθυνε την ευχή στο Διονύση Σαββόπουλο, να μην τον καταπιεί το τέρας που λέγεται εξουσία. Εν μέρη η ευχή έπιασε καθώς ο Σαββόπουλος έμεινε ένας συνεπής αντιεξουσιαστής. Έφτυσε κατάμουτρα το ΠΑΣΟΚ και το κομματικοδίαιτο κράτος του 80. Όπως χαρακτηριστικά τραγουδά Λοιπόν ας έρθουν του Κουτσόγιωργα οι δασύτριχοι πολίτες και οι γνωστοί ιθαγενείς της «Αυριανής» οι τρωγλοδύτες στο Μην περιμένετε αστειάκια και σάτιρα από το δίσκο Το Κούρεμα. Η απέχθεια του μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη που στο τραγούδι Μητσοτάκ εύχεται να κερδίσει η ΝΔ, πράγμα που σήμανε το οριστικό του διαζύγιο με τη ζαλισμένη αριστερά της περιόδου του 89 90. Και αν αναλογιστούμε ότι και σήμερα κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα απέναντι στην εξουσία στέκεται, ακόμα και αν κάθεται σε λάθος πλευρά.

Να πούμε λόγια άγρια παράξενα και ατόφια, σάβανα και χώματα στη μούρη της την ψόφια (Μαύρη Θάλασσα από το δίσκο το Βρώμικο Ψωμί).

Αλλά και πάλι τι επιλογές είχε πραγματικά ο Σαββόπουλος; Να ναι ένας καλός και φρόνιμος αριστερός για να τον φωνάζουν στα φεστιβάλ των νεολαιών και να στήνει κοινό; Δεν το χε ανάγκη. Να κάνει εναλλακτικές κινηματικές παρέες για να  πουλά αντικαπιταλιστική αλληλεγγύη; Δε θα χε κσι μεγάλη διαφορά από τη συναυλία του Όλοι Μαζί μπορούμε. Πέρα από το ότι στην πρώτη περίπτωση θα απευθυνόταν σε 500 άτομα ενώ στη δεύτερη απευθύνθηκε σε 60000. Από ουδέτερη σκοπιά (αν υπάρχει) η επιλογή που έκανε ήταν πιο αποτελεσματική. Σε πρόσφατες διαφωνίες γύρω από εγχειρήματα αλληλεγγύης πολλοί εκφράζονταν ότι δεν τους ενδιαφέρουν οι ΜΚΟ, η πολιτική υπεραξία κλπ αφού τουλάχιστον βοηθιούνται πρόσφυγες. Άραγε τα ίδια επιχειρήματα δεν ισχύουν για το Σαββόπουλο; Αλλιώς κρίνονται οι αριστεροί επαναστάτες, αλλιώς οι ξεπουλημένοι; Στη θέση όλων αυτών, πιο γόνιμος θα ταν ο προβληματισμός του γιατί τον ακολούθησαν αγαπημένα παιδιά του παλιού (Γαλάνη, Φαραντούρη) και του νέου κινήματος (Χαρούλης, Μουζουράκης).

Μέχρι τα ουράνια σώματα, με πομπούς και με κεραίες, φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα

και ιστορία οι παρέες (από το τραγούδι Ας κρατήσουν οι χoροί στο δίσκο Τραπεζάκια Έξω)

Ο Σαββόπουλος είναι ένοχος γιατί δε δέχτηκε να θάψει το ταλέντο του για να ναι ένας χρήσιμος ηλίθιος. Από αυτούς που γουστάρουν αριστερά μνημόνια, μιλάνε για δίκαιη αγανάκτηση του Λαού όταν τρώει γιαούρτια ο Πάγκαλος και για αήθης επιθέσεις όταν τρώει καφέδες ο Φίλης, γι αυτούς που μιλάνε για σεξιστικές επιθέσεις στο Καλλιμάρμαρο αλλά κάνουν τα στραβά μάτια σε αντίστοιχα περιστατικά σε αριστερά happening. Είναι ένοχος γιατί δεν ήταν μια μετριότητα που θα ζούσε από το κόμμα. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Νιόνιος δεν έχει ανάγκη το skai. Δυστυχώς δεν επέλεξε μια άλλη δομή για να δώσει μια συναυλία αλληλεγγύης. Και ακόμα πιο δυστυχώς μια τέτοια δομή δεν υπάρχει. Δυστυχώς το να είσαι ονειροπόλος σε οδηγεί πολλές φορές σε μέρη που δε το περίμενες. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και ακόμα χειρότερα μέρη. Το σημαντικό ίσως είναι η συνέπεια στην εκτέλεση και την προσφορά.

Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί Που δεν έχει κόμμα  να ψηφίσει να ψηφίσει (η ορίτζιναλ εκδοχή του Καραγκιόζη που παιζόταν σε live)

 

Βιβλιογραφία:

Διονύσης Σαββόπουλος: Υπόγειες Διαδρομές, Μπλιάτσικας Κ., εκδ. Ιανός

Διονύσης Σαββόπουλος, Καραμπελιάς Δ., εκδ. Μεταίχμιο

Η Σούμα, Σαββόπουλος Δ., εκδ. Ιανός

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

4 Comments

  1. Βασίλης on

    http://www.stontoixo.com/2017/07/blog-post_14.html

    Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη
    Ο Σαββόπουλος είναι ένας άρρωστος κλέφτης. Άρρωστος. Όλα αυτά που λέτε ότι παλιά έγραφε ωραία τραγούδια και τέτοια, είναι όλα κλεμμένα. Μετά από μελέτη, τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στο έργο του που να είναι δική του.

    Προσοχή! Η κλοπή και η λογοκλοπή είναι κάτι που εμφανίζεται στην τέχνη. Πολλά ωραία κείμενα, ποιήματα, ρεφρέν είναι κλεμμένα από κάτι άλλο. Στην αρχή σε σοκάρει, μετά το συνηθίζεις. Ας πούμε το ποίημα του Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι», που όλοι αγαπήσαμε με τη μουσική των Διάφανών Κρίνων, δεν είναι παρά μια σκαστή λογοκλοπή ενός ποιήματος του Σέζαρ Βαγιέχο:

    «Θα πεθάνω στο Παρίσι με μια νεροποντή/ μια μέρα που την θυμάμαι κιόλας τώρα/ Θα πεθάνω στο Παρίσι -και δεν τρέχω να φύγω-/ ίσως, σαν σήμερα, μια Πέμπτη φθινοπώρου.

    Ναι, Πέμπτη θα ‘ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω/ αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου/ τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,/ μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.

    Θα λένε, ο Καίσαρας Βαγιέχο είναι νεκρός/ τον χτυπούσαν όλοι/ χωρίς εκείνος να τους έχει κάνει τίποτα/ τον χτυπούσαν σκληρά μ’ ένα σκληρό ραβδί,

    Επίσης και μ’ ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου/ οι μέρες Πέμπτες / και τα κόκαλα της ράχης/ η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι», γράφει ο Βαγιέχο, έρχεται μετά ο Ουράνης, το ξαναγράφει με τα δικά του λόγια, ωραίο είναι και του Ουράνη, πάμε παρακάτω.

    Στην περίπτωση του Σαββόπουλου δεν πρόκειται περί αυτού. Ο Σαββόπουλος έχει στήσει μια ολόκληρη περσόνα πάνω στην κλοπή, η οποία είναι και το μόνο πράγμα στον κόσμο στο οποίο φαίνεται να έχει ταλέντο.

    Κλέβει τα πάντα. Το ντύσιμο, οι δηλώσεις, τα εξώφυλλα των δίσκων, τα σαρδάμ, οι αυτοσαρκασμοί, τίποτα επάνω του δεν είναι δικό του.

    Πρωτάκουσα για αυτή του την τάση από τον ποιητή Νίκο Καρούζο, ο οποίος διαμαρτυρόταν ότι ο Σαββόπουλος του είχε κλέψει ένα ποίημα σχετικό με την εξέγερση στα Αμπελάκια. Ήμουν μικρός, δεν έδωσα σημασία, δεν κατάλαβα κιόλας. Αργότερα, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος έχει θέμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, βρέθηκα στον Λυκαβηττό να παρακολουθήσω μια συναυλία κάποιου Λούτσιο Ντάλλα. Δεν τον γνώριζα. Ξαφνικά είδα στην σκηνή τον Σαββόπουλο να τραγουδάει ιταλικά. Δε μιλάμε για επιρροή.
    Όλη την παρουσία του ο Σαββόπουλος την έχει στήσει πάνω στον Ντάλλα. Το μούσι, τις τιράντες, τα σκουφιά, τα ταμπούρλα που βαράει στις συναυλίες, όλα μα όλα είναι από εκεί. Ως εδώ πρόκειται για μια απλή μίμηση.
    Όταν όμως ο Λούτσιο Ντάλλα αποφάσισε για λόγους προβοκάτσιας να κουρευτεί και να ξυριστεί, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο ακριβώς: κουρεύτηκε και ξυρίστηκε. Κι όταν ο Ντάλλα επέστρεψε στο παλιό του στυλ, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο.

    Φυσικά του έκλεψε και 1-2 τραγούδια, κάνοντας το σύνηθες: στην αρχή τα παρουσίασε για δικά του και μετά από λίγα χρόνια, σα να μη συμβαίνει τίποτα είπε ότι πρόκειται για διασκευές.

    To 1966 ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τον δίσκο «Το Φορτηγό». Όπως έγραφε ο δίσκος, στίχοι – μουσική στα τραγούδια ήταν δικοί του. Για μουσική δεν το πολυσυζητάμε, ο Σαββόπουλος ομολογεί ότι δεν έχει ιδέα. Αλλά οι στίχοι είναι στιχάρες:

    «Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό/ να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό/ μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά/ όμορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά

    Ε ε σύντροφέ μου αχ τι κακό/ μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό/ να την τρώει τ’ αφεντικό», γράφει στο «Ήλιε ήλιε αρχηγέ», τσαλαβουτώντας στα νερά του βιωματικού ταξικού στίχου.

    Το 2000 στη Γαλλία πια, προσπαθούσα να μάθω τους Γάλλους ποιητές και να εξοικειωθώ με τη γλώσσα. Μια μέρα έπεσα πάνω στο ακόλουθο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση δική μου):

    «Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
    Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου
    ο εργάτης σταματά ξαφνικά
    κι όπως γυρνά
    κοιτάζει τον ήλιο
    τόσο κόκκινο, τόσο στρογγυλό
    τόσο χαμογελαστό στον μολυβδένιο ουρανό του
    κλείνει το μάτι χαρούμενα
    Πες λοιπόν σύντροφε ήλιε
    δε βρίσκεις ότι είναι μαλακία
    μια μέρα σαν αυτή
    να τη δίνουμε στο αφεντικό;»

    Στη Γαλλία, μπόρεσα να διαπιστώσω διάφορες ακόμα λογοκλοπές «του ταλαντούχου τροβαδούρου μας από τη Μακεδονία», που έλεγε και ο Τζίμης Πανούσης πριν πεθάνει, τόσες πολλές που έπαψε να μου κάνει εντύπωση και μερικές δεν τις θυμάμαι πια.
    Πχ ο στίχος για το «βρώμικο ψωμί» που «τρώνε όσοι αγαπάνε» είναι του Λεό Φερρέ, όπως και το «Μια θάλασσα μικρή».

    Από όλους όσους έκλεψε ωστόσο ο Σαββόπουλος, την κορυφαία θέση κατέχει ο Μπομπ Ντίλαν. Το 1968 ο Σαββόπουλος έκλεψε το ”The Wicked Messenger” (στίχους και μουσική) και το παρουσίασε για δικό του ως «Άγγελος Εξάγγελος» -λίγα χρόνια μετά, το παρουσίαζε κι αυτό ως διασκευή. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Από τον Ντίλαν ο Σαββόπουλος έκλεβε και συνεχίζει να κλέβει ότι πετούσε κι ό,τι κολυμπούσε.
    Εβγαζε ο Ντίλαν το ”The lonesome death of Hattie Carol”; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με την «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη». Έβγαζε ο Ντίλαν το ”The Hurricaine”, 9 λεπτά τραγούδι για τον ισοβίτη Ρούμπιν Κάρτερ; Τσακ, απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» για τον Νίκο Κοεμτζή. Έγραφε ο Ντίλαν το ”My back pages”;
    Απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Οι πίσω μου σελίδες» (που δε σημαίνει κάτι στα ελληνικά). Σε αυτό το τραγούδι υπήρχε και ο ακατανόητος στίχος «ευαίσθητη αθλήτρια/ δεν ξέρει τι χρωστάει/ στον πάνσοφό της εραστή/ που απόψε παρατάει», που μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Σαββόπουλος τα ‘χε και αυτός με τη Σιουζ Ροτόλο, όπως ο Ντίλαν, ή με κάποια άλλη γυμνάστρια, τον παράτησε κι αυτόν και της τα χώνει. Ή ότι βρήκε ωραίο τον στίχο, που είναι από άλλο τραγούδι, και τον κότσαρε. Αργότερα, όταν ο Ντίλαν χώρισε με τη γυναίκα του και έγραψε το ”Sara”, ο Σαββόπουλος δεν κάθησε να σκάσει και έγραψε το «Άσπα».

    Το 1975, ο Σαββόπουλος έβγαλε τον δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια». Ο δίσκος είχε ένα οπισθόφυλλο πολύ εμπνευσμένο. Για την ακρίβεια ήταν εμπνευσμένο από τον δίσκο ”Bringing it all back home” του Ντίλαν, από τον οποίον το είχε κλέψει. Υπόψην ότι εκείνα τα χρόνια οι δίσκοι εισαγωγής ήταν πολύ σπάνιοι στην Ελλάδα και αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν την κλοπή ελάχιστοι.

    Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Ντίλαν έφαγε μια φλασιά κι έγινε χριστιανός. Ήταν η χειρότερη φλασιά που μπορούσε να φάει, αλλά ο Σαββόπουλος είναι έντιμος, όταν κλέβει κάποιον τον κλέβει και στα καλά και στα άσχημα: έγινε κι αυτός χριστιανός. Γκαντ γκρέις τραγούδαγε ο Ντίλαν, του θεού η χάρη έκανε ηχώ ο Σαββόπουλος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνεχίζοντας τον κατήφορο, ο Ντίλαν άρχισε να κάνει περιοδεία στις βάσεις του αμερικάνικου στρατού.
    Αμέσως ο Σαββόπουλος άρχισε περιοδεία στα ελληνικά στρατόπεδα, όπου μαζεύανε τους φαντάρους να τον ακούσουν με το ζόρι.
    Ο Ντίλαν δήλωσε ότι το έκανε αυτό όταν «κατάλαβε ότι ο στρατός απορροφά τα πιο λαϊκά κομμάτια της Αμερικής, στα οποία ήθελε να απευθυνθεί». Ο Σαββόπουλος επανέλαβε την ίδια δήλωση λέξη προς λέξη, αδιαφορώντας ότι στην Ελλάδα ο στρατός είναι υποχρεωτικός και η δήλωση αυτή δεν έχει καμία έννοια.
    Όταν το ’90 ο Ντίλαν το γύρισε στην οικολογία, ο Σαββόπουλος έκανε και τις πρώτες του οικολογικές δηλώσεις. Και όταν ο Ντίλαν έδωσε τραγούδι του για διαφήμιση, προκαλώντας σκάνδαλο, ο Σαββόπουλος έκανε ακριβώς το ίδιο. Αργότερα, φόρεσε και το ίδιο κηπουρικό καπέλο. Πρόκειται περί ψύχωσης.

    Δεν έχει νόημα να συνεχίσω να παρουσιάζω περιπτώσεις λογοκλοπής του Σαββόπουλου. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι ένας κοινός λογοκλόπος, έχει προσαρμόσει τη ζωή του όλη πάνω σε άλλους ανθρώπους, μια ιδέα που μου φαίνεται τρομακτική.

    Μαθημένος να παπαγαλίζει αυτά που ήταν κοινοτοπίες ενός εναλλακτικού λόγου κάποτε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι γερνώντας άρχισε να παπαγαλίζει τις κοινοτοπίες της αντίδρασης. Οι νέοι δεν τον άκουγαν πια, αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίον γκρινιάζουν οι γέροι, οπότε ο Σαββοπουλος έστρεψε την ημιμάθειά του προς την δεκτική αγκαλιά της παράδοσης.
    Άρχισε να αντιδρά στους νεωτερισμούς, την απελευθέρωση των ενστίκτων και όλα αυτά τα οποία τον ξεπερνούσαν και δε μπορούσε να τα ακολουθήσει.
    Τα τελευταία 30 χρόνια, αναγκαζόμενος ολοένα και περισσότερο να μιλάει με δικά του λόγια, εκφέρει έναν λόγο που κινείται από τη βαθιά συντήρηση μέχρι το ρατσισμό. Τόσο μπορεί.

    Υπό αυτή την έννοια δεν βρίσκω κανένα λόγο να νιώθει κανείς έκπληξη ή να κατηγορεί για κάποιου τύπου προδοσία τον Σαββόπουλο: ο τύπος έκανε πάντοτε μπίζνες μετατρέποντας τον λόγο των άλλων σε λουτρό κοινοτοπίας και αυτό συνεχίζει να κάνει.
    Το μόνο κίνητρο για να τον βρίσεις, είναι η αγνή πηχτή αντιπάθεια. Κι αυτή όχι πάντα. Γιατί, «”δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι” ακούστηκαν τα λόγια του ληστή», όπως έλεγε κι ο Ντίλαν.

    Γιάννης Ανδρουλιδάκης

  2. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΝΕΤΗΣ on

    Ρε φίλε,
    είναι τόσο ανορθόγραφο και πρόχειρα γραμμένο το σχόλιό σου, που δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω την ανάγνωσή του-παρόλο που κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια! Ενοιωσα ότι… δεν αξίζει να διαβάσω ένα κείμενο για τον ΔΣ ενός τόσο αμόρφωτου τύπου… Δεν θέλω να σε προσβάλω, ειλικρινά, αλλά μου βγάζεις τόση παρακατιανίλα που δεν νομιμοποιώ την όποια τοποθέτησή σου για έναν δημιουργό αυτού του διαμετρήματος με την ανάγνωση ενός τέτοιου κειμένου!

  3. Ηρακλής Προκοπήδογλου on

    Ας γράψει αυτός ο ν. ανδρουλιδάκης, μισό τραγούδι σαν αυτά του σαββόπουλου; Μπορεί;
    Κι ας κλέψει ιδέες απ όπου θέλει.
    Δε θα απαντήσω σε όσα λέει διότ είναι σκόπιμα εμπαθής και ταυτόχρονα αστοιχείωτος. Μία μήνυση από τον δ. σαββόπουλο θα έβαζε αυτόν και όλα τα παρόμοια τσουτσέκια στη θέση τους.
    Θα πω μόνο οτι είναι τόσα αστοιχείωτος που κατηγορεί κάποιον γιά κλέφτη αραδιάζοντας κυρίως αμφισβητούμενα στοιχεία αλλά τελικά αγνοώντας το τραγούδι που όντως εκλεψε: το ντιρλαντά.

  4. Πίτερ Παν on

    Έχει δίκιο ο Ανδρουλιδάκης. Κι επίσης, σε όσα λάιβ του Σαββόπουλου έχω δει, είναι τόσο ευτελή τα λόγια του περί συμφιλίωσης… Είναι το κυριότερο που ενοχλεί μεγάλο κομμάτι του κόσμου. Τα λόγια αυτά εκφράζουν μόνο τους συμβιβασμένους, υποτελείς, που στη ζωή τους έχουν λυμένα τα βασικά τους προβλήματα, της διαβίωσης, της εργασίας, της υγείας…
    Τόσα χρόνια ο Διονύσης πουλάει. Και πουλάει πάνω στο παραμύθι της δήθεν αριστεροσύνης του, πατώντας πάνω στο παρελθόν του. Δε λέω, τον εκτιμώ ως μουσικό. Τόση φανφάρα όμως ρε παιδί μου…
    Α, και αρκετά λάθη έχει το κείμενο που προσπαθεί να εξαγνίσει τον Νιόνιο. Π.χ. εν μέρη αντί εν μέρει. Δε θα το σχολίαζα, όμως όταν βλέπεις σχόλια που προσπαθούν να αποδομήσουν ένα κείμενο μόνο για κάποια ορθογραφικά λάθη, καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχουν άλλα επιχειρήματα.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

1 + twelve =

Simple Share Buttons