Η μόνη εγκληματική πράξη στην υπόθεση Θεοφίλου θα είναι η καταδίκη του.

0

Από τη Μαρία Παρέντη

”Ο εγκληματίας δεν έχει πρόσωπο”. Αυτή είναι η πρώτη αρχή της εγκληματολογίας. Πρώτη μέρα στο αμφιθέατρο ο καθηγητής μας στη Νομική Σχολή, έγραψε με τεράστια γράμματα αυτή την ”αρχή”. Καθένας από μας ή τους φίλους μας, μπορεί να εγκληματήσει λοιπόν ανά πάσα στιγμή, ανεξαρτήτως αν φαίνεται πρόσχαρος, καλός, μειλίχιος ή το αντίθετο.

Μπαίνοντας στο Εφετείο Αθηνών την προηγούμενη Τρίτη κι έχοντας μελετήσει όσο ήταν δυνατόν την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου, πήρα μαζί μου αυτή κι αυτή την αρχή. ”Ο εγκληματίας δεν έχει πρόσωπο…ο εγκληματίας δεν έχει πρόσωπο, ο εγκληματίας δεν έχει πρόσωπο…”.

Έκτος όροφος, ώρα εννέα το πρωί. Γνώριμες οι αίθουσες, τα έδρανα, τα εδώλια, οι διαδικασίες. Ήταν η μέρα η ορισμένη από την έδρα για τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης του Τάσου Θεοφίλου, που ένα καπέλο από τον ουρανό κι ένα ανώνυμο τηλεφώνημα , χαρακτήρισαν ως επικίνδυνο εγκληματία.

Μπήκε λοιπόν στην αίθουσα εκείνος. Ψύχραιμος, με μάτια καθαρά, ούτε στιγμή το βλέμμα στο έδαφος. Χαμογέλασε σε οικεία του πρόσωπα στο ακροατήριο, φίλοι που αγωνιούσαν κι αγωνιούν καιρό, χαμογέλασε και σε όλους εκείνους που δεν είχε ξαναδεί ποτέ, σε άγνωστους ανθρώπους που ήρθαν να συμπαρασταθούν σε έναν άνθρωπο κατά του οποίου το ίδιο το θεσμοθετημένο ”δίκαιο” έστησε μια αδικία.

Δεκαεννέα τω συνόλω μάρτυρες κατηγορίας, αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και αστυνομικοί και δε βρέθηκε ένας να αναγνωρίσει με βεβαιότητα τον κατηγορούμενο. Ένας μάρτυρας είχε πει χαρακτηριστικά :”Το παλικάρι  το είδα πρώτη φορά στο δικαστήριο που μας καλέσατε”.

Κατά της διάρκεια της διαδικασίας οι αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσαν οι υπάλληλοι της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας ήταν παραπάνω από προφανείς για τον κοινό νου, πόσο μάλλον για μια έμπειρη έδρα. Οι αποδείξεις κατά του ”κατηγορουμένου” ανύπαρκτες, παρόλα αυτά η εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή. Στην προσπάθεια προβολής του κατηγορουμένου ως επικίνδυνου ταραχοποιού στοιχείου είπε : ‘Oι αστυνομικοί προσέγγισαν τον κατηγορούμενο τη μέρα της σύλληψής του για να ελέγξουν τα στοιχεία της ταυτότητάς του. Εκείνος αντέδρασε απωθώντας με βία την πρώτη εν των ενεργησάντων τον έλεγχο Αστυνομικό και προχώρησε σε λακτίσματα με τα πόδια και τα χέρα  εις βάρος άλλων δύο Αστυνομικών που έσπευσαν να συνδράμουν την ακινητοποίησή του”    Αυτό που μας έκανε εντύπωση μεταξύ άλλων κραυγαλέων, είναι ότι παρέβλεψε ακόμη και υπάρχουσα δικαστική αποφάση που έχει τελεσίδικα αθωώσει τον Τάσο Θεοφίλου για αντίσταση κατά της αρχής.

Στη διάρκεια της δίκης είχες συνεχώς την αίσθηση, πως ο Τάσος Θεοφίλου πρέπει να κατηγορηθεί για αυτή την πράξη και να καταδικαστεί πάση θυσία, αν υπήρχε ένας τρόπος να μην περάσει καν από δίκη θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα. Επί εποχής τριάκοντα τυράννων στην Αθήνα, καταδικαζόταν οιοσδήποτε φαινόταν ύποπτος για το καθεστώς, από τυπική δίκη-παρωδία περνούσαν μόνο οι εγγεγραμμένοι στον κατάλογο των τρισχιλίων κι αυτοί αν επιβαλλόταν τιμωρούνταν με την εσχάτη των ποινών.

Πόσο προχωρήσαμε άραγε από εκείνες τις δίκες; Πόσο ευνοεί το παρόν σύστημα την προαγωγή του δικαίου και την απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης; Πόσο σέβεται τον άνθρωπο; Τι μάθαμε στη θεωρία; Πόσο μας απογοήτευσε η πράξη; Είμαστε κοινωνοί του δικαίου όπως ορκιστήκαμε;

Την περασμένη Τρίτη στην αίθουσα 120 Α του Εφετείου λοιπόν, οι άνθρωποι που ακούστηκαν ήταν σαφώς κοινωνοί του δικαίου. Η Άννυ Παπαρρούσου, ο Κώστας Παπαδάκης και ο  Σπύρος Φυτράκης, δεν υπερασπίστηκαν μόνο τον πελάτη τους, όπως οφείλει ένας δικηγόρος να πράξει, μα έφεραν τη δικαστική εξουσία προ των ευθυνών της για την κατάφωρη αδικία που συντελείται σε βάρος του Τάσου Θεοφίλου.

Ο Κώστας Παπαδάκης, στην αγόρευσή του τόνισε μεταξύ άλλων: ‘‘Κανείς δεν αναγνώρισε τον Τάσο Θεοφίλου ως έναν από τους δράστες της ληστείας, κανείς δε τον είδε στην Πάρο – όπως αντίστοιχα τον είχαν δει οι περίοικοι στην Λαμία. Οι δράστες φαίνεται να γνώριζαν καλά το νησί.Είναι περίεργο το γεγονός ότι μόλις αναλαμβάνει με δική της πρωτοβουλία η αντιτρομοκρατική το γεγονός της ληστείας και χωρίς εισαγγελική παραγγελία, εγκαταλείπεται οποιαδήποτε επιτόπια έρευνα για τους ληστές. Δεν διερευνήθηκαν σημαντικά στοιχεία όπως το καμένο αυτοκίνητο, το κινητό που βρέθηκε στο χώρο συμπλοκής, παρόλο που οι αρχές της Πάρου από κει ξεκίνησαν τις έρευνες.

Ο χώρος της Τράπεζας δεν αποκλείστηκε αλλά ο καθένας έμπαινε μέσα μετά τη ληστεία αντίθετα μόνο ο εξωτερικός χώρος προφυλάχτηκε. Είναι μια κοινωνική παράδοση στις ληστείες σε τράπεζες να μην παίρνουν οι ληστές χρήματα από πολίτες, ωστόσο στην περίπτωση της Πάρου θεωρήθηκε ότι αυτό οφειλόταν στις πολιτικές ιδέες των ληστών. Μάλιστα η εισαγγελέας φαντάστηκε την φράση “δεν παίρνουμε λεφτά από τράπεζες”, η οποία σύμφωνα με την ίδια την ταμία κ. Πέπα, δεν ειπώθηκε ποτέ”

Ο Σπύρος Φυτράκης επίσης συνήγορος υπεράσπισης, δείχνοντας τον Τάσο Θεοφίλου είπε στους δικαστές: ”Διαβάσατε τα κείμενα αυτού του ανθρώπου – αν τα διαβάσατε- ενός μαρξιστή και βγάλατε το συμπέρασμα πως ο εν λόγω άνδρας είναι ικανός να σκοτώσει έναν βιοπαλαιστή (αναφερόμενος στη δολοφονία του οδηγού-ταξί κατά τη διάρκεια της περιβόητης ληστείας); Δε διστάσατε μάλιστα να χρησιμοποιήσετε μέχρι και τα γραπτά του εναντίον του”

Σε όλη τη διαδικασία, κρατούσα σημειώσεις, κυρίως όμως κοιτούσα τον άνθρωπο στο εδώλιο και σκεφτόμουν : ”Αν ο εγκληματίας είχε πρόσωπο, αυτό ΔΕΝ θα ήταν του Τάσου Θεοφίλου”

Κλείνω με την απαίτηση να ακουστεί στις 7 Ιουλίου η αθώωση του ανθρώπου και με τα λόγια που έκλεισε την αγόρευσή της η Άννυ Παπαρρούσου :

“Το δικαστήριο εκπροσωπεί την κοινωνία και θα πρέπει να την αφουγκράζεται.Ένα μέρος της κοινωνίας ενδέχεται να χάσει για πάντα την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη, αν καταδικαστεί ο Θεοφίλου. Μου φαίνεται αδιανόητο να μη φύγει από εδώ ελεύθερος. Σας διαβεβαιώ ότι η κοινωνία θα μείνει ανειρήνευτη, αν δεν τον απαλλάξετε για όλα τα αδικήματα.”

 

*Η φωτογραφία είναι της Ι.Β

**Η απόφαση για τον Τάσο Θεοφίλου, θα ανακοινωθεί την Παρασκευή 7 Ιουλίου στις 9πμ, Αίθουσα Δ120Γ 6ος όροφος. Η παρουσία σας είναι παραπάνω από απαραίτητη.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

five + seven =

Simple Share Buttons