Γεωπολιτικά παιχνίδια, πυρηνικά και κλιμάκωση της έντασης

1

 Ανδρέας Βελισσάριος

 Το τελευταίο διάστημα κλιμακώνεται η ένταση τόσο στην Μέση Ανατολή όσο και στο Αιγαίο με έντονα και επικίνδυνα σκηνικά πολεμικού χαρακτήρα. Η ραγδαία όξυνση των ανταγωνισμών, αλλά και η συνεχής εξοπλιστική και στρατιωτική κούρσα για την διεκδίκηση κοιτασμάτων, αγωγών, αλλά και πετρελαίων οδηγούν σε εθνικιστικές εξάρσεις και μιλιταριστικές κορώνες. Τα τεχνητά επεισόδια που στήνονται στο Αιγαίο περιέχουν ένα κίνητρο εσωτερικής κατανάλωσης τόσο από την μεριά της Τουρκίας, όσο και από την μεριά της Ελλάδας. Η  τουρκική προκλητικότητα, που εντείνεται το τελευταίο διάστημα δεν μένει αναπάντητη από την αστική τάξη της χώρας μας. Οι δύο χώρες έχουν επιλέξει διαφορετικά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα με την Ελλάδα να εμμένει στην Δύση και το Νάτο, και την Τουρκία να βρίσκει την ασφάλεια και τον σύμμαχο που αναζητά στο πρόσωπο του Πούτιν και της Ρωσίας.

Η Ελλάδα έχει παραχωρήσει (όποτε της ζητήθηκε) στρατιωτικές βάσεις, πολεμικά πλοία και εξοπλισμούς για βομβαρδισμούς τόσο στην Συρία (τώρα), όσο και στο Ιράκ (2003)  και την Λιβύη (2014) παλαιότερα. Το ελληνικό αστικό κράτος και η άρχουσα τάξη είναι συνένοχοι στα εγκλήματα και τα δεινά του πολέμου, ακολουθώντας μια εξωτερική πολιτική που ασπάζεται τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Μια πολιτική που μοναδικό στόχο έχει την όξυνση των ανταγωνισμών, την “αναζωογόνηση” της πολεμικής βιομηχανίας, και το αιματοκύλισμα των λαών. Η αντίληψη της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ, ότι μια πιθανή αποκοπή και περιθωροιοποίηση της Τουρκίας από την Δύση, που θα την καρπωθεί η ίδια, είναι παντελώς λανθασμένη και άκαιρη. Η τριμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ, και Αιγύπτου για τα ενεργειακά ζητήματα της Κύπρου (γεώτρηση στο οικόπεδο 6 της “κυπριακής” ΑΟΖ) διαμορφώνει και χτίζει ένα προφίλ εναντίωσης προς το πρόσωπο και την επιθετική ρητορική του Ερντογάν που εξοπλίζεται περαιτέρω φέρνοντας αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα S-400 από την Ρωσία. Το οικονομικό όφελος της ενεργειακής συμφωνίας καρπώνεται φυσικά το State Department και οι ΗΠΑ (μέσω της Exxon Mobil) αλλά και οι υπόλοιπες εμπλεκόμενες πολυεθνικές που εκπροσωπούνται από τις “κινούμενες πολιτικές μαριονέτες” Τσίπρα, Μακρόν, Νετανιάχου.

Η καλλιέργεια ψυχροπολεμικού κλίματος αναβαθμίζεται τόσο σε επίπεδο “παραβιάσεων” του εναέριου χώρου αλλά και των υδάτων, όσο και από τις εθνικιστικές εξαγγελίες Καμμένου – Τσίπρα (τρελός/ σουλτάνος Ερντογάν, επίσκεψη στα Ίμια). Όλο αυτό δημιουργεί μια κατάσταση που μυρίζει μπαρούτι και λίγο θέλει να εκραγεί δημιουργώντας ανεξέλεγκτες καταστάσεις απορρύθμισης και κινδύνου πολέμου. Ρωσία και ΗΠΑ είναι οι βασικοί ιμπεριαλιστικοί παίκτες στην παγκόσμια σκακιέρα χτίζοντας δίπολα, αρνητικούς συσχετισμούς, και ψυχροπολεμικό κλίμα εμπλουτισμένο με γερές δόσεις οικονομικών αποκλεισμών και κυρώσεων.

Οι δύο παίκτες εμπλέκονται άμεσα, στην φλεγόμενη από κρίσεις παντός τύπου, Μέση Ανατολή. Μια περιοχή που όλοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν με κάθε δυνατό τρόπο και μέσο. Τελευταίο επεισόδιο της αντιπαράθεσης Δύσης-Ρωσίας ήταν οι πυραυλικές επιθέσεις  των ΗΠΑ-Γαλλία-Βρετανία με στόχο μονάδες του συριακού στρατού, ως απάντηση στις επιθέσεις με χημικά του καθεστώτος Άσαντ. Ο Πρόεδρος της Συρίας, Άσαντ στηρίζεται από τον άξονα Ρωσία-Ιραν, με τον Ερντογάν να εμπλέκεται και αυτός στην περιοχή συνεχίζοντας την προέλαση του, εισβάλλοντας και καταλαμβάνοντας το Αφριν της Συρίας καταδιώκοντας Κούρδους μαχητές. Ο βασικός κίνδυνος όμως για νέες πολεμικές αναζωπυρώσεις είναι η πρόσφατη αποχώρηση των ΗΠΑ από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιραν και η επιβολή κυρώσεων και αποκλεισμών στην Τεχεράνη. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φαίνεται να μετακινεί τον πολιτικό του άξονα από τον ανταγωνισμό με την Κίνα και το πολωμένο κλίμα μίσους με τον ηγέτης της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν, προς το Ίραν και την Μ. Ανατολή. Η στάση απομονωτισμού που διαμορφώνει ο Ντόναλντ Τραμπ σε συνδυασμό με τα εμπρηστικά σχέδια που επιχειρεί να επιβάλει στηριζόμενα από το Νετανιάχου όπως τώρα, αλλά και πρόσφατα με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, δυναμιτίζουν το κλίμα και αποσταθεροποιούν περαιτέρω την Μ. Ανατολή. Μια γενικευμένη σύγκρουση της Δύσης με το Ίραν βρίσκεται ήδη σε στάδιο προεργασίας με τον πρόεδρο του Ίραν Χασάν Ροχανί, να καταριέται και να απειλεί ευθέως τον Τραμπ και τις ΗΠΑ. Οι οικονομικές επιπτώσεις της αποχώρησης των ΗΠΑ από την πυρηνική συμφωνία ήταν άμεσες με την τιμή του πετρελαίου να σημειώνει άνοδο 3% (από το  2015 είχε να σημειωθεί τέτοια άνοδος)!

Η έντονη αντιπαράθεση στην φλεγόμενη Μ. Ανατολή αλλά και η παγκόσμια καπιταλιστική αγριότητα που συνοδεύεται από όξυνση των ανισοτήτων και άνοδο των εθνικισμών, αυξάνουν την θερμοκρασία μιας πολεμικού τύπου κρίσης, διαμάχης και σύρραξης, με άγνωστες συνέπειες για την παγκόσμια κοινότητα.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

Simple Share Buttons