Χαμένη γενιά είσαι και φαίνεσαι, ρε!

0

MTV Unplugged: Nirvana

Ω, είναι ωραία η κατάθλιψη!

Δε μιλάμε για την παθολογική κατάθλιψη του διπολικού, αλλά για εκείνη την βαριά και απροσδιόριστη θλίψη που σε καταπλακώνει μερικές φορές και δε σε αφήνει να αναπνεύσεις ή να σκεφτείς.

Είναι ωραία, γιατί σχεδόν πάντα, μετά την κατάθλιψη έρχεται η μανία. Και στη μανία, ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να λες, όποιος και να είσαι, αισθάνεσαι ωραία.

Οι ψυχολόγοι θεωρούν πιο υγιές ένα άτομο με μικρότερες αποκλίσεις ανάμεσα στις δύο θέσεις (θλίψη-χαρά). Προτιμούν το εκκρεμές του θυμικού να βρίσκεται όσο γίνεται πιο κοντά στη θέση αδράνειας, γιατί ξέρουν ότι όσο παρεκκλίνει προς τη μία μεριά άλλο τόσο θα πάει και προς την άλλη, για να επέλθει η ισορροπία.

Και μπορεί να μην έχουν άδικο, αφού όταν το εκκρεμές ανεβαίνει πολύ ψηλά στην κλίμακα της θλίψης τότε αισθάνεσαι σκουλήκι, μηδαμινός, χαμένος και τίποτα δεν μπορεί να σε παρηγορήσει, ούτε καν η σκέψη ότι σε λίγη ώρα (ή μέρες) θα αισθάνεσαι… θεός!

Όμως αυτή η κυκλοθυμία είναι ο καλύτερος τρόπος για να βρεθείς αντιμέτωπος με τους δαίμονες σου και να τους κατατροπώσεις (τουλάχιστον για όσο καιρό αισθάνεσαι θεός).

Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε γνώριζε προσωπικά το Φρόιντ και εκείνος του είχε προτείνει να του κάνει ψυχανάλυση για να μπορέσει να ξεφορτωθεί τις νευρώσεις του.Ο Ρίλκε αρνήθηκε κατηγορηματικά: Αυτές οι νευρώσεις ήταν που τον έκαναν ποιητή.

~~{}~~

Σε μια τέτοια καταθλιπτική φάση έπεσε κι ο Γελωτοποιός. Επειδή όμως, σαν το Ρίλκε, προσπαθεί να εκμεταλλεύεται ακόμα και την κατάθλιψη για να εκφραστεί, ξεκίνησε να γράφει ένα κείμενο με τίτλο: «Είμαστε η χαμένη γενιά».

Γιατί, χωμένος όπως ήταν στην τρύπα του, σκεφτόταν πόσο λίγα έζησε η γενιά του.

Προσπαθούσε να συντάξει μια πρόταση που να μην είναι τελείως απαισιόδοξη, όταν κάποια στιγμή βρήκε ένα μήνυμα από κάποιον παλιό συμμαθητή, τον οποίο έχει να δει τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Ο φίλος του μίλησε για κάποια πράγματα που είχαν ζήσει ως έφηβοι, τότε που νόμιζαν ότι αυτές οι μέρες θα κρατήσουν για πάντα.

~~{}~~

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ παράξενο μηχάνημα. Το πλέον χαοτικό σύστημα. Η παραμικρή εισροή δεδομένων μπορεί να οδηγήσει σε εντελώς αναπάντεχα αποτελέσματα.

Κάτι τέτοιο έπαθε και ο εγκέφαλος του Γελωτοποιού. Πήρε τον υπολογιστή και έκανε delete στο κείμενο και στην κατάθλιψη. Το εκκρεμές είχε βρεθεί στην άλλη μεριά.

Και ξεκίνησα να του εξηγώ, τι έχει ζήσει.

~~{}~~

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά, καταθλιπτικέ μου Γελωτοποιέ. Γιατί ζήσαμε και όποιος ζει δεν είναι ποτέ χαμένος.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί παίξαμε.Παίξαμε στους δρόμους και τις αλάνες και γυρίσαμε όταν πια νύχτωνε με το γόνατο ματωμένο, με τα ρούχα λασπωμένα και το χαμόγελο ριζωμένο στο πρόσωπο –παρά την κατσάδα και το οινόπνευμα που μας έκαιγαν.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί παρεκτραπήκαμε.

Κατεβάσαμε τόνους αλκοόλ και όποια άλλη ουσία ήταν διαθέσιμη ακούγοντας τη μουσική των ανθρώπων που προτίμησαν να καούν παρά να ξεθωριάσουν. Γιατί φτιάξαμε ένα στούντιο με τα χέρια μας και μάθαμε να παίζουμε με δανεικές κιθάρες. Γιατί ερωτευτήκαμε για πρώτη φορά και πονέσαμε πολλές φορές από τότε.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί δουλέψαμε. Βγάλανε τα πόδια μας και τα χέρια μας κάλους, αλλά συνεχίσαμε να τρέχουμε και να χαμογελούμε στο συνάδελφο, που ήταν Έλληνας, που ήταν Αμερικάνος, που ήταν Αλβανός, που ήταν άνθρωπος.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί ταξιδέψαμε.Είδαμε τα πράσινα λιβάδια της Ιρλανδίας και τη μεγάλη Πυραμίδα στο Κάιρο. Είδαμε, μια νύχτα, τα σύννεφα να πέφτουν σαν καταρράχτης από τα Γαλλικά Πυρηναία, ενώ πίναμε αψέντι και ακούγαμε στο παλιό ραδιοφωνάκι τον Brassens.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί είχαμε φίλους.Ξενυχτήσαμε μαζί τους μιλώντας για την τέχνη, για το θεό και για τον έρωτα, και τραγουδήσαμε μαζί τα φάλτσα τραγούδια μας. Τους είδαμε να πέφτουν, τους είδαμε να τρελαίνονται, τους είδαμε να φεύγουν και να ξανάρχονται. Αλλά έμειναν για πάντα φίλοι.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί δημιουργήσαμε. Γράψαμε, ζωγραφίσαμε, σπουδάσαμε, χτίσαμε έναν τοίχο, φυτέψαμε ένα αμπέλι, βοηθήσαμε έναν άνθρωπο, κάναμε ένα γκράφιτι, φτιάξαμε ένα νόστιμο φαγητό, κάναμε τους μαθητές μιας τάξης να βγάλουν φτερά, βάψαμε το σπίτι μας, κολλήσαμε αφίσες, πλέξαμε ένα κασκόλ.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί αντιταχτήκαμε.Γίναμε διαφορετικοί από τους γονείς μας, σταθήκαμε όρθιοι όταν ο καθηγητής ήθελε να γονατίσουμε, παραιτηθήκαμε μεγαλοπρεπώς όταν το αφεντικό έψαχνε για έναν ακόμα δούλο, διαδηλώσαμε όταν ήθελαν να υπακούσουμε, κλείσαμε την τηλεόραση όταν ήθελαν να τους ακούμε.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί αγαπήσαμε.

Γνωρίσαμε έναν άνθρωπο που έμοιαζε να μας ξέρει από παλιά και του δείξαμε τον αληθινό μας εαυτό, χωρίς ψιμύθια και μασκαρέματα. Κι αυτός έμεινε μαζί μας, ενώ ήξερε ότι δεν είμαστε υπέροχοι, δεν είμαστε αλάνθαστοι, δεν είμαστε καν «κανονικοί». Τον αγκαλιάσαμε όταν έκλαιγε, μας χάιδεψε όταν πονάγαμε, μας στάθηκε όταν όλος ο κόσμος –και ο εαυτός μας- κατέρρεε.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί γεννήσαμε.Κρατήσαμε στην αγκαλιά μας εύθραυστα όντα, που ίσως και να μας έμοιαζαν, και τα μεγαλώσαμε δίνοντας ‘τους ό,τι καλύτερο είχαμε, ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, όσο περισσότερα αντέχαμε.

Δεν είμαστε μια χαμένη γενιά. Γιατί ζήσαμε και αγαπήσαμε τη ζωή μας.Γιατί δεν υπάρχουν χαμένες γενιές, μόνο χαμένοι άνθρωποι.Και χαμένος είναι μόνο όποιος δεν ξέρει να αγαπά. Χαμένος είναι μόνο όποιος δε θυμάται ποιος είναι.

~~{}~~

Και κάπως έτσι θα κλείσουμε αυτή την “νυχτερινή μανία” του Γελωτοποιού, μ’ ένα στίχο του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ:
“I leave no trace of wings in the air
but i am glad i have had my flight”.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γελωτοποιός

Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός εγγονού της Πηνελόπης Δ. Μπλογοτέχνης και ελεύθερος στοχαστής, αυτοδίδακτος και άνεργος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

15 + three =

Simple Share Buttons