Επιτάφιος. Θεσσαλονίκη. 9 Μαΐου 1936.

0

By Plasticobilism

Επιτάφιος.
Θεσσαλονίκη. 9 Μαΐου 1936.
Μια μάνα, πεσμένη στα γόνατα καταμεσής του δρόμου, μοιρολογεί το σκοτωμένο της παιδί, τον Τάσο Τούση. Έχει χτυπηθεί από πυρά χωροφυλάκων. Γύρω της και πάνω της, βουίζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών – των απεργών καπνεργατών.

Η φωτογραφία αυτής της μάνας που θρηνεί τον νεκρό γιο της συγκλονίζει τον Γιάννη Ρίτσο και αποτελεί την πηγή έμπνευσής του για το συγκλονιστικό έργο του “Επιτάφιος”.

“Μέρα Μαγιού μού μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω,
άνοιξη, γιέ, που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω.

Τι έκανες, γιέ μου, εσύ κακό;
Για τους δικούς σου κόπους
την πλερωμή σου ζήτησες
απ’ άδικους ανθρώπους.

Λίγο ψωμάκι ζήτησες
και σου ‘δωκαν μαχαίρι,
τον ίδρωτά σου ζήτησες
και σου ‘κοψαν το χέρι.

Ω, γιέ μου, αυτοί που σ’ έσφαξαν σφαγμένα να τα βρούνε
τα τέκνα τους και τους γονιούς
και στο αίμα να πνιγούνε.

Και στο αίμα τους τη φούστα μου κόκκινη να τη βάψω,
και να χορέψω. Αχ, γιόκα μου,
δεν πάει μου να σε κλάψω.”

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Plasticobilism

Ευτυχής πατέρας, δυστυχής Έλληνας. Δεν βλέπω καμιά θυσία μου να πιάνει τόπο, εκτός ίσως απ’ αυτές που έκανα για να αγοράσω playmobil στον γιο μου. Με σήκωσαν απ' τον καναπέ και δεν εννοώ μόνο για να παίξω μαζί του...

Αφήστε Ένα Σχόλιο

ten − eight =

Simple Share Buttons