Εμένα οι φίλοι μου..- από τη Μαρία Παρέντη

0

filoi

Φωτογραφία:Platanos Refugee Solidarity Lesvos

 

Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς, εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό..”

 

Εμένα οι φίλοι μου έχουν μέρες να κοιμηθούν, έχουν μήνες που αφήσαν σπίτια, έκλεισαν βιβλία κι επιχειρήσεις και πήγαν εκεί που πρόσταζε η ψυχή τους και το δίκιο, έχουν καιρό που ζεσταίνουν τους φίλους μας που έρχονται από μακριά ξεσπιτωμένοι με τα παιδιά τους στις πλάτες, τους φίλους μας που έκαναν τα χέρια και τα πόδια τους κουπιά για να φτάσουν σε μια άγνωστή τους στεριά.

Εμένα οι φίλοι μου αγοράζουν με τα τελευταία τους λεφτά τσουκάλια και μαγειρεύουν στους δρόμους για τα προσφυγόπουλα, ενώ στο δικό τους σπίτι το ρεύμα είναι κομμένο καιρό, ανοίγουν τις πόρτες τους και τις καρδιές του κι υποδέχονται τους νέους μας φίλους όπως ακριβώς ορίζει το τυπικό της φιλοξενίας..Πρώτα θα τους πλύνεις τα πόδια, θα ξεκουραστούν και θα ξαποστάσουν, θα φάνε ζεστό φαγητό κι όταν κι αν θελήσουν να σου πουν θα τους ρωτήσεις από πού έρχονται και τι γυρεύουν.

Εμένα οι φίλοι μου μετά από συνεχόμενα εικοσιτετράωρα εφημερίας δίχως πληρωμή, παίρνουν το ιατρικό τους  βαλιτσάκι και κατεβαίνουν στον Πειραιά, στο Ελληνικό, στη Βικτώρια κι αυτή είναι η δική τους αποζημίωση για τον όρκο που έδωσαν στην επιστήμη τους, μα πάνω από όλα στον εαυτό τους.

Εμένα οι φίλοι μου τσοντάρουν από ένα ευρώ βενζίνη και πηγαινοφέρνουν με το σαραβαλάκι τους όσα μαζέψαμε από τους αλληλέγγυους σε κάθε γειτονιά.

Εμένα οι φίλοι μου το τριήμερο θα πάνε στη Λέσβο, στην Ειδομένη κι όπου αλλού τα χέρια τους θα πιάσουν τόπο.

Εμένα οι φίλοι μου χορεύουν στις πλατείες με τα παιδιά που έτρεξαν να σωθούν από τον πόλεμο των μεγάλων, με εκείνα τα πλάσματα που κοιτούν τα χέρια σου για κανένα παιχνίδι, εκείνα που περικυκλώνουν το αυτοκίνητό σου ζητώντας μια μπάλα, εκείνα που νιώθουν τόση ευγνωμοσύνη για μια κούκλα, που σου φτιάχνουν ζωγραφιές με τεράστιες καρδιές.

Εμένα οι φίλοι μου ξέρουν καλά πού πρέπει να βρίσκονται αυτές τις μέρες..πάντα ήξεραν.

Εμένα οι φίλοι μου εξακολουθούν να ζωγραφίζουν με κόκκινο χρώμα κι ας τους το έχετε ρημάξει χρόνια τώρα.

Αυτοί είναι οι φίλοι μου κι έχω μάθει πια να τους ξεχωρίζω, να τους διαχωρίζω και να μην τους διαπραγματεύομαι.

 

Η Αλληλεγγύη είναι τ’ όπλο μας. Αλληλεγγύη σημαίνει να κοιτάς κατάματα την αδικία και να τη μάχεσαι στη ρίζα της, στο πλάι κάθε ταξικού σου αδερφού που σε χρειάζεται κι όχι απέναντί του.

 

*Υ.γ: Το κείμενο είναι αφιερωμένο στο Γ.Λ για την καθαρότητα των ματιών και των χεριών.

 

 

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

seventeen − fourteen =

Simple Share Buttons