Αργεντινή: Τάνγκο πάνω στα (νεοφιλελεύθερα) αποκαΐδια

2

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Πριν μερικές μέρες, κατά τη διάρκεια μεγαλειώδους διαδήλωσης- εν μέσω γενικής απεργίας-, ξέσπασαν άγρια επεισόδια στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης του κεντροδεξιού Μ. Μάκρι , συγκρούστηκαν με την αστυνομία.

Φυσικά, τα σιτιζόμενα από τις πολυεθνικές και το κράτος, «κεντρώα» ΜΜΕ, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το θέμα, αφού οι ταραχές εναντίον του  «δικτάτορα» (σοσιαλδημοκράτη) Μαδούρο πουλάνε περισσότερο.

Οι νέες κινητοποιήσεις αποτελούν συνέχεια των διαδηλώσεων των τελευταίων μηνών, καθώς προωθείται το πάγωμα μισθών ή και αυξήσεις έως 20% που ουσιαστικά, όμως, θα αδειάσουν το πορτοφόλι των φτωχών οικογενειών, εφόσον ο πληθωρισμός στη χώρα, μόνο πέρυσι, άγγιξε το 40%. Ο ίδιος ο Μάκρι, ο οποίος στην προμετωπίδα των συνθημάτων  του είχε τη μείωση του εργασιακού κόστους, την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας, το «άνοιγμα» της αγοράς και, φυσικά, τις απολύσεις στο Δημόσιο, έχει κυνικά παραδεχτεί ότι ο πληθωρισμός είναι ένας «φόρος που πάντα πληρώνεται από αυτούς που έχουν τα λιγότερα».

Όμως, η ταξικότητα της πολιτικής του, ως γνήσιου εκφραστή τού καζινοκαπιταλισμού, δεν σταματά μόνο σ’ αυτή τη φράση.

Την  ώρα που:

  • Η πολιτική του διαμορφώνει μια αγορά εργασίας-ζούγκλα, αφήνοντας βορά στα νύχια της εργοδοσίας δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους που απολύονται καθημερινά.
  • Η επίσημη ανεργία ξεπερνά το 10%.
  • Ψαλιδίζονται ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Πολιτισμός).
  • Η Κρατική Στατιστική Υπηρεσία (ΙΝDEC) σε έρευνά της σε 27,2 εκ. Αργεντινούς ανακάλυπτε ότι το 32,2% αυτών βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό αυξημένο κατά 3,6% από το Δεκέμβριο του 2015 (29%).
  • Οι τιμές – σε βασικά καταναλωτικά αγαθά- στο Μπουένος Άιρες αυξήθηκαν  κατά 6%.
  • Αίρονται οι περιορισμοί στις εισαγωγές, πλήττοντας θανάσιμα την εγχώρια οικονομία- μπάζοντας από την πίσω πόρτα, ακόμη πιο ενεργά, τις πολυεθνικές.
  • Ο ίδιος ο Μάκρι δήλωνε: «Η γνώση ότι 1/3 Αργεντινούς βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι κάτι που πρέπει να μας πονέσει, κάτι που πρέπει να μας εξοργίσει, και αυτό πρέπει να μας κάνει να δεσμευτούμε ότι θα δουλέψουμε μαζί».

Την ίδια στιγμή:

  • Το όνομα του Προέδρου φιγουράριζε σε περίοπτη θέση στην λίστα των Panama Papers.
  • Νομοθετήθηκαν μέτρα που ουσιαστικά εξανέμισαν το εισόδημα των μικρομεσαίων και των κατώτερων κοινωνικών ομάδων, μεταφέροντας τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια της Γουόλ Στριτ , κερδίζοντας έτσι την εύνοια και το ραφιναρισμένο χειροκρότημα των… επενδυτών.
  • Αποπληρώνονταν μέχρι τελευταίας δεκάρας οι «υποχρεώσεις» της Αργεντινής σε μέρος των πιστωτών που δεν δέχτηκαν το, προ δεκαπενταετίας, «κούρεμα» των χρεών.
  • Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Μάκρι, Γκουστάβο Αρίμπας, ελέγχεται ποινικά για την υπόθεση δωροδοκίας ύψους $600χιλ. από την κατασκευαστική Οντεμπρέχτ το 2013.

 

Ποια η αντίδραση της κυβέρνησης μπροστά στη λαϊκή δυσαρέσκεια; Εξετάζεται η ανανέωση του εξοπλισμού  της αστυνομίας και η προετοιμασία των ειδικών δυνάμεών της για την καταστολή εξεγέρσεων υπό το μανδύα της «τρομοκρατίας».

Δεν μας προξενεί βέβαια απορία αυτή η… κλεφτή ματιά του προέδρου Μάκρι προς τον αυταρχισμό, μιας και εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε αστικού κράτους, ειδικά σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού.

Η Αργεντινή ερευνήτρια και πανεπιστημιακός Πάολα Μπιλιέρι, μας δίνει μια εικόνα της επικρατούσας κατάστασης στη χώρα: «Αυτό που ζούμε πολιτικά σήμερα είναι η ανάδυση ενός (…) συντηρητικού νεοφιλελεύθερου σχεδίου, το οποίο (…)δεν σέβεται (…)τους βασικούς δημοκρατικούς θεσμούς. (…) Η κυβέρνηση έχει απολύσει χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, κατηγορώντας τους ότι είναι είτε «πολιτικοί ακτιβιστές» (…)είτε ότι λαμβάνουν μισθό χωρίς την αντίστοιχη ανταπόδοση εργασίας». Όσον αφορά την αντιμετώπιση του Τύπου απ’ τον, κατά τα άλλα, δημοκράτη Πρόεδρο, η δρ Μπιλιέρι  κατήγγειλε ότι όσοι «δημοσιογράφοι (…)είχαν μια κριτική στάση προς την (…)κυβέρνηση ή υποστήριξαν ανοιχτά την προηγούμενη (…)απολύθηκαν» –από τα δημόσια ΜΜΕ-, «ενώ»– όσοι- «εργάζονται σε ιδιωτικά Μέσα(…) έχουν καταγγείλει ότι δέχτηκαν πιέσεις της(…) κυβέρνησης για να κλείσουν τα ραδιοφωνικά προγράμματά τους ή τις τηλεοπτικές εκπομπές τους».*

Φαίνεται πως, όταν η επιδιωκόμενη από την άρχουσα τάξη απάθεια των πολιτών- για την οποία μιλήσαμε σε προηγούμενο κείμενο (βλ. « Η μεγάλη καταστολή») γίνεται απείθεια κι ο μέχρι χθες διαχειρίσιμος όχλος χορεύει στο δικό του σκοπό, η απάντηση είναι ο αυταρχισμός. Άλλωστε, όπως έγραφε- για τον τρόπο επιβολής των μνημονίων στην Ελλάδα- ο  Γ. Πρετεντέρης στο βιβλίο του «Ψυχρός Εμφύλιος» (Πατάκης) :  … «Όπου στον κόσμο εφαρμόζονται ανάλογα οικονομικά προγράμματα (…)πρώτα εμφανίζονται τα τανκς και μετά η τρόικα». Μπορεί τα τανκς να μην έχουν βγει, ακόμη, στους δρόμους και τα σαρκοβόρα κοράκια του μονεταρισμού να μην κατοικοεδρεύουν στη χώρα της Λ. Αμερικής, ωστόσο, οι πολιτικές τους παραμένουν.

« Τίποτα δεν ταπεινώνει περισσότερο από τη φτώχεια» –έλεγε ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν -«και καμιά φτώχεια  δεν ταπεινώνει περισσότερο από εκείνη που υφίσταται κάποιος σε ένα περιβάλλον που τείνει προς τον όλο και πιο γρήγορο πλουτισμό».

*(http://www.efsyn.gr/arthro/o-makri-proothei-ena-neofileleythero-shedio-poy-den-sevetai-toys-dimokratikoys-thesmoys)

** Τα σκίτσα είναι του Carlos Latuff

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Δημήτρης Κούλαλης

Λατρεύει την κλασική λογοτεχνία, την ιστορία, το θέατρο και τις πολιτικές αναλύσεις. Αν τον αναζητήσετε, ρωτήστε σε κάποιο ξεχασμένο απ' τον χρόνο καφενεδάκι του Πειραιά, εκεί θα 'ναι.

2 Comments

  1. Η “μόδα” των δικτατοριών με χιλιάδε νεκρούς και αγνοούμενους πέρασε ανεπιστρεπτί, σήμερα επιβάλλεται η δικτατορία των αγορών, με “δημοκρατικούς” πάντα τρόπους. Οι σοσιαλιστές ή οι αριστεροί αν δεν υποκείψουν, Ελλάδα, πιέζονται από εξωτερικούς παράγοντες μέχρι οι λαοί να “πεισθούν” να επιλέξουν έναν δήθεν δημοκράτη, φιλελεύθερο στην ουσία, Γαλλία, να καθαρίσει την κατάσταση. Τι κι αν θα υπάρξουν μερικοί νεκροί, Βενεζουέλα, ΜΜΕ, κεφάλαιο και λοιποί θα επιβάλλουν τον νόμο των αγορών. Εάν συνέβαιναν πριν από 40 χρόνια ότι συμβαίνει σήμερα στη Βενεζουέλα η στρατιωτική δικτατορία θα είχε επιβληθεί στο φτερό. Το επόμενο στάδιο θα είναι μια εκλεγμένη ακροδεξιά για να αποτελειώσει ότι άφησε ο σοσιαλισμός ή αριστερά ή ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν αρκεί ένα κράτος μόνο του να αντιδρά, η ήττα του θα είναι προδιαγεγραμμένη, αν δεν υπάρξει μια παγκόσμια αντίδραση ή κατάσταση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Ας μην ήμαστε ουτοπιστές, παγκόσμια αντίδραση δεν θα υπάρξει ποτέ. Πεσιμιστής; Όχι, απλά πραγματιστής.

  2. Pingback: Αργεντινή: Τάνγκο πάνω στα (νεοφιλελεύθερα) αποκαΐδια | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Αφήστε Ένα Σχόλιο

eleven − eight =

Simple Share Buttons