Αποφυλάκιση στους υπό σοβαρών νοσημάτων πληγέντες κρατουμένους!

0

Από την Μαρία Παρέντη

Δεν υπάρχουν άσχημες αγάπες ούτε ωραίες φυλακές.

Pierre Gringoire, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας

 

Τα σωφρονιστικά καταστήματα ετούτης της χώρας, κάθε άλλο παρά σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η στερητική της ελευθερίας ποινή, φτάνει να στερεί τελικά το δικαίωμα του ανθρώπου στην υγεία και τη ζωή.

Ο εγκλεισμός, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η κακή διατροφή και το πέρας των ετών, προκαλούν αναπόφευκτα βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό, ο οποίος ακόμη και σε τέλειες συνθήκες διαβίωσης ενδέχεται να νοσήσει.

Το Νοσοκομείο των ελληνικών φυλακών, δικαίως μετονομάστηκε ”κολλαστήριο”, αφού οι τριτοκοσμικές συνθήκες , οι σχεδόν ανύπαρκτες παρεχόμενες ιατρικές υπηρεσίες, το απόν ιατρικό προσωπικό, η έλλειψη σε φάρμακα και ο μηδαμινός νοσοκομειακός εξοπλισμός είναι ενδεικτικά των διαχρονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν όσοι κρατούμενοι έχουν την ατυχία να βρεθούν στο «θεραπευτήριο» κρατουμένων του Κορυδαλλού.

Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι οι οροθετικοί κρατούμενοι μεταφέρονται στο συστηματικά στο Νοσοκομείο των Φυλακών Κορυδαλλού , γεγονός που αποτρέπει τους υπόλοιπους να υποβληθούν στις απαραίτητες διαγνωστικές εξετάσεις για να γλιτώσουν(!) από τη μεταφορά τους στο άθλιο αυτό περιβάλλον, σε περίπτωση που βρεθούν θετικοί στον ιό.

Κρατούμενοι που παραπονούνται για χρόνιους πονοκεφάλους, εισπράττουν την άρνηση νοσηλείας από πλευράς προσωπικού και δεν είναι λίγες οι φορές που χρειάζεται η άμεση παρέμβαση ενός νομικού για τη μεταφορά του ασθενούς σε νοσοκομείο εκτός σωφρονιστικού καταστήματος. Κάθε φυλακή υποχρεούται να έχει νοσηλευτικό προσωπικό. Ο γιατρός συνήθως είναι ένας, οι κρατούμενοι υπεράριθμοι και προτεραιότητα δίδεται στις σοβαρές περιπτώσεις. Ποιος ορίζει την έννοια της σοβαρότητας;

Ο εξορθολογισμός του σωφρονιστικού μηχανισμού και παράλληλα η άμβλυνση των παράλογων όρων κράτησης κρατουμένων με σημαντικά προβλήματα υγείας είναι ένα μείζον ζήτημα. Η αρχή έγινε μετά μυρίων βασάνων με την εισήγηση της τροποποίησης του άρθρου 110Α του Ποινικού Κώδικα, στο οποίο προσδιορίζονται οι όροι υπό τους οποίους χορηγείται απόλυση υπό όρο στους ,υπό σοβαρών νοσημάτων, πληγέντες κρατουμένους, με το άρθρο 6ο παράγραφος 6η του Ν.4322/2015. Με την παρούσα τροποποίησή του, ορίστηκε μεταξύ άλλων ότι «Η απόλυση χορηγείται,στους καταδίκους με ποσοστό αναπηρίας εξήντα επτά τοις εκατό (67%) και άνω. Ο νομοθέτης αντιμετωπίζει ως αναπηρίες , διάφορα προβλήματα υγείας, όπως τα καρδιολογικά νοσήματα, τις ασθματικές κρίσεις, ακόμη και τις κρίσεις άγχους.

Μπορεί λοιπόν βάσει νόμου ο κρατούμενος να υποβάλει αίτηση αποφυλάκισης, για λόγους υγείας. Ο εισαγγελέας κατόπιν τούτου, εισηγείται διενέργεια πραγματογνωμοσύνης για την διαπίστωση του ποσοστού αναπηρίας, εκτός αν ο αιτηθείς είχε ήδη πιστοποίηση περί αναπηρίας άνω του 67% από Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας. Αν η αίτηση γίνει δεκτή και ο κρατούμενος έχει ήδη εκτίσει το 1/5 της ποινής, που είναι η δεύτερη προϋπόθεση της ανωτέρω διάταξης,τότε αυτός απολύεται υπό όρους.

Εγείρονται τεράστιες συζητήσεις γύρω από το ποιοι θα απολύονται τελικά για λόγους υγείας. Το κοινό αίσθημα αντιδρά στην απόλυση ατόμων που έβλαψαν με τις εγκληματικές τους πράξεις ολόκληρο το λαό, καθώς εγκλημάτισαν εις βάρος του από πολιτικές θέσεις, ενώ γνώριζαν τον νόμο καλύτερα από τον καθένα.

Είναι δυνατόν όμως ο εξανθρωπισμός των νομοθετημάτων και η εξυγίανση των σωφρονιστικών καταστημάτων, την οποία καλώς απαιτούμε τόσα χρόνια, να λειτουργούν à la carte;

Αυτό που πρέπει να γίνει απαιτητό δεν είναι να ΜΗΝ απολύεται κάποιος, αλλά να απολύονται ΟΛΟΙ όσοι το δικαιούνται. Καθώς μέχρι στιγμής η ίδια η δικαιοσύνη λειτουργεί κατά το δοκούν και απολύει υπό όρους όλους όσοι σε εκείνη φαίνεται ότι πρέπει να πάνε στα σπίτια τους. Οι μάχες των κρατουμένων για ίση μεταχείριση είναι αέναες και δυστυχώς καταδεικνύουν την ταξικότητα της κοινωνίας.

Το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι γιατί αφέθηκε ελεύθερος ο τάδε, αλλά γιατί παρέμεινε έγκλειστος ο δείνα. Υπάρχουν περιστατικά κρατουμένων που οι γιατροί τους δίνουν 3 μήνες ζωής και δεν έχουν τα χρονικά περιθώρια για την υποβολή της απαιτούμενης αίτησης στο Κ.Ε.Π.Α . Αυτοί θα έπρεπε να απολύονται το δίχως άλλο στη στιγμή.

Το δικαίωμα στην υγεία και ως εκ τούτου στην αποφυλάκιση των υπό σοβαρών νοσημάτων πληγέντων κρατουμένων θα έπρεπε να είναι αναφαίρετο, αδιαπραγμάτευτο και κυρίως αταξικό. Το τελικό μέτρο είναι ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η προστασία της ζωής.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 8.4.2017

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

dromos-n

 

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Αφήστε Ένα Σχόλιο

one × 1 =

Simple Share Buttons