Αγάπη, Παράδοση και Αντίσταση. Η ιστορία των ομόφυλων γάμων στην Σερβική Εκκλησία

1

 

Peter_and_Paul_icon

χριστιανική εικόνα, που εικονίζει τον Άγιο Πέτρο και Παύλο να φιλιούνται.

Μεταφράζουμε και δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο του Balkanist για τους ομόφυλους γάμους στα μεσαιωνικά και οθωμανικά Βαλκάνια και τη σχέση της σύγχρονης ομοφοβίας με το δυτικό σεξουαλικό discourse. Αν και διατυπώσεις του συγγραφέα όπως η αρνητική χρήση της λέξης «θηλυπρέπεια» δεν μας βρίσκουν σύμφωνους, το κείμενο παραμένει ένα από τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα που έχουμε δημοσιεύσει. -A Ruthless critique .

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι γνωστή για τις ενεργά ομοφοβικές απόψεις της, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Ο ορθόδοξος χριστιανός και LGBTQ + ακτιβιστής Nik Jovčić-Sas εξηγεί το ξεχασμένο φαινόμενο των «αδελφοτήτων γυναικών και ανδρών[1]», μια μορφή γάμου και ενώσεων ατόμων του ιδίου φύλου που εκτελούνταν από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και οριζόταν από ιερά δεσμά αγάπης και  πίστης, τα οποία βυθίζονται στην ιστορία της χριστιανικής αντίστασης.

Ήταν στον αιματηρό απόηχο του πρώτου gay pride του Βελιγραδίου το 2001 όπου η Σερβία κέρδισε την φήμη της ως μία από τις πιο ομοφοβικές χώρες της Ευρώπης. Η εκδήλωση ήταν μια ολοκληρωτική καταστροφή. Λίγο μετά αφού είχε αρχίσει, η διαδήλωση χτυπήθηκε από χιλιάδες βίαιους εθνικιστές, οι οποίοι μετέτρεψαν την ειρηνική πορεία σε ταραχή που έστειλε πολλούς LGBTQ + ακτιβιστές στο νοσοκομείο. Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει – και ενώ υπήρξαν προσπάθειες από την πολιτική τάξη να κάνει τη Σερβία να φαίνεται πιο ανεκτική στις «σεξουαλικές μειονότητες», στην πραγματικότητα για τα queer άτομα εξακολουθεί να είναι ένας ζωντανός εφιάλτης.

Αν και το κοινοβούλιο εισήγαγε μια σειρά νόμων κατά των διακρίσεων το 2009, η συντριπτική πλειοψηφία των Σέρβων εξακολουθεί να έχει βαθιά αρνητικές απόψεις σχετικά με την LGBTQ κοινότητα, με το ήμισυ των Σέρβων να βλέπουν την «ομοφυλοφιλία» ως ασθένεια.Οι λεκτικές και σωματικές επιθέσεις είναι συχνές, οι queer γυναίκες έχουν υποφέρει από περιστατικά «διορθωτικών βιασμών»(ΣτΜ, βιασμοί για να τις «βάλουν ξανά στον ίδιο δρόμο), και τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί ακόμη και ομάδες που χρησιμοποιούν εφαρμογές dating για «κυνήγι» ομοφυλόφιλων ανδρών. Η κατάσταση έχει γίνει τόσο δύσκολη που, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από τη EurActive το 63% των ομοφυλόφιλων ανδρών στη Σερβία έχουν τάσεις αυτοκτονίας.

Κατά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία (SPC ή: Српска православна црква / Srpska pravoslavna Crkva) παρέμεινε στο επίκεντρο της αντιπολίτευσης των queer και trans δικαιωμάτων στη χώρα. Αντι-LGBTQ + πορείες είναι γεμάτες από Ορθόδοξες Χριστιανικές εικόνες, και συχνά, καθοδηγούμενες από ιερείς που ψάλλουν, και ισχυρίζονται ότι πρέπει να καθαρίσουν τις «αμαρτίες των Σοδόμων». Ανώτερα μέλη του κλήρου ώθησαν ακόμα και σε ανοιχτή βία κατά των LGBTQ + Σέρβων, με τον Μητροπολίτη Αμφιλοχίας να δίνει την περίφημη εντολή σε διαδηλωτές κατά των ομοφυλόφιλων ότι «το δέντρο που δεν γεννά φρούτα πρέπει να κόβεται και να ρίχνεται στη φωτιά.»

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μια φωνή περιθωριακή – μετά από μια τεράστια θρησκευτική αναβίωση μετά την πτώση της Γιουγκοσλαβίας, η Εκκλησία έχει ανέβει για να γίνει πρωτίστως ένα κεντρικός πολιτισμικός θεσμός της Σερβίας. Ως εκ τούτου, η SPC είχε σημαντικό ρόλο στην απώθηση των  LGBTQ + δικαιωμάτων από την πολιτική σκηνή, αποτρέποντας την πρώτη ψήφιση του νομοσχεδίου κατά των διακρίσεων το 2009. Αλλά η μεγαλύτερη επιρροή της Εκκλησίας έχει διαμορφώσει τον αντι-γκέι λόγο γενικά στη Σερβία. Το 2010 στο Βελιγράδι το Gay pride μετετράπει σε ένα μια αντι-γκέι σύγκρουση διαδηλωτών, στην οποία περίπου 100 άτομα, κυρίως αστυνομικοί, τραυματίστηκαν. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ένας από τους πιο φανατικούς αντιπάλους της εκδήλωσης, με μερικούς ιερείς που γυρνούσαν έξω στο δρόμο για να ευλογήσουν τους επιτιθέμενους χούλιγκανς.

Η αντίθεσή τους προς τις σχέσεις του ίδιου φύλου πηγάζει από την εμμονή της SPC με την διατήρηση της παράδοσης. Ως ένα παρακλάδι της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, πολλές από τις πεποιθήσεις της έχουν παραμείνει αμετάβλητες από τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Ως εκ τούτου, η παράδοση χρησιμεύει ως βασική πηγή της πνευματικής αυθεντίας. Η άποψη της Εκκλησίας είναι ότι οι σχέσεις του ίδιου φύλου είναι μια ψυχική διαταραχή υγείας που εισάγεται από τη Δύση, αλλά αυτή η πίστη έρχεται σε άμεση αντίθεση με την ιστορία της Σερβίας και της Ορθόδοξης πίστης όπως θα δούμε.

Το 1994, ο αείμνηστος ιστορικός της Εκκλησίας από το Χάρβαρντ John Boswell αμφισβήτησε τη σύγχρονη θέση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι LGBTQ + άτομα δεν έχουν καμία θέση στο Χριστιανισμό. Το βιβλίο του Ενώσεις του ιδίου φύλου στην προ-νεωτερική Ευρώπη ακολουθεί την ανάπτυξη μιας μορφής του γάμου ατόμων του ιδίου φύλου, που υπήρχε στα Βαλκάνια και την Εγγύς Ανατολή, μέχρι αργά τις αρχές του 20 ου αιώνα. Η παράδοση αυτή αναφέρεται μερικές φορές ως «αδελφότητα» (θηλυκή ή αρσενική δες [1]) Η ένωση αυτή έχει τις ρίζες της στις ριζοσπαστικές  πεποιθήσεις των αρχών των πρώτων δεκαετιών του Χριστιανισμού για το σεξ και τον υλικό κόσμο.[2]

Οι άμεσοι οπαδοί του Χριστού μετά τον θάνατό του ανέμεναν την ανάσταση του ανά πάσα στιγμή, και επέλεγαν να απορρίψουν τον υλικό πλούτο και να απέχουν από όλες τις σεξουαλικές σχέσεις, καθώς περίμεναν το τέλος του υπαρκτού κόσμου. Βιβλικοί συγγραφείς όπως ο Παύλος παρότρυναν τους Χριστιανούς να μην παντρευτούν (1 Κορινθίους 8: «… Είναι καλό για [τον άγαμο] να μείνει άγαμος»), όχι μόνο λόγω της επικείμενης Αποκάλυψης, αλλά επειδή οι ειδωλολατρικοί και εβραϊκοί γάμοι σε μεγάλο βαθμό οργανώνονταν γύρω από οικονομικές σχέσεις εκείνη την εποχή. Οι συσχετισμοί με το σεξ και τα χρήματα έκαναν το γάμο μια απροκάλυπτα αμαρτωλή προοπτική στον απόηχο της επικείμενης κρίσης του Θεού.

Οι Χριστιανοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις δικές τους εναλλακτικές λύσεις που δίνουν έμφαση στην βαθιά πνευματική και ρομαντική αγάπη, πέρα από τον πλούτο και τo σεξ, και έτσι η παράδοση της «τελετουργικής αδελφότητας» γεννήθηκε. Αντίθετα με τη δημοφιλή πεποίθηση, οι πρώτοι οπαδοί του Χριστού έβλεπαν όλες τις μορφές του σεξ, ως εξίσου αμαρτωλές (σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Είναι καλό για έναν άνδρα να μην έχει σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκα». Επιπλέον, η Γραφή δεν απαγορεύει στην πραγματικότητα αγάπη ή ρομαντικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων του ίδιου φύλου, οπότε αυτές οι τελετουργίες παρέμειναν ανοικτές τόσο για άτομα του ίδιου φύλου, όσο και του αντίθετου.

Με τον καιρό, οι Χριστιανοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αποκάλυψη ήταν πιο μακριά από ό, τι είχε αρχικά προβλεφθεί(!!!) και υιοθέτησαν μια πιο  laissez-faire  στάση προς το φύλο. Στον 12ο αιώνα, κατά τη διάρκεια μιας χιλιετίας μετά τη σταύρωση του Χριστού, η Εκκλησία ενστερνίστηκε την ιδέα του γάμου και μεταμόρφωσε αυτές τις τελετουργίες αδελφότητας στις λειτουργίες του γάμου που γνωρίζουμε σήμερα. Ενώ η ένωση ατόμων του ιδίου φύλου θα γίνει ταμπού στην Δυτική Ευρώπη, αντιθέτως παρέμεινε ένα κεντρικό κομμάτι του Χριστιανισμού στους τόπους όπου η πρώιμη Εκκλησία είχε αρχικά εμφανιστεί, σε όλα τα Βαλκάνια και την Εγγύς Ανατολή.

Αυτό που κάνει τις παραδόσεις που καταγράφονται από τον Boswell σημαντικές στο Σερβικό πλαίσιο είναι ότι δύο από τις λειτουργίες που καταγράφονται στο Ένωσεις ατόμων του ιδίου φύλου στην προ-νεωτερική Ευρώπη προέρχονται από τη Σερβία, προγενέστερα της Τουρκοκρατίας. Επιπλέον, παρέμειναν στην πράξη τόσο πρόσφατα, μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τα λόγια του Σέρβου ιστορικού Πάντα Σρέτσκοβιτς, οι ενώσεις ήταν κάποτε κοινές «σε όλες τις φυλές της Σερβίας από Θεσσαλονίκη προς Ίστρια, από τις ακτές της Αδριατικής και πέραν των ποταμών Δούναβη και Σάββα και παντού όπου τα σέρβικα μιλιούνταν.»

Αυτή η παράδοση έχει πλέον σχεδόν εξαφανιστεί από τη συλλογική μνήμη των Σέρβων, αλλά ακόμη και σήμερα η τελετή θα είναι άμεσα αναγνωρίσιμη ως μια μορφή του ορθόδοξου γάμου: Το ζευγάρι οδηγείται από έναν ιερέα στην Εκκλησία, τα χέρια τους είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, τα στεφάνια τοποθετούνται επάνω στα κεφάλια τους, μοιράζονται θεία κοινωνία και η τελετή ακόμα  σφραγίζεται με ένα φιλί. Σε μια τρυφερή στιγμή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ο διάκονος τραγουδά: «Γι ‘αυτούς που έρχονται μαζί στην υπόσχεση της δια βίου αγάπης, σε παρακαλώ, Κύριε … ότι ο Κύριος ο Θεός μας να τους ενώσει σε τέλεια αγάπη και αδιάσπαστη ζωή.»

Η παράδοση κράτησε στη σύγχρονη εποχή, χάρη εν μέρει στην οθωμανική κυριαρχία. Τους Οθωμανούς γενικά δεν τους ενδιέφερε να παρεμβαίνουν στις προσωπικές ρομαντικές υποθέσεις των ανθρώπων που κυβερνούσαν, επιτρέποντας την απρόσκοπτη έκφραση της αφθονίας των σεξουαλικών ηθών μέσα στην αυτοκρατορία. Υπήρχαν χαρέμια στις ίδιες πόλεις, όπως και άγαμα μοναστήρια, και ενώ η ανεκτική στάση τους προκάλεσε αηδία σε κάποιους Δυτικοευρωπαίους, διέγειρε άλλους.

Φιγούρες όπως ο Λόρδος Βύρων, σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από την ασφυκτική ομοφοβία του 19ου αιώνα στη Βρετανία, ήρθαν στα Βαλκάνια για να απολαύσουν αυτή την ελευθερία της έκφρασης, περιγράφοντας την εμπειρία του σε ένα λουτρό στη Θεσσαλονίκη ως «ένα μαρμάρινο παράδεισο από σερμπέτι και σοδομισμό.» Ο Peter Drucker, ιστορικός σχετικά με το θέμα της Οθωμανικής σεξουαλικότητας, μας λέει ότι ενώ οι επιμέρους θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες είχαν τα δικά τους διάφορα έθιμα γύρω από τα ερωτικά/ρομαντικό πρότυπα και ήθη, η τελική ηγεμονική κυριαρχία του Σουλτάνου επιτρέπει  “πολύ μεγάλη κοινωνική και σεξουαλική αλληλεπίδραση, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων του ιδίου φύλου, μεταξύ μουσουλμάνων , Χριστιανών και Εβραίων.”

serg-and-bacc-1024x651

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος, οι στρατιωτικοί μάρτυρες, απεικονίζονται εδώ με γαμήλια ενδυμασία με τον Χριστό να προεδρεύει την ένωσή τους. Γάμοι μεταξύ ανδρών έκαναν συχνές αναφορές στη μνήμη τους. Η εικόνα είναι αρχικά από το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, τώρα βρίσκεται στο Κίεβο, στο Μουσείο Τέχνης.

Οι άνδρες που επιθυμούσαν άνδρες δεν είχαν θεωρηθεί τότε ως θηλυπρεπείς ή άρρωστοι, όπως είναι σήμερα, αλλά θεωρείται σαν τους Σπαρτιάτες στην Αρχαία Ελλάδα. Όχι μόνο έχουν τη θέση τους στο πεδίο της μάχης, αλλά η υπεροχή τους είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη στις σερβικές εξεγέρσεις εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας. Επίσης. Είναι μάλλον εμφανές ότι στο νομικό κώδικα που γράφτηκε από τον πρώτο ηγεμόνα της Σερβίας ανεξάρτητη, Karađorđe, δεν περιέχει απαγορεύσεις κατά των σχέσεων του ιδίου φύλου. Η στροφή της Σερβίας και ο μετασχηματισμός της σε έθνος-κράτος δυτικού τύπου θα έφερνε και το μαρασμό αυτής της παράδοσης.

Τον 19ο αιώνα στη Δυτική Ευρώπη υπήρχε μια φετιχοποιημένη ιδέα της σεξουαλικής ανηθικότητας. Βιβλία και εφημερίδες της εποχής γέμισαν με ιστορίες νεκρών γυναικών, σκανδαλώδη ρομαντισμό και lustmord stories (σεξουαλική δολοφονία.) Καθώς οι άνθρωποι έγιναν όλο και περισσότερο εμμονικοί με το σεξ, τα ευρωπαϊκά κράτη άρχισαν να αστυνομεύουν τους ανθρώπους στο επίπεδο της ιδιωτικής ζωής, όπως ποτέ πριν, και κατευθύνθηκαν προς τη νέα επιστήμη της ψυχιατρικής για να το διερευνήσει. Πολλές από αυτές τις πρώιμες ψυχιατρικές έρευνες πρότειναν ότι αυτοί που είναι πιο επιρρεπείς σε αυτές τις ανώμαλες συμπεριφορές προέρχονταν από τα κατώτερα κομμάτια της κοινωνίας: την εργατική τάξη της εποχής, οι Εβραίοι, οι άνθρωποι του χρώματος και οι Σλάβοι που κάποτε ζούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία.

Καθώς οι Σέρβοι ήρθαν σε επαφή με την εμμονική με το φύλο Δύση, έγινε εμφανές ότι τα έθνη της Δυτικής Ευρώπης έβλεπαν τους Σέρβους ως λάγνες, υπερ-σεξουαλικούς και στιγματίστηκαν από μια Oriental σεξουαλικότητα. Η άποψη ότι στα Βαλκάνια όλοι ήταν «οπισθοδρομικοί και πόρνοι»  είναι ιδιαίτερα έντονη στη λαϊκή λογοτεχνία της εποχής, όπως στον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ. Δεδομένου ότι στη σερβική πολιτιστική ελίτ άρχισαν να θεωρούν τους πολιτιστικούς τους κανόνες αντίθετους με τις αξίες χώρων όπως η Βρετανία και η Γαλλία, οι τελετές του ιδίου φύλου θα θεωρηθούν ως ένα αποκρουστικό σύμβολο όλων όσων έκαναν τη Σερβία «Άλλο» στα μάτια της Δύσης. Αυτοί που εμπλέκονταν σε σχέσεις του ίδιου φύλου, δεν θα κρίνονται πλέον από τη αγάπη τους για τον άλλο, ή από τη προσφορά τους στη κοινωνία αλλά θα θεωρηθούν ως «σεξουαλικά διεστραμμένοι», χωρίς θέση στη κοινωνία.

Από το 19ο αιώνα και μετά, η τελετουργική αδελφότητα θα σβήσει σιγά-σιγά από τη βαλκανική κουλτούρα καθώς η νέα Δυτική έννοια της «ομοφυλοφιλίας» ήρθε να αντικαταστήσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις των σχέσεων ατόμων του ιδίου φύλου. Το 1908, ο Γερμανός ανθρωπολόγος Paul Adolf Näcke μάρτυρά ότι η ένωση τέτοιου τύπου παραμένει στην πράξη μεταξύ των Χριστιανών στην Αλβανία και έγραψε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με το πάθος και την αγάπη που υπήρχε μεταξύ ανδρών που δεσμεύονται από αυτή την ένωση. Ακόμα και τόσο αργά όπως 1933,ο Christopher Isherwood αναφέρει τα Βαλκάνια ως τη γη όπου «ιερείς προεδρεύουν αρσενικούς γάμους.» Οι Σέρβοι ιστορικοί σήμερα αρνούνται τα βαθιά ρομαντικά συναισθήματα που μπορεί να υπήρχαν σε αυτές τις ενώσεις, και να τις εξισώνουν με απλές «αδελφότητες αίματος» ή με τις σχέσεις μεταξύ στρατιωτών. Αν η ιστορία των ενώσεων αυτών στη Σερβία αποδεικνύει οτιδήποτε, είναι ότι οι σημερινές πεποιθήσεις της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με τις σχέσεις του ιδίου φύλου δεν είναι κατά κανένα τρόπο παραδοσιακές (Στμ. Αντιθέτως είναι κατά τρόπο ειρωνικό, δυτικές, και ας τις αντιπαραθέτει με τη Δύση, βασίζονται στο ίδιο discourse περί σεξουαλικότητας).

Η κατάσταση επιδεινώνεται από τις προσπάθειες της Σερβίας να αποστασιοποιηθεί πολιτιστικά από τα δυτικοευρωπαϊκά έθνη που μεσολάβησαν κατά τη διάρκεια της πτώσης της Γιουγκοσλαβίας, η άποψη της σύγχρονης εκκλησίας είναι κάτι σε θεωρεία-Φρανκενστάιν, που συντίθεται από ψυχιατρική ψευδοεπιστήμη του 19 ου αιώνα και αντι-δυτικές υπερεθνικιστές υστερίες. Για τη σύγχρονη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η ειρωνεία είναι ότι η Δύση δεν είναι η μάστιγα του 21ου αιώνα που δημιουργεί το «τέρας της ομοφυλοφιλίας», αλλά μάλλον ο εφευρέτης των ομοφοβικών παραδόσεων, που η ίδια χρησιμοποιεί τώρα.

Το μέλλον παραμένει αβέβαιο για την κοινότητα LGBTQ + . Ενώ η κυβέρνηση παραμένει πρόθυμη να απεικονίσει τη Σερβία ως χώρα χωρίς αποκλεισμούς, της λείπει η θέληση και κατανόηση για να αντιμετωπίσει τα πραγματικά ζητήματα που επηρεάζουν queer και τρανς άτομα.

Σημειώσεις.

[1] στα σέρβικα, γλωσσικά οι όροι είναι πιο ξεκάθαροι ετυμολογικά- Bratstvo & Sestrenstvo, από το brat-αδελφός και sestra-αδελφή και το επίθεμα stvo που στα σλαβικά προσδίδει ιδιότητα.

[2] ΣτΜ Παρόμοια-αλλά όχι ίδια- φαίνεται να είναι και η κατασκευή του γυναικείου ζητήματος κατά την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η ποικιλομορφία που παρουσιάζει η βυζαντινή ιστορία ως προς τη θέση των γυναικών, από αρχόντισσες και αυτοκράτειρες μέχρι σκλάβες, προέρχεται από το γεγονός ότι θεολογικά δεν υπήρχε μέχρι τον 7ο αιώνα κάποια ιδιαίτερα επεξεργασμένη και θεμελιωμένη άποψη θεολογικά για την κατωτερότητα της γυναίκας ως ενιαία κατηγορία με βάση τις γραφές. Ακριβώς για αυτό το λόγο αναλόγως τη κοινωνική θέση, η έμφυλη ταυτότητα βιώνονταν διαφορετικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι στα ανώτερα ή κατώτερα στρώματα η κατάσταση ήταν καλύτερη ή χειρότερη αλλά ότι οι έμφυλες νόρμες ανάλογα με τη κοινωνική θέση παρουσίαζαν μεγάλες μεταξύ τους αποκλίσεις καθώς εξυπηρετούσαν διαφορετικούς κοινωνικούς σκοπούς σε διαφορετικά επίπεδα, με χαμηλή κοινωνική κινητικότητα μεταξύ τους, σε σχέση με τώρα. Δεν υπήρχε μια ενιαία κατηγορία έμφυλων επιταγών. Αυτές οι επιταγές έρχονταν κατευθείαν από την σφαίρα του πολιτικού/κοινωνικού πεδίου και ενσωματώνονταν στον εκκλησιαστικό λόγο. Η αναγνώστρια/ης δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι τότε τα πεδία του κοινωνικού, πολιτικού και θρησκευτικού, του «δημόσιου/ιδιωτικού κτλ, δεν ήταν διακριτές κοινωνικές κατηγορίες όπως τώρα ή διέφεραν ριζικά.

Συνεπώς θα πρέπει να τονίσουμε ότι κείμενα σαν αυτό, δεν θα πρέπει να ερμηνεύονται ως «ενα παλαιό ένδοξο παρελθόν, σεξουαλικής ελευθερίας, κάτι μάλλον εξίσου οριενταλιστικό. Σε όλο το κείμενο είναι εμφανές ότι η σεξουαλική ρύθμιση υπάρχει. Όπως σωστά τονίζει και ο Foucault- «δεν έχει νόημα να επιστρέψουμε σε μια εποχή που δεν μας ανήκει«. Η σεξουαλική ρύθμιση υπήρχε και τότε, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο και νοηματοδοτήσεις. Αυτό το οποίο μας μένει από αυτές τις ιστορικές ασυνέχειες, είναι αυτό που είναι ήδη γνωστό πολλάκις αλλά αγνοείται, ότι το φύλο και η σεξουαλικότητα, το σώμα και η σχέση μας με αυτό δεν είναι ενιαίες κατηγορίες αλλά κοινωνικές κατασκευές των κοινωνιών που εξυπηρετούν. Μέσα σε αυτή τη κατασκευή είναι πάντα και η επινόηση της παράδοσης, η διήγηση του παρελθόντος απ το τώρα.

Πηγή

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

1 Comment

Αφήστε Ένα Σχόλιο

eighteen + nineteen =

Simple Share Buttons