Aναρχικές κολεκτίβες*. Του Περικλή Κοροβέση

5

αναρχικες κολεκτίβες

Ολοι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Το σύμπαν μας είναι η τηλεόραση και το facebook με τους εκατοντάδες φίλους και φίλες, ζώντας σε μια ολοκληρωτική μοναξιά. Η κατανάλωση ήταν η μόνη πραγματικότητα που είχαμε ζήσει. Και τώρα που τη χάσαμε την αναπολούμε. Οι γεμάτες σακούλες με τα ψώνια, συχνά άχρηστα, είναι οι χαμένες πατρίδες. Ο καταναλωτής δεν είναι πολίτης. Είναι η βάση του καπιταλισμού. Και σε αυτό το εύφορο έδαφος γεννιέται ο φασισμός. Οσο πιο αδρανείς είμαστε τόσο περισσότερο ζητάμε μεσσίες για να μας σώσουν. Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και άλλοι που ζουν και βλέπουν την πραγματικότητα. Δυστυχώς είναι λίγοι και θεωρούνται περιθωριακοί. Και όμως αυτοί είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε.

Ο Χέγκελ έκανε μια θαυμαστή διάκριση μεταξύ Σωκράτη και Χριστού. Ο πρώτος ήταν δάσκαλος. Προκαλούσε την αναζήτηση της γνώσης. Και όσοι ήταν πρόθυμοι για συζήτηση την έψαχναν μαζί. Ο δεύτερος ήταν ρήτορας που κήρυττε τη μόνη και μοναδική αλήθεια σε πιστούς μαθητές. Και όπου υπάρχει μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια, υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες. Οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός, αναγνωρίζουν τον ίδιο Θεό. Αλλά δεν είναι μία θρησκεία. Είναι τρεις. Και καλύτερα να μη μιλήσουμε για τις «διασπάσεις» τής κάθε ομολογίας. Τότε θα έχουμε τις διασπάσεις του κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, μια που και αυτό εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια, όχι της θρησκείας, αλλά της Ιστορίας και της Νομοτέλειάς της.

Για το Σύμπαν γνωρίζουμε μόνο ένα 5%. Και αυτό σημαίνει πως η αλήθεια του Σύμπαντος κατά 95% μάς είναι άγνωστη. Μήπως η αλήθεια είναι αυτό που δεν ξέρουμε; «Μήπως οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά;». Και να αληθεύει η άλλη ποιητική ρήση: «Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, τον φτιάχνεις περπατώντας». Με άλλα λόγια, μόνον όταν υπάρχει αντίδραση αποκαλύπτουμε ένα μέρος της αλήθειας. Ζούμε σε μια εποχή που ο πλανήτης Γη έχει φτάσει στα όριά του. Το 1% του πληθυσμού της κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Με άλλους υπολογισμούς είναι το 0,1%. Το υπόλοιπο 99% ή το 99,99% τι κάνει; Αντιδρά με μικρές μειονότητες. Οι μεγάλες πλειοψηφίες ζουν στη λήθη. Και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ που έχουν οι ολιγάρχες πολλαπλασιάζουν το ψέμα και το παρουσιάζουν σαν τη μόνη δυνατή πραγματικότητα. Η Α-λήθεια είναι η μη λήθη. Και από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε. Η καλή συνάδελφος Χριστίνα Πάντζου μάς έφερε καλά νέα από την Ισπανία («Εφ.Συν.» 1-2 Νοεμβρίου 2014). Πάνω από πενήντα χιλιάδες άνθρωποι ζουν από την αλληλέγγυα οικονομία που στόχο έχει τον άνθρωπο και όχι το κέρδος. Το κίνημα Podemos που ξεκίνησε από τις πλατείες έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Μοιάζει σαν η Ισπανία να ξαναβρίσκει τον εαυτό της και να γυρίζει στις ρίζες της.

Η Ισπανία του εμφυλίου πολέμου (1936-1939) είναι μια αναβίωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Εχουν γίνει πολλές και θαυμαστές επαναστάσεις που κατέληξαν σε δυστοπίες. Αλλά στο λίγο που κράτησε το ισπανικό θαύμα, έχουμε τις αποδείξεις πως η ουτοπία ή αλλιώτικα η φαντασιακή κοινωνία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η FAI, η Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής, στηριζόταν στη φιλία και την αγάπη. Και αυτό ζητούσε μια απαιτητική συσπείρωση. Είναι λάθος να νομίζουμε πως η Αναρχία είναι ένα σκορποχώρι. Προϋποθέτει υψηλή οργάνωση για να μπορέσει ο καθένας να εκφράσει τον λόγο του και όλοι μαζί να αποφασίσουν. Αλλά για να το πετύχουν αυτό χρειάστηκαν 75 χρόνια εντατικής δουλειάς και αγώνων.

Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, που είχε ένα εκατομμύριο νεκρούς, περίπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι παρήγαν τον πλούτο της χώρας έμμεσα ή άμεσα. Είχαν στα χέρια τους σχεδόν όλη την αγροτική και βιομηχανική παραγωγή και σε πολλές περιπτώσεις είχαν καταργήσει και το χρήμα. Παράλληλα υπήρχε πολιτιστική άνθηση. Δεκάδες παλάτια βαρόνων είχαν απαλλοτριωθεί και είχαν γίνει πνευματικά κέντρα. Το Κ.Κ. Ισπανίας, αντί να ενισχύσει αυτές τις προσπάθειες, τις πολέμησε. Βασικός εχθρός του σοβιετικού κόμματος δεν ήταν ο Φράνκο, αλλά οι αναρχικοί και οι τροτσκιστές του PUM. Να σημειώσουμε πως τις ταξιαρχίες που σχημάτισε δεν τις έστειλε ποτέ στην πρώτη γραμμή. Τις κράτησε στα μετόπισθεν. Στην πρώτη γραμμή πολεμούσαν οι αναρχικοί και οι τροτσκιστές, με μια δημοκρατική κυβέρνηση ξεχαρβαλωμένη.

Ηθικόν δίδαγμα: Αν δεν πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας θα μπλεχτούμε στα δίχτυα τους, «και κανείς δεν θα μπορέσει να μας βγάλει».

* Από το βιβλίο του Sam Dolgof με τον ίδιο τίτλο. Εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη

Πηγή

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

5 Comments

  1. maria tsara on

    Όταν κάποιος θέλει πεισματικά να πέσει στο γκρεμό σταμάτα να προσπαθείς να τον σώσεις. Το πιο πιθανό είναι οτι θα σε τραβήξει και σένα κάτω. Φύγε όσο πιο μακριά γίνετε. Μείνε ζωντανός. Για να βοηθήσεις αυτούς που πραγματικά θέλουν να σωθούν. Όποιος δεν ξύπνησε μέχρι τώρα δεν θα ξυπνήσει ποτέ.
    Κι επειδή θαυμάζω τις θετικές επιστήμες που δείχνουν το μοναδικό λογικό δρόμο σε φιλοσοφικές αναλύσεις και κοινωνιολογικές καταγραφές έχω να προσθέσω ετούτο:
    Κάπου μέσα στο ορατό σύμπαν, ένα γιγαντιαίο άστρο εκρήγνυται κάθε δευτερόλεπτο ως υπερκαινοφανής αστέρας, αυτοκαταστρεφόμενο μέσα σε λίγο χρόνο.
    Όταν έχω ένα σπίτι το οποίο έχω χτίσει με όλα τα λάθος υλικά και κυρίως με λάθος θεμέλια θα αρχίσει να τρίζει. Για να μην καταρρεύσει θα ψάξω να βρώ υποστυλώματα να το στηρίξω. Δεν θα είναι τόσο εύκολο γιατί έτσι κι αλλιώς τα θεμέλια είναι λάθος και θα πάρουν και τα υποστυλώματα μαζί τους στην καταστροφή. Αυτή είναι κατά τη δική μου σκέψη η κατάσταση που περιγράφει τον καπιταλισμό. Κατ’ επέκταση η κατάσταση που περιγράφει και την ελληνική πραγματικότητα. Και πάλι οι θετικές επιστήμες δεν με αφήνουν να ελπίζω. Αν σε ένα χημικό πείραμα το 90 τοις εκατό των υλικών είναι εκρηκτικά, το 9 τοις εκατό εξουδετερωτικά και το 1 τοις εκατό αυτοαναφλεγόμενα το μίγμα αυτό δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να μην εκραγεί. Λυπάμαι που το λέω αλλά εγώ δεν βλέπω τίνι τρόπο θα αντιστραφεί η νομοτελειακή σειρά των πραγμάτων. Και έχω και ηθικό πρόβλημα γιατί και εμείς που επί πολλά χρόνια τα λέμε δεν κάναμε τίποτα ουσιαστικό, σκόρπιες φωνές. Θα μου πείς είμασταν λίγοι. Ε, ακόμα λίγοι είμαστε. Και σκόρπιοι στα 4 σημεία του ορίζοντα.
    Δεν ελπίζω σε τίποτα. Ο άνθρωπος πάντα αυτοκαταστροφικό όν υπήρξε και μόνο μετά από περιόδους απόλυτης παρακμής και καταστροφής πήγε ένα βήμα παρακάτω. Αναγκαστικά. Δυστυχώς. Μακάρι όλα αυτά που λέω να είναι μπούρδες, μικρή σημασία έχει άλλωστε τι λέω εγώ. Καλή συνέχεια σε ετούτη εδώ την όαση…αλλά αργήσαμε.

    • Spyridoula Charova on

      σαν θετική επιστήμονας κι εγώ συμμεριζομαι την ανωθεν διατυπωμενη απαισιοδοξια. παρ όλα αυτά, δεν αποκλειω τοπικες αυθορμητες συγκεντρωσεις πνευματικης αναφλεξης που -σε τυχαιο χρονο και τοπο- δυνανται να προκαλεσουν υπολογισιμες πυρκαγιες.

      • maria tsara on

        Υπολογίσιμες πυρκαγιές ίσως, αυτό δεν αποκλείεται καθόλου. Αλλά πόσο μάταιες τελικά, αυτό είναι το θέμα.
        Ανθρωποι που δεν διδάσκονται από την ιστορία τους θα την ξαναζήσουν, έτσι πιστεύουν κάποιοι. Εγώ αυτό δεν το πιστεύω. Οι άνθρωποι διδάσκονται από την ιστορία τους. Και έχουν την τάση να την επαναλαμβάνουν κυρίως στην Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι με ποιο κριτήριο κρίνουμε. Αν πάρουμε για παράδειγμα την Ελληνική Ιστορία των τελευταίων 2 αιώνων οι Έλληνες διδαχτήκαμε μια χαρά από την Ιστορία μας. Τον Κωλοκοτρώνη τον βάλαμε φυλακή μετά απο 400 χρόνια υποδούλωσης, τους ανθρώπους που πολεμήσαν στην Κατοχή τους εξοντώσαμε αφού μας ελευθέρωσαν από μια κατάσταση την οποία είχαμε απόλυτα προσηλυτιστεί, τους ανθρώπους που επαναστατήσαν στη Χούντα τους ανακυρήξαμε σε γραφικούς αφού χαιρόμασταν απίστευτα για τους δρόμους που μας έκανε η Χούντα. Από αυτά διδαχτήκαμε. Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία μας. Δεν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, την χρειαζόμαστε την μπότα στο λαιμό. Μπορεί γιατί είναι ο πιο εύκολος δρόμος για να ξεφεύγουμε από την ανυπαρξία μας αισθανόμενοι την ύπαρξή μας μέσω αυτής της πίεσης. Εγώ βλέπω ανθρώπους που χαίρονται με το χάλι τους στην Ελλάδα, όχι ανθρώπους που υποφέρουν ή που δεν έχουν συναίσθηση της κατάστασης τους. Απλά περιμένουν το νέο Μεσσία να τους πάρει από το χεράκι για να μπορέσουν μετά, εφόσον δεν θα πληρεί τις προυποθέσεις που εκείνοι θέτουν για το τι αποτελεί μια καλύτερη ζωή, να τον εξοστρακίσουν ξανά. Θέλω να πω δηλαδή ότι αυτό που βλέπουμε εμείς και αγανακτούμε δεν είναι αυτό που βλέπουν οι περισσότεροι. Και αυτό που θέλουμε εμείς δεν είναι σίγουρα αυτό που θέλουν οι πολλοί αυτή τη δεδομένη στιγμή. Αλλά ακόμα και να κατέβουν στους δρόμους πάλι δεν είμαι σίγουρη οτι δεν θα το κάνουν για να βρούν τον επόμενο μεταλλαγμένο δυνάστη τους.
        Η χώρα πρέπει να αφεθεί να αιμορραγήσει πλήρως. Να αφεθεί στην ελεύθερη πτώση την οποία έχει επιλέξει. Να αποσυντεθεί εις τα εξ ων συνετέθει. Απλά και μόνο γιατί είναι πολύ τοξικά τα περισσότερα απο αυτά. Να φύγουν οι νέοι άνθρωποι με πραγματικά όνειρα για μια καλύτερη ζωή, οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες. Να μείνει άδειο το κουφάρι γιατί αν δεν μείνει εντελώς άδειο θα συνεχίσει να έχει πόδια και περιεχόμενο, αλλά δεν θα αλλάξει το γεγονός οτι είναι κουφάρι. Εκτός και αν πιστεύουμε σε ανάσταση νεκρών.

        • maria tsara on

          Και επίσης δεν θέλω να προτρέπω τα παιδιά μου να κάνουν επανάσταση για πράγματα τα οποία εγώ είμαι απολύτως υπεύθυνη. Είτε επειδή κουράστηκα να είμαι φωνή βοώντος εν τη ερήμω, είτε επειδή ανέχθηκα, είτε επειδή πολλά από αυτά σε κάποια δεδομένη στιγμή τα προσηλυτίστηκα. Και σίγουρα δεν θέλω να αφήσω αθώους ανθρώπους να χαθούν σε ουτοπικές επαναστάσεις χωρίς πρώτα να συνειδητοποιήσουν με τι ακριβώς έχουν να κάνουν και τι πιθανότητες ανάνηψης έχει ένα νεκρό σώμα. Αφήσαμε τη σήψη να φτάσει στο απροχώρητο, δεν απομονώσαμε τη γάγγραινα όταν έπρεπε να το κάνουμε και τώρα πιστεύουμε ότι κάτι εντελώς σάπιο υπάρχει περίπτωση να αναστηθεί. Ας γίνουμε πολύ σκληροί μια φορά με τον εαυτό μας πρώτα και μετά μπορεί αυτό από μόνο του να δημιουργήσει κάτι υγιές. Όλοι μας όμως.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

19 − 19 =

Simple Share Buttons