‘’Όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος’’ – από τη Μαρία Παρέντη

2

z

 

Ξημέρωνε 18 Σεπτεμβρίου του 2013, στο Κερατσίνι. Ένα τάγμα εφόδου με ρόπαλα, σιδηρογροθιές και μαχαίρια, ένα αυτοκίνητο που μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα, ένα μαχαίρι σε ένα χέρι..στο νούμερο 60 της Παναγή Τσαλδάρη ένα μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου.

 

Η είδηση μάς βρήκε να κοιμόμαστε. Κλήσεις στο κινητό και μηνύματα στο διαδίκτυο. Όταν το φευγιό αφορά κάποιον που ξέρεις είναι το μούδιασμα περίεργο. Δε διεκδικεί οικειότητα το πένθος , μα είναι περίεργο. Δεν πιστεύεις στην αρχή, παίρνεις τους πάντες να δεις. Δεν μπορεί, λες, θα διέρρευσε απλώς, θα είναι μια μακάβρια φήμη. Δεν μπορεί να πέθανε ο Παύλος. Πεθαίνουν οι Παύλοι; Γέμισε Παύλο η οθόνη. Μη, μην ανοίξεις την τηλεόραση,δε θα του άρεσε να τον πιάνουν στο στόμα τους ‘’αυτοί’’.

 

Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν τυχαία, οργανώθηκε και πραγματώθηκε σε 15 μόλις λεπτά ως δείχνουν τα μηνύματα και οι κλήσεις στα κινητά των δραστών, αλλά ο δέκτης ήταν συγκεκριμένος. Έτσι δρουν οι φασίστες, πολλοί μαζί και πάντα οπλισμένοι εκτελώντας άνωθεν εντολές.

 

Ο Παύλος είχε εμπνεύσει μόνος του τόσους αντιφασίστες, όσους φασίστες δεν μπορούσαν αυτοί να διανοηθούν ότι θα προσεγγίσουν όλοι τους μαζί . Και δεν ήταν οργάνωση σε κομματικούς σχηματισμούς και νεολαίες, ήταν καθαρή πάλη αντιφασιστική, καθώς ο Παύλος έβλεπε τους φασίστες να χώνουν τα βρώμικα χέρια τους στις εργατογειτονιές του Πειραιά. Το ύπουλο σχέδιό τους και τον τρόπο με τον οποίο πλησίαζαν παιδιά κι εργάτες , το είχε δει εξ αρχής, τότε που όλοι εμείς μάλλον το απαξιώναμε και λανθασμένα το θεωρούσαμε αμελητέο και γραφικό.

 

Εκείνο το βράδυ, στάθηκε όπως όλοι όσοι τον γνώριζαν περίμεναν να σταθεί. Κατάλαβε πάλι τον κίνδυνο πολύ πριν γίνει αντιληπτός από τους γύρω, τούς απομάκρυνε για να τους προστατεύσει. Δεν έτρεξε, δεν έφυγε, μα δεν ήταν κι εύκολο να τον αντιμετωπίσει κανείς. Ούτε λεκτικά , ούτε σωματικά. Δύσκολος αντίπαλος. Τι πείσμα! Λίγο πριν ο Γιώργος Ρουπακιάς μέλος του πενταμελούς συντονιστικού οργάνου της τοπικής της Νίκαιας, καρφώσει τρεις φορές το μαχαίρι του στην καρδιά του Παύλου εκείνος φωνάζει ‘’Τι θα γίνει θα μας σκοτώσετε τώρα’’; Γύρω του δεκάδες ροπαλοφόροι ζητούν αίμα, λίγο πιο ‘κει τέσσερις ΔΕΛΤΑΔΕΣ κάνουν πως δεν ακούν και δε βλέπουν. Υποδεικνύει ο ίδιος το δολοφόνο του στους αστυνομικούς που εδέησαν να φτάσουν στο σημείο. Είναι πια αργά.

 

Οι δολοφόνοι του Παύλου ήταν εκπαιδευμένοι, θεωρούσαν πως η πράξη τους όπως και άλλες ανάλογες πράξεις τους στο παρελθόν θα απολαύσει την αντίστοιχη προστασία από τις αρχές. Εντολείς τους οι Πατέλης και Καζαντζόγλου, υπό την καθοδήγηση του Λαγού. Φυσικά τα πάντα διατάσσονται και από τον ‘’Αρχηγό’’ της οργάνωσης, Νίκο Μιχαλολιάκο.

 

Σκοπός ήταν να σταματήσει το αντιφασιστικό κίνημα στις γειτονιές, εκείνο το βράδυ ήταν ο Παύλος, αν τα πράγματα πήγαιναν ως είχαν σχεδιάσει, θα συνέχιζαν τις ψυχρές εκτελέσεις. Δεν περίμεναν ότι ο Φύσσας και νεκρός, θα οργάνωνε αντιφασιστικό κίνημα.

 

 

 

*Το παρόν κείμενο θα ήθελα να μην έχει γραφτεί ποτέ, να είναι εδώ ο Παύλος, να του παίρνω συνέντευξη για το επόμενο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό φεστιβάλ, να μου λέει ‘’Σταμάτα να φοβάσαι’’. Δεν του άρεσαν τα κείμενα και τα πολλά πολλά. Συγγνώμη ”αλάνι” μα ζητούν να σε μάθουν.. τωρινοί κι επόμενοι.

 

**Στη Μάγδα και στον Παναγιώτη Φύσσα.

 

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

Simple Share Buttons