Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ – από τη Μαρία Παρέντη

2

oualint

Αύριο, 31 Μαρτίου του 2015, συνεχίζεται  η δίκη των βασανιστών του Ουαλίντ Τάλεμπ. Στις 10 Μαρτίου, διεξήχθη η πρώτη ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες για πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών με πρόθεση, απαγωγή και ληστεία. Το ρατσιστικό κίνητρο καθιστά τις εγκληματικές πράξεις ιδιώνυμες και είναι κάτι που ευελπιστούμε να δεχτεί το δικαστήριο.

Όσοι ήταν παρόντες στο δικαστήριο του Πειραιά άκουσαν τη συγκλονιστική μαρτυρία του κυρίου Τάλεμπ για το περιστατικό που έλαβε χώρα στο νησί της Σαλαμίνας το Νοέμβριο του 2012.  Βλέπε ΕΔΩ.

«Δεν είναι ακόμα πίσω από τα κάγκελα και γι’ αυτό είμαι τρομοκρατημένος, νομίζω ότι θα έρθουν και θα με σκοτώσουν», δήλωσε ο Ουαλίντ Τάλεμπ ενώπιον των δικαστών. Οι βασανιστές του δεν αρκέστηκαν στα βασανιστήρια, ούτε μετανόησαν για αυτά, καθώς δεν πέρασε μέρα που να μην απειλήθηκε από τους ίδιους και τον περίγυρό τους. Ακόμη και πριν την έναρξη της δίκης δε δίστασαν να τον εκφοβίσουν. Για κακή τους τύχη οι αλληλέγγυοι αυτή τη φορά ήταν πολλοί και αποφασισμένοι. Και ήταν αυτοί που έδωσαν θάρρος και κουράγιο στον Ουαλίντ να συνεχίσει να περιγράφει τον εφιάλτη του και να προασπίζεται το δίκιο του. Η λεπτομερής περιγραφή του περιστατικού άφησε ενεούς έδρα και ακροατήριο.

«Από σεβασμό προς τον εργοδότη μου και τη δουλειά που μου προσέφερε, συνήθιζα να τον αποκαλώ πατέρα. Ήταν πάντα βέβαια κάπως βίαιος μαζί μου. Αυτός και οι φίλοι του με φώναζαν με γυναικεία ονόματα. Χρειαζόμουν τα χρήματα όμως και για αυτό ανεχόμουν τη συμπεριφορά τους. Έπρεπε να στέλνω χρήματα στην Αίγυπτο και να κουβαλάω πάνω μου όσα δεν είχα προλάβει ακόμη να στείλω. Εύχομαι μόνο να είχα έναν τραπεζικό λογαριασμό, αλλά δεν είχα τα απαραίτητα έγγραφα για να ανοίξω έναν» είπε στο δικαστήριο κατά την κατάθεσή του ο Ουαλίντ. Εκτός από τα χρήματα που έκλεψαν από αυτόν, πήραν τις  φωτογραφίες από τα παιδιά του και το αφεντικό του τις έσκισε επιδεικτικά μπροστά στα μάτια του.
«Το αφεντικό μου μού είπε “Τώρα θα πάμε να πληρωθείς” και με χτύπησε. Δεμένο με μια αλυσίδα γύρω από το λαιμό και τα χέρια μου, άρχισαν όλοι να με χτυπάνε ».

Στη συνέχεια μίλησε για το τι συνέβη στον αχυρώνα, όπου τον πήγαν. «Με δεμένα χέρια σαν να ήμουν ζώο μου έβγαλαν το παντελόνι και ήρθαν από πίσω μου με ένα ξύλο. Έχασα την αξιοπρέπειά μου. Τι έχω περάσει είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Έφεραν ακόμη και καρέκλες για να κάτσουν να παρακολουθήσουν άνετα την “παράσταση”, ενώ απολάμβαναν το ποτό και το τσιγάρο τους. Με έδερναν συνεχώς λέγοντάς μου “Διψάς; Είσαι μουσουλμάνος κι αφού δεν πίνεις μπίρα θα σε λούσουμε με αυτήν”».

Λίγο πριν δραπετεύσει, μίλησε στο γιο του αφεντικού του. «Τον παρακάλεσα να με απελευθερώσει, του είπα ότι δεν νοιάζομαι για τα χρήματα. Μου απάντησε: “Έχεις τελειώσει. Ο πατέρας μου έχει ένα όπλο, θα σε τυλίξει σε μια κουβέρτα και θα σε  ρίξει στη θάλασσα”. Μετά από όσα συνέβησαν, δεν ήμουν σε θέση να εμπιστεύομαι κανέναν. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου όταν πάω στο κρεβάτι τη νύχτα. Φοβάμαι ότι θα με εντοπίσουν και θα με σκοτώσουν. Σας καλώ να με βοηθήσετε».

Ο Ουαλίντ δεν μπορεί πια να σταθεί για πολλή ώρα όρθιος. Το αριστερό του πόδι έχει σχεδόν καταστραφεί από τα βασανιστήρια που υπέστη. Το στήθος του πονάει ακόμη και η όρασή του είναι εξασθενημένη. Όταν ρωτήθηκε αν εργάζεται αυτή τη στιγμή απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να εργαστεί και σημείωσε: «Εγώ δεν μπορώ να βγω έξω μόνος, φοβάμαι τον καθένα».

Αμέσως μετά την κατάθεσή του, ο Ουαλίντ κάθισε σε μια γωνιά  και ξέσπασε σε δάκρυα. Δεκάδες υποστηρικτές ήταν εκεί, μερικοί από αυτούς στέκονται δίπλα του από την πρώτη στιγμή και τους θεωρεί πια οικογένειά του. Οι περισσότεροι από όμως ήταν άνθρωποι που δεν είχε ξανασυναντήσει. “Μη φοβάσαι, δεν είσαι πια μόνος”, του είπαν κι ένιωσε ο ίδιος πιο όρθιος από ποτέ, σαν να του φάνηκε πως πέρασε για λίγο κι ο πόνος στο πόδι.

Η συνέχεια της ακροαματικής διαδικασίας έχει προγραμματιστεί για αύριο Τρίτη 31 Μαρτίου, να είστε εκεί όσοι μπορείτε. Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ αλλά μόνο όλοι μαζί μπορούμε να το διεκδικήσουμε.

ΥΓ: Το κείμενο είναι αφιερωμένο για άλλη μια φορά στον Ουαλίντ και στην Ε., το χέρι και τη συμπαράσταση της οποίας ο ίδιος αναζητούσε σε όλη τη διαδικασία, είναι πια κάτι σαν αδερφή του κι ας είναι ολόλευκο το δέρμα της.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

2 Comments

Αφήστε Ένα Σχόλιο

4 × five =

Simple Share Buttons