ΣΥΡΙΖΑ τέλος. Ζωή μαγική. – by To Skouliki Tom

6

tsipras_2_4Αίσιο τέλος είχαν οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, αφού, μαζί με τις αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, διαλύθηκαν και οι αυταπάτες μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού που νόμιζε ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι η μετενσάρκωση του Τσε Γκεβάρα.

Η παταγώδης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να πετύχει έστω και την παραμικρή νίκη απέναντι στους πανίσχυρους δανειστές βάζει με τον πιο βίαιο τρόπο τέλος στη λογική ανάθεσης, στην οποία είχαν μπει – και με ευθύνη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ – οι Έλληνες πολίτες τα τελευταία χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που στο όνομα της Αριστεράς ευαγγελιζόταν Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια, αποδείχτηκε η μεγαλύτερη φούσκα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ανίκανος να αποκρούσει τους εκβιασμούς στο εξωτερικό και να συγκρουστεί με τους ολιγάρχες, που υποτίθεται ότι θα διέλυε, στο εσωτερικό.

Ο Αλέξης Τσίπρας απέτυχε. Εμείς από την άλλη, όχι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν υποχρεωμένος να σώσει το ευρώ, αν και το έκανε – τουλάχιστον προς στιγμήν -, όπως κι εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σώσουμε το ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΡΙΖΑ τέλος. Ζωή μαγική.

Μπορεί τώρα να ακούγεται περίεργο αλλά υπάρχει και η θετική πλευρά στην ταπεινωτική συμφωνία που υπέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας.

Είναι προτιμότερο που το τρίτο μνημόνιο έρχεται από μία αριστερή κυβέρνηση. Είναι προτιμότερο που διαλύθηκαν οι ψευδαισθήσεις, από το να ζούμε με τη Νέα Δημοκρατία και να φανταζόμαστε ότι με το ΣΥΡΙΖΑ όλα θα ήταν τέλεια.

Εγώ δεν ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ αλλά καταλαβαίνω απόλυτα όσους το έκαναν, όσους έλεγαν ότι αυτό πρόσταζε η Ιστορία. Έπρεπε να υπάρξει αυτή η εξέλιξη.

Το χειρότερο από όλα θα είναι αν τώρα απαξιώσουμε το σύνολο της Αριστεράς και δεχτούμε ότι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι ουτοπία, αν δηλαδή δεχτούμε ότι οι άλλοι είναι ρεαλιστές κι εμείς αιθεροβάμονες.

Το τρίτο μνημόνιο είναι καταδικασμένο να αποτύχει – όπως και τα δύο προηγούμενα. Δε μπορεί και δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Η οριστική ρήξη είναι θέμα χρόνου. Όταν έρθει οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι.

Δεν υπάρχει χρόνος για ηττοπάθεια και παραίτηση.

Το ΚΚΕ, η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που τάσσεται κατά της συμφωνίας πρέπει τώρα να βάλουν τις διαφορές τους στην άκρη και να συγκροτήσουν μαζί με τους πολίτες ένα ισχυρό κοινό μέτωπο – πείτε το Κίνημα του ΟΧΙ – που δε θα επιτρέψει στη Χρυσή Αυγή να οικειοποιηθεί τη δικαιολογημένη απογήτευση του κόσμου και να γιγαντωθεί.

Η Χρυσή Αυγή πρέπει πάση θυσία να μείνει στο περιθώριο.

Παράλληλα, θα πρέπει να προετοιμάσουν ένα ολοκληρωμένο και λεπτομερές σχέδιο εξόδου από το ευρώ, το οποίο θα κοινοποιηθεί παντού, ώστε το ερώτημα “ευρώ ή δραχμή” να γίνει πιο συγκεκριμένο από “ευρώ ή χάος” και ο κόσμος να βγει επιτέλους από το δόγμα ΤΙΝΑ (There Is No Alternative).

Ένα τέτοιο κίνημα, αν οργανωθεί σωστά, έχει όλα τα εχέγγυα να εκπροσωπηθεί επάξια στη Βουλή. Χωρίς πολλά λόγια, αμπελοφιλοσοφίες και αόριστες υποσχέσεις. Ειλικρίνεια – όσο δυσάρεστη κι αν είναι -, ρεαλιστικές προτάσεις και άνθρωποι αποφασισμένοι να τις υλοποιήσουν με την ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών. Να κυβερνήσουμε όλοι μαζί.

Οι προϋποθέσεις για να συμβεί κάτι τέτοιο υπάρχουν. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα.

Αν βγήκαν δύο καλά από τα τελευταία επεισόδια του δράματος που ζήσαμε τους τελευταίους 6 μήνες, τότε αυτά είναι τα εξής:

Πρώτον, το ΟΧΙ του 61,3% του ελληνικού λαού, ο οποίος, κόντρα στην τρομοκρατία, τις κλειστές τράπεζες και το Grexit να πλανάται στον άερα, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, πολύ πιο πάνω από την πολιτική ηγεσία. Αυτό είναι μια παρακαταθήκη που δε μπορεί να μας την πάρει κανείς.

Δεύτερον, θα σταματήσουμε επιτέλους να ακούμε για την Ευρώπη των Λαών, του Διαφωτισμού, της Δημοκρατίας και της Αληλλεγγύης. Ο βασιλιάς είναι πλέον γυμνός.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέδειξε ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τερατούργημα με μηδενικό όραμα, όπου τα ισχυρότερα κράτη αντιμετωπίζουν τα ασθενέστερα ως προτεκτοράτα και ανέχονται τη δημοκρατία μέχρι το βαθμό που συμβαδίζει με τις πολιτικές λιτότητας που θέλουν να τους επιβάλλουν, χωρίς να υπολογίζουν το ανθρώπινο κόστος.

Οι φιλοευρωπαϊστές οφείλουν επιτέλους να παραδεχτούν ότι το μόνο που φοβούνται είναι το κόστος μιας ρήξης και τις απρόβλεπτες οικονομικές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ που θα θέσει σε αμφισβήτηση την κυρίαρχη οικονομική ορθοδοξία.

Οποιαδήποτε άρνηση των παραπάνω και επιμονή στην αφήγηση περί ευρωπαϊκών αξιών και ιδανικών συνιστούν το καλύτερο πάτημα για την ισχυροποίηση των πιο ακραίων εθνικιστικών, ακροδεξιών και φασιστικών πολιτικών δυνάμεων που θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν τα κενά μιας τέτοιας ρητορικής για να ενισχύσουν την ήδη υπάρχουσα δυναμική τους στην Ευρώπη.

Αν κατάφερε κάτι ο Αλέξης Τσίπρας στην προχθεσινή Σύνοδο Κορυφής είναι ότι ολόκληρος ο πλανήτης είδε να αναπτύσσεται σε όλης της τη χυδαιότητα η πολιτική κτηνωδία του γερμανικού ordoliberalismus.

Κανένας στην Ευρώπη δεν θα το ξεχάσει αυτό.

Μετά τη 12η Ιουλίου, η Ευρώπη δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Ερχόμαστε.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: Περιμένουμε και τους συριζαίους να συνέλθουν και να πάψουν να δικαιολογούν τον Πρωθυπουργό. Oι πολιτικοί δεν έχουν ούτε ανθρώπινο πρόσωπο, ούτε προσωπική ζωή. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά. Τους αξίζει η αυστηρότερη, η πιο σκληρή κριτική. Και ο Αλέξης Τσίπρας τα έκανε σκατά. Σταματήστε πια τα δράματα για το λογαριασμό που μας έφερε και τον οποίο θα πληρώσουμε εμείς και μόνο εμείς.)

Ζωή μαγική στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Τhe Τhree Μooges

Σαν να μην έφταναν στο διαδίκτυο όλης της γης οι κολασμένοι που διατηρούν μπλογκ και γκρινιάζουν επί παντός επιστητού, εμφανιστήκαμε κι εμείς –της Μέσης Γης οι κολασμένοι- για να προσθέσουμε στη ζωή σας και τη μπλογκόσφαιρα ακόμη ένα τέτοιο μπλογκ.

6 Comments

  1. Γιάννης on

    Μην γράφεις αναλύσεις καλό μου παιδί, δεν ξέρεις πού σου πάνε τα τέσσερα δυστυχώς.

    • Το πιο ωραίο ήταν αυτό με το ΚΚΕ που θα βάλει τις διαφορές στην άκρη και θα συνεργαστεί με κάποιον άλλο.
      Φοβερό.

  2. ……και δεχτούμε ότι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι ουτοπία,……
    Θα ήθελα να ξέρω σε ποιά μεριά του κόσμου υπάρχει ή υπήρχε ποτέ κοινωνική δικαιοσύνη.Ταπεινή μου άποψη αυτό αντίκειται στον γενετικό κώδικα του είδους.

  3. Ήταν αναμενομενο να προσκυνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εντός ΕΕ ΕΥΡΩ δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής πολιτικών, μόνο νεοφιλελευθερες οικονομικές είναι εφικτές . Ευτυχώς που ο ΣΥΡΙΖΑ θα συντριβεί διοτι αποπροσανατολίζε το κόσμο όλα αυτα τα χρόνια.

    Η ΕΕ είναι η θεσμοποίηση της νεοφιλελευθερης Παγκοσμιοποίησης. Θυμήσου το Μάαστριχ που ο ΣΥΝ υπέγραψε το 1992. Ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, προϊόντων, εργαζομένων, υπηρεσιών. Αυτό είναι η Παγκοσμιοποίηση. Δηλ άνοιγμα της οικονομίας στις πολυεθνικές και αφαίρεση εθνικής κυριαρχίας. Και από το μααστριχ έχει κυλήσει πολύ νερο. Σήμερα δεν ελέγχουμε ούτε νομισματική πολιτική, ούτε και δημοσιονομική, εμπορική, φορολογική, μεταναστευτική, νομοθετική κλπ. Είμαστε εμείς αλλα και τα αλλα κράτη προτεκτοράτα υπερεθνικών οργανισμών των ελιτ. Σε αυτό το πλαίσιο καταστρεψαμε την οικονομία, με την ένταξη στη παγκοσμιοποιημενη οικονομία.

    Απαιτείται λοιπόν ο λαός να ενωθεί σε ενα μέτωπο για την αποχώρηση από ΕΕ ΕΥΡΩ, με θέσεις όπως νέο εθνικό νόμισμα, μονομερή διαγραφή χρέους, προστασία της οικονομίας, εθνικοποιησεις μονοπωλίων, τραπεζών και φυσικών πόρων, στροφή στη Ρωσία και τη Κίνα.

    Διαφορετικά οδηγούμαστε σε ενα καθεστώς σκλαβιάς και εκποίησης της πατρίδας μας

  4. Σταύρος Καπετανάκης on

    Χαίρομαι πραγματικά που πλέον παίρνεις ξεκάθαρα θέση χωρίς υπεκφυγές ή υπονοούμενα. Μερικές μόνο καλοπροαίρετες παρατηρήσεις σε ένα κείμενο που με βρίσκει γενικά σύμφωνο.
    Το ΚΚΕ (δυστυχώς, αν αναλογιστούμε την ιστορία αυτού του κόμματος) δεν θα πρέπει να το υπολογίζουμε σ’ αυτήν την προσπάθεια. Όχι τόσο λόγω της συνηθισμένης πρακτικής του να μην συμμετέχει σε οτιδήποτε κοινό, αλλά κυρίως γιατί μέσω του ΓΓ του κράτησε ίσες αποστάσεις (μετά την πρόσφατη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών) από ευρώ και εθνικό νόμισμα. Και όταν γράφω ΚΚΕ δεν εννοώ προφανώς τους κουμουνιστές μέλη του ΚΚΕ, άλλων κουμουνιστογενών κομμάτων ή ανένταχτους. Όταν λέμε ΠΑΣΟΚ δεν μας έρχονται πλέον στο μυαλό οι σοσιαλιστές…
    Στην προσπάθεια αυτή καλό είναι να μην εξαιρούμε ούτε την εξωκοινοβουλευτική δεξιά ούτε το εξωκοινοβουλευτικό κέντρο (αν και το πρόθεμα έξω- είναι περιττό καθώς το κοινοβουλευτικό μας έχει τελειώσει προ πολλού!). Σε κάθε περίπτωση δεν αναφέρομαι σε πολιτικά σχήματα αλλά σε Έλληνες πολίτες οι οποίοι θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται με αυτόν τον τρόπο. Θα πρέπει (τουλάχιστον σ’ αυτήν τη φάση) να μας ενώνει ο κοινός μας στόχος και όχι να μας διαιρούν επιμέρους διαφορές (όχι μόνο μεταξύ συγγενών ιδεολογικών χώρων όπως σωστά βέβαια επισημαίνεις). Το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο. Ας φανταστούμε ότι ζούμε όλοι σ’ ένα σπίτι το οποίο κληρονομήσαμε από τους γονείς μας και οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας. Έχουμε δεχτεί εισβολή από έξω με σκοπό την οικειοποίηση και εν συνεχεία την εκποίησή του. Και καθόμαστε και σκεφτόμαστε ότι οι εκ του δεξιού ή οι εκ του αριστερού δωματίου δεν μπορούν να αποτελέσουν ικανούς διαχειριστές των τα του οίκου όταν καταφέρουμε να διώξουμε τους εισβολείς… Σχιζοφρενική λογική. Αν και το παράδειγμα είναι απλοϊκό, εντούτοις η πραγματικότητα δεν διαφέρει και πάρα πολύ.
    Σέβομαι το χώρο καθώς και το ότι απέφυγες να αναφερθείς σε συγκεκριμένους εξωκοινοβουλευτικούς σχηματισμούς που μπορούν να σηκώσουν το μεγαλύτερο βάρος αυτής της προσπάθειας. Αν και έχω ξεκάθαρη άποψη για το ποιος μπορεί να είναι αυτός, δεν θα το κάνω ούτε εγώ. Όμως νομίζω ότι κάποιοι περισσότερο από κάποιους άλλους στάθηκαν δίπλα στον κόσμο τα πέντε αυτά χρόνια. Όχι με λόγια αλλά με τις πράξεις τους. Άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο αποτελεσματικά. Πάντα όμως με συνέπεια και ανιδιοτέλεια. Χωρίς να έχει κανείς το δικαίωμα να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στο κίνημα του ΟΧΙ όπως αυτό θα διαμορφωθεί το αμέσως επόμενο διάστημα, θα πρέπει ο κόσμος να ενημερωθεί για τις προτάσεις ομαλής μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Προτάσεις που πρέπει να είναι απτές και συγκεκριμένες και όχι συνθηματικού χαραχτήρα. Είναι σίγουρο ότι στην προσπάθειά του το σύστημα να κρατηθεί θα παρουσιάσει σχήματα με σημαία ευκαιρίας την έξοδο από το ευρώ.
    Ο ίδιος ο κόσμος θα πρέπει να αποφασίσει μέσω της πίεσης που θα ασκήσει, ποιοι θα πρέπει να είναι οι μπροστάρηδες, ποιοι θα πρέπει να παραμερίσουν τις όποιες διαφορές τους. Και για να το κάνει θα πρέπει να γνωρίζει.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

15 + four =

Simple Share Buttons