Παναγιώτης Χατζηστεφάνου: Μία μόνο συζήτηση μπορεί να υπάρχει στην Ελλάδα: Πώς θα ανατραπεί η άρχουσα τάξη

2

10407711_338888062963527_3460004683661127903_n

Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου στην εκπομπή “ad hoc”  με τον Αριστοτέλη Τσαγκαρογιάννη. 

AT – Έχουμε μαζί μας τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου με τον οποίο θα συζητήσουμε για το εγχείρημα με την επωνυμία Νόστιμον Ήμαρ, στο οποίο έχετε θεμελιώδη συμμετοχή στην αναδιαμόρφωση του εγχειρήματος αυτού, έχοντας ουσιαστικά συνδράμει στο καλλιτεχνικό και όχι μόνο, concept. Θέλετε να μας πείτε λίγο τί είναι για σας το Νόστιμον Ήμαρ;

ΠΧ – Άμεση υπό την έννοια όμως της ομαδικής προσπάθειας δηλαδή δεν είναι ένα site το οποίο περιστρέφεται γύρω από μένα, είναι ένα site το οποίο προϋπήρχε κι επανασχεδιάσαμε σε συνεργασία με πολλά παιδιά, εκ των οποίων μία βασική ομάδα είναι οι Three Mooges, αλλά και γενικότερα μία καινούργια γενιά δημοσιογραφίας, αν θέλεις να πεις. Παρατηρούσα για πολύ καιρό στο ίντερνετ, κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι υπάρχουν διάφοροι δημοσιογράφοι και όχι μόνο δημοσιογράφοι, άνθρωποι σαν τον JoDi Graphics ή τον Wonder Jlaw, οι οποίοι είναι για μένα, ας τους χαρακτηρίσω ως νέα μορφή δημοσιογραφίας, ή και γελοιογραφίας ορισμένες φορές σε σχέση με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, ή τον Plasticobilism ο οποίος κάνει, αυτές τις κατασκευές από playmobil σχολιάζοντας διάφορες πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, έχουν μια καινούρια νοοτροπία διαμορφωμένη από την online πραγματικότητα, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και φέρνουν έναν λόγο τελείως νεωτεριστικό.

AT – Ακριβώς αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά που εγώ γνωρίζοντας σε προσωπικό επίπεδο To Skouliki Tom αλλά παρακολουθώντας αρκετούς από αυτούς που αυτή την στιγμή βρίσκονται μέσα σε αυτό το εγχείρημα, με την συνδρομή τους, είπα, απ, εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, στον ελληνικό ιστόχωρο και συνεννοήθηκα με To Skouliki Tom για να κάνουμε αυτή την μικρή παρουσίαση, αυτού του πραγματικά ενδιαφέροντος και σε σημαντικό βαθμό ανατρεπτικού κατά την άποψη μου εγχειρήματος. Xρειαζόμαστε μια διαφορετική γραφή και αντίληψη των πραγμάτων, δυστυχώς μας είχαν κατακλύσει οι κακές πληροφορίες, όπως αυτές αναφέρονται αυτή τη στιγμή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή ακόμα και στο διαδίκτυο. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο παραπάνω για αυτό το εγχείρημα; Τι ακριβώς πιστεύετε ότι θα κερδίσει ο μέσος αναγνώστης, ο άνθρωπος που θα παρακολουθήσει που θα μπει στο Νόστιμον Ήμαρ;

ΠΧ – Καταρχάς, επαναλαμβάνω ότι τα παιδιά τα οποία συμμετέχουν στο site πάνε ήδη καλά, δηλαδή είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν ήδη ο καθένας του έχει μία δυνατή φωνή, ανεξάρτητα από το site αυτό, και στο site αυτό απλά ενώνουν όλες αυτές τις φωνές σε έναν αν θέλεις κεντρικό ιστότοπο, μέσα από τον οποίο όχι μόνο καλούμε εμείς να ανακαλύψει ο κόσμος αυτή τη νέα γενιά δημοσιογραφίας, να εστιάσει επάνω της, αλλά και τον κάθε δημιουργό, δημοσιογράφο ή συγγραφέα, όπως θέλεις να το πεις, ξεχωριστά. Το τι έχουν να κερδίσουν είναι μια φωνή ανεξάρτητη από τον καθεστωτικό λόγο τον οποίο έχουνε τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τα οποία είναι εν πολλοίς κρατικοδίαιτα, και άρα στην ουσία, ανακοινώσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία μοιράζει κονδύλια από το Υπουργείο Πολιτισμού. Στην ουσία στην Ελλάδα ΜΜΕ, αντικειμενικά, δεν υπάρχουν, υπάρχουν μόνο αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν στο Νόστιμον Ήμαρ, και οι οποίοι, για μένα είναι οι μόνοι αξιόπιστοι άνθρωποι οι οποίοι γράφουν αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, όλοι οι υπόλοιποι είναι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού μέσω των χορηγιών που δίνονται στα καθεστωτικά και στα κυρίαρχα ΜΜΕ. Δηλαδή εγώ δεν θεωρώ ότι ένας άνθρωπος στην Ελλάδα μπορεί ποτέ να κλικάρει πάνω σε ένα site όπως της Καθημερινής, του Βήματος, και να ενημερωθεί για το οτιδήποτε, γιατί όπως ξέρουμε πολύ καλά αυτά τα site όλα είναι κατευθείαν από το γραφείο Τύπου της κυβέρνησης, υπαγορευμένα, τα πάντα.

AT – Σωστό, άρα οι συγκεντρωμένες φωνές, μπορεί να είναι και δύναμη τελικά έτσι.

ΠΧ – Ναι, οι συγκεντρωμένες φωνές είναι αφ’ εαυτού δύναμη, από μόνες τους στο συγκεκριμένο site απλά γίνεται αν θέλεις μια χορωδία φωνών που είναι ήδη δυνατές από μόνες τους, δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι προϋπάρχουνε, οι Τhree Mooges, ο Plasticobilism, η Σοφία Λαμπίκη, όλοι αυτοί, οι άνθρωποι, έχουν από μόνοι τους ήδη ένα κοινό, δηλαδή δεν πάμε, το Νόστιμον Ήμαρ, δεν πάει να τους φτιάξει, πάει απλά να προσφέρει ένα πλαίσιο, στο οποίο θα είναι αν θέλεις λίγο πιο εύκολο να βρεις μαζεμένη την δουλειά όλων αυτών των ανθρώπων, που εκφράζουν μία νέα φωνή, ένα νέο ρεύμα.

AT – Και νέοι άνθρωποι ταυτόχρονα, σημαντικό αυτό,

ΠΧ – Δεν είναι όλοι νέοι άνθρωποι, αυτό επίσης είναι ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι του site, είναι από γερούκλες σαν κι εμένα, γιατί εγώ είμαι 47 χρονών δεν είμαι νέος, ούτε κατά μίμηση. Πολλοί από αυτούς είναι και νέοι αλλά δεν είναι μόνο νέοι. Εμένα με ενδιέφερε πολύ αυτό το πράγμα δηλαδή στο site μπορείς να διαβάσεις από ανθρώπους 17, τουλάχιστον μέχρι 47 χρονών, μπορεί να είναι και μεγαλύτερης ηλικίας.

AT – Ο μικρότερος νομίζω είναι ο Άρης Τσολογιάννης.

ΠΧ – Ναι, αυτός είναι ένα νέο ταλέντο που ανακάλυψα πριν από περίπου λίγους μήνες στο facebook, αλλά υπάρχουν μέσα και άνθρωποι, σαν κι εμένα, που είναι παλιές καραβάνες ας πούμε, αυτή η γκάμα ηλικιών, για μένα είναι πολύ ουσιαστικό, πολλά από τα site τα οποία υπάρχουν αυτή τη στιγμή, τα οποία, ξέρεις…

AT – Nαι…

ΠΧ – Tέλος πάντων, να μην αναφερθώ στην ποιότητα τους, ας μιλήσω μόνο για το…

AT – H ποιότητα είναι κάτι το οποίο είναι υποκειμενικό όπως αντιλαμβάνεστε…

ΠΧ – Όχι, η ποιότητα στην δημοσιογραφία δεν είναι κάτι υποκειμενικό φίλε μου, η ποιότητα στην δημοσιογραφία έχει να κάνει…

AT – Ήμουν σαρκαστικός έτσι…

ΠΧ – Όχι, όχι να τα αφήσετε αυτά, τους σαρκασμούς και τις ειρωνείες και τις αποστασιοποιημένες καταστάσεις στην Ελλάδα, το χιούμορ αυτού του είδους είναι χιούμορ πολυτελείας για μία χώρα, η οποία είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εδώ και μια δεκαετία πλέον, όχι, πρέπει να λέτε τα πράγματα με το όνομα τους, και όταν φτάσετε να καταφέρετε να αποκαλέσετε τα πράγματα με το όνομα τους, μετά μπορείτε να αστειευτείτε με αυτά…

AT – Λοιπόν, εντάξει…

ΠΧ – Συνεχίζουμε…

AT – Ωραία, αυτή την στιγμή δουλεύετε στην Γερμανία;

ΠΧ – Αυτή τη στιγμή ναι. Έχω ένα έντυπο περιοδικό το οποίο λέγετε NakedButSafe και ένα site το οποίο λέγετε The Berlin Agenda. Και είμαι στη Γερμανία από το 2009 όχι τώρα.

AT – Ναι, εννοώ εξακολουθείτε και είστε στην Γερμανία.

ΠΧ – Ναι. Και δεν είμαι στην Γερμανία, είμαι στο Βερολίνο, υπό την έννοια ας πούμε ότι η Νέα Υόρκη δεν είναι Αμερική, είναι άλλο πράμα τελείως,

AT – Το Burning from the Inside, που παρουσιάζεται την άλλη βδομάδα είναι, ένα ντοκυμαντέρ για την άνοδο, την επικράτηση του νεοναζισμού στην Ελλάδα. Έχετε να μας πείτε κάτι για αυτό;

ΠΧ – Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι σκηνοθετημένο από μια Ελληνίδα την Μαρσία Τζιβάρα, ελπίζω, να λέω σωστά το όνομα της, είμαι πολύ κακός με τα ονόματα, λέγεται Burning from the Inside και γυριζόταν επί δύο χρόνια με φοβερές ταλαιπωρίες, και επιθέσεις από την Χρυσή Αυγή, η οποία προσπάθησε κατ’ επανάληψη να σταματήσει την παραγωγή, με διάφορους τρόπους, κι είναι ένα χρονικό, της εξέλιξης της κατάστασης αυτής στην Ελλάδα με συνεντεύξεις διαφόρων ανθρώπων, και από τις ομάδες oι οποίες, γιατί υπάρχουν και ομάδες στο Βερολίνο που κάνουν συγκεκριμένη αντίσταση, και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ σημαντικό ντοκιμαντέρ, όχι συγκεκριμένα επειδή αναφέρεται στην Χρυσή Αυγή. Για μένα η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο, είναι η μπροστάντζα, η βιτρίνα, ενός γενικότερου φαινομένου, εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο δεν αγγίζει μόνο την Χρυσή Αυγή, αγγίζει τα πάντα, την Εκκλησία, την Παιδεία, τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι πολιτικοί, τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Για μένα αυτή τη στιγμή η φασιστική ιδεολογία έχει παρεισφρήσει πλέον και στην τελευταία γωνιά της ελληνικής πραγματικότητας, οι άνθρωποι που ζουν στην Ελλάδα ίσως δεν το αντιλαμβάνονται αυτό το πράμα, αλλά άμα το δεις απ’ έξω, θα συνειδητοποιήσεις ότι η Ελλάδα πλέον είναι μια χώρα, μια κατάσταση τύπου κάτι μεταξύ Ουκρανίας και Ρουμανίας του Τσαουσέσκου. Η φασιστοποίηση του λόγου, πλέον απαντάται ακόμα και σε εκπομπές μαγειρικής, δεν είναι δηλαδή αποκλειστικά φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, παντού ακούς πράγματα τα οποία έχουν εθνικιστικό background, ή φονταμενταλιστικό-θρησκευτικό background, ή ό,τι μπορείς να διανοηθείς δηλαδή, ό,τι ιδεολογική μπόχα μπορεί να υπάρξει, απαντάται αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία σε κάθε της έκφανση.

AT – Έχετε συμμετοχή σε αυτό το ντοκιμαντέρ;

ΠΧ – Δίνω μία συνέντευξη ναι, αλλά όχι μεγαλύτερη συμμετοχή

AT – Τι έχετε να μας πείτε, διαβάζουμε μέσα από τις τοποθετήσεις σας, και όχι μόνο, τις απόψεις σας, αν θέλετε να συνοψίσετε το πρόβλημα μας, αυτή τη στιγμή, εδώ στην Ελλάδα, μέσα σε μερικές προτάσεις, ποιες θα ήταν αυτές;

ΠΧ – Κοίταξε δεν υπάρχει ένα πρόβλημα στην Ελλάδα…

AT – Όχι το συνολικό πρόβλημά μας.

ΠΧ – Κοίταξε μπορούμε να ξεκινάμε να μιλάμε τώρα ατελείωτα για το πρόβλημα της Ελλάδας. Το πρόβλημα της Ελλάδας, για μένα καταρχήν είναι ότι δεν υπάρχει. Δηλαδή είναι μία συνθετική πραγματικότητα η οποία δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, μέσα από διπλωματικές λοβιτούρες υπερδυνάμεων, έζησε έναν εικοστό αιώνα τον οποίο τον έζησε, ξέρεις, πώς να στο πω, εξ αγχιστείας. Στην ουσία μία από τις κοινωνικές πολιτικές και οικονομικές του πραγματώσεις, και φτάσαμε τώρα στον 21ο αιώνα να έχει γίνει αυτή η χώρα ένα προτεκτοράτο της Γερμανίας, με μία ελληνική κυβέρνηση τοποθετημένη από διάφορους μαφιόζους, του τύπου κάτι μεταξύ Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κυβέρνηση Μέρκελ, και δεν συμμαζεύεται, με κάτι ντόπιους καραγκιόζηδες εκεί πέρα, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από διεθνή κέντρα, προκειμένου να σας έχουνε σε κατάσταση δούλων, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει άλλη έκφραση για αυτό. Έχει υποδουλωθεί δηλαδή η χώρα σε ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο. Απλά.

AT – Ναι, είστε περιεκτικότατος.

ΠΧ – Και οι Έλληνες δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ότι έχει συμβεί αυτό το πράμα. Το διαβάζεις δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο αλλά το διαβάζεις σε media ας πούμε σχολιασμού και γκρίνιας, δεν το διαβάζεις εν είδει αναγνώρισης, ότι αυτό πρόκειται για μία ιστορική εξέλιξη, αντίστοιχη με την Οθωμανική κατοχή, είναι μία ιστορική εξέλιξη η οποία αλλάζει την πορεία της Ελλάδας όπως την ξέραμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, και την τοποθετεί σε μία τροχιά ενός κρατιδίου δορυφόρου υπό κατοχή διαφόρων οικονομικών κέντρων από το εξωτερικό. Εσωτερικά απέναντι στις εκλογικές βάσεις τα δύο κόμματα, τα οποία διαχειρίζονται την μοίρα της Ελλάδας τα τελευταία 40 χρόνια, καλύπτουν όλη την ιστορία αυτή την οποία συμβαίνει, με ένα λόγο εθνικιστικό, με ένα λόγο θρησκευτικής φύσης επίσης, δηλαδή υποσχόμενοι μια έξοδο από την κρίση, δηλαδή έναν μετατεθειμένο παράδεισο, εξιδανικευμένης ισορροπίας, ο οποίος θα έρθει, αν είμαστε καλά παιδιά και κάτσουμε καλά και προσαρμοστούμε σε μία πραγματικότητα στην οποία μας έχουνε επιβάλει και την οποία δεν έχουμε διεκδικήσει. Δηλαδή η όλη αφήγηση της Ελλάδας αυτή τη στιγμή, είναι καθαρά φασιστική, σε όλες της τις λεπτομέρειες, παντού. Ακόμα και στα άρθρα μέσα στις προτάσεις και τα επιρρήματα και τα επίθετα και τα ουσιαστικά, όλα στάζουν φασισμό από παντού.

AT – Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος ο οποίος τοποθετείστε σε τρίτο πρόσωπο, η αποστασιοποίηση.

ΠΧ – Μα εγώ δεν έχω καμία σχέση με όλα αυτά. Κι ούτε θέλω να έχω εγώ καμιά σχέση με αυτά. Εγώ έχω αποκηρύξει και την Ελλάδα και την πραγματικότητα της τελείως από την ζωή μου και θα συνεχίσω να το κάνω, εάν δε δω αυτό το καθεστώς το οποίο αυτή την στιγμή υπάρχει στην Ελλάδα και πράττει όπως πράττει, εάν δεν το δω να καταλήγει στην φυλακή ισόβια, δεν έχω απολύτως καμία σχέση στην Ελλάδα, και θα ήθελα και πολύ να αποκηρύξω την ιθαγένεια μου, αλλά δεν έχω καμία διάθεση να ταλαιπωρούμαι με ελληνικές γραφειοκρατίες, και να βλέπω Έλληνες ρουφιάνους του Σαμαρά, και του Βενιζέλου, μπροστά μου. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν έχω απαλλαγεί από την ελληνική ιθαγένεια. Εγώ προσωπικά σαν Παναγιώτης Χατζηστεφάνου δε θέλω να έχω απολύτως καμία σχέση με αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί η Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Δεν είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκα, δεν είναι η χώρα στην οποία μεγάλωσα, είναι ένα πράγμα το οποίο προσωπικά δεν θέλω να ξέρω, ούτε ιδεολογικά, ούτε πολιτικά ούτε κοινωνικά, ούτε αισθητικά ούτε σε κανένα άλλο επίπεδο.

AT – Άρα δεν υφίσταται Νόστιμον Ήμαρ για σας αυτή τη στιγμή, έτσι όπως είναι τα πράγματα;

ΠΧ – Τι Νόστιμον Ήμαρ να υπάρχει; Με συγχωρείς δηλαδή, να ασχοληθώ με μία επιστροφή στην Ελλάδα για να ανοίξω διάλογο με ποιον; Πες μου έναν άνθρωπο. Με το Λοβέρδο; Με τον Μπουμπούκο; Με ποιον να ανοίξω διάλογο στην Ελλάδα, για ποιο θέμα ακριβώς; Για πες μου εσύ τώρα που θες να κάνουμε και συζήτηση.

AT – Υπάρχουν κάποιοι λίγοι, οι άνθρωποι…

ΠΧ – Υπάρχουν; Ποιοι; Για πες μου! Ένα όνομα θέλω.

AT – Είπατε πολιτικά πρόσωπα μόνο.

ΠΧ – Ναι, με ποιον να ανοίξω συζήτηση, για ποιο πράμα; Για συνταγές;

AT – Όχι βέβαια.

ΠΧ – Ως πολίτης δε μιλάω αυτή τη στιγμή; Ως τι μιλάω; Ως gourmet? 

AT – Ως πολίτης ασφαλώς.

ΠΧ – Ωραία, ως πολίτης εγώ διαχωρίζω την θέση μου από την ελληνική πραγματικότητα, χίλια τα εκατό, εσύ μπορείς να συνεχίσεις να συνδιαλέγεσαι γιατί έχεις τους λόγους σου, εγώ δεν έχω.

AT – Ναι, καμία αντίρρηση.

ΠΧ – Όχι γιατί ξέρεις τι γίνεται, έχω βαρεθεί να το συζητάω, αυτό είναι που με ενοχλεί, ότι κάθεστε και το συζητάτε ακόμα, κάθεστε όλοι σας, 11 εκατομμύρια άτομα, και έχετε απέναντι σας ένα τσουτσέκι σαν τον Μπουμπούκο, και ακόμα έχετε την κουβέντα πάνω στο τραπέζι, και μιλάτε και μιλάτε και περνάνε τα χρόνια και περνάνε δεκαετίες, και θάβονται οι γενιές και παθαίνουν κατά χιλιάδες οι άνθρωποι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εσείς ακόμα κάνετε κουβέντα. Αυτό το πράμα είναι εξοργιστικό.

AT – Ναι, δεν διαφωνώ καθόλου.

ΠΧ – Tο να μου λες, το να με ρωτάς εσύ εμένα, εν έτει 2014, εάν εγώ διαπραγματεύομαι με πραγματικότητες όπως εκπροσωπούνται από τσουτσέκια σαν τον Μπουμπούκο, είναι εξοργιστικό. Κανονικά ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι σοβαρός, θα έπρεπε να σχεδιάζει το πώς ο Μπουμπούκος και όλα τα συμπαρομαρτούντα που οδηγούν στον Μπουμπούκο, έπρεπε να είναι ισόβια στον Κορυδαλλό αυτή τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν είναι θέμα συζήτησης στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα όλα είναι παπαρίτσες που συζητάτε μεταξύ σας γιατί είστε νωθροί και ανίκανοι να δράσετε και συμβιβασμένοι επίσης με αυτή την αθλιότητα, γιατί ο καθένας από εσάς που κάθεται και τα συζητάει ακόμα αυτά, έχει διάφορα συμφεροντάκια δεξιά και αριστερά. Λοιπόν εγώ αυτές τις συζητήσεις τις έχω κόψει προ πολλού! Μάζεψα τα μπογαλάκια μου και είμαι στην Γερμανία όπου πλένω πιάτα, επί του πρακτέου.

AT – Καμία αντίρρηση στα λεγόμενα σας,

ΠΧ – Τι αντίρρηση μπορείς να έχεις; Τι μπορείς να μου πεις δηλαδή, ότι εσύ το θεωρείς ΟΚ και νορμάλ να συζητάς με τον Μπουμπούκο; Ή για τον Μπουμπούκο; Αν ανοίξεις το ελληνικό Ίντερνετ δεν βλέπεις τίποτα άλλο. Τι είπε ο Φορτσάκης, τι είπε ο Λοβέρδος, και τι είπε ο Μπουμπούκος. Δεν ασχολείστε με τίποτα άλλο, άντε να ασχοληθείτε και με το τι είπε ο Μαρινάκης.

AT – Μάλιστα.

ΠΧ – Εκεί αρχίζει και τελειώνει η πραγματικότητα σας. Δηλαδή συνδιαλέγεστε καθημερινά με μαφιόζους και φασίστες, δηλαδή διαπραγματεύεστε και εν τέλει συμβιβάζεστε. Γιατί η γλώσσα που χρησιμοποιούν αυτοί οι άνθρωποι είναι η γλώσσα της βίας. Απέναντι στην γλώσσα της βίας, το μόνο που έχετε κάνει εσείς είναι να έχετε συμβιβαστεί απόλυτα και να έχετε πάρει στον λαιμό σας μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων. Οποιοσδήποτε έχει μια θέση εξουσίας στην Ελλάδα, από ραδιόφωνο, γράφει ένα άρθρο, το οτιδήποτε. Όλη αυτή η συμβιβαστική τάση που έχετε απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις, τις έχει οδηγήσει στο να παγιωθούν οριστικά και μάλλον αμετάκλητα, έτσι; Και το γεγονός ότι καθόμαστε και συζητάμε αυτή τη στιγμή για αυτές τις ιστορίες εμένα με προσωπικά ως πολίτη, με προσβάλλει. Μου είναι αδιανόητο δηλαδή ότι καθόμαστε αυτή τη στιγμή και κάνουμε πολιτισμένο διάλογο για τα προβλήματα της Ελλάδας. Για μένα η κατάσταση στην Ελλάδα έχει ξεφύγει προ πολλού, από τα όρια οποιουδήποτε πολιτισμένου διαλόγου. Μία μόνο συζήτηση μπορεί να υπάρχει στην Ελλάδα: Πώς θα ανατραπεί η άρχουσα τάξη, η οποία οδήγησε την χώρα σε αυτή την πραγματικότητα. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να συζητάει κανείς στην Ελλάδα. Μεθοδεύσεις, τακτικές και στρατηγικές ανατροπής, τίποτα άλλο. 

AT – Το Νόστιμον Ήμαρ, θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι της, αυτής της διαδικασίας της ανατροπής;

ΠΧ – Όχι. Γιατί η πραγματικότητα αυτή δεν κινείται στα πλαίσια του λόγου, η πραγματικότητα αυτή κινείται στα πλαίσια της βίας. Το μόνο που μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση είναι η βία. Οι άνθρωποι αυτοί είναι του κοινού ποινικού εγκλήματος. Όταν έχεις απέναντι σου έναν εγκληματία δεν του μιλάς για Δικαιοσύνη, γιατί ο εγκληματίας δεν λογοδοτεί στην Δικαιοσύνη, γιατί αν λογοδοτούσε στην Δικαιοσύνη δεν θα ήταν εγκληματίας. Ο εγκληματίας είναι εγκληματίας, καταλαβαίνει μόνο από βία. Τίποτα άλλο. 

AT – Είστε σαφέστατος, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο που μας διαθέσατε, σας εύχομαι τα καλύτερα στην προσωπική σας…

ΠΧ – Σε παρακαλώ να μη μου εύχεσαι απολύτως τίποτα.

AT – Εντάξει.

ΠΧ – Απολύτως τίποτα. Να εύχεσαι στον εαυτό σου μόνο, σε μένα να μην εύχεσαι τίποτα.

AT – Να είστε καλά, αυτό νομίζω μου το επιτρέπετε να το πω.

ΠΧ – Ξέρεις τι γίνεται, να σου πω κάτι; Όλες αυτές οι αβροφροσύνες, την στιγμή που καίγεται στην κυριολεξία η χώρα στην οποία ζεις, είναι προκλητικές. Καθόμαστε αυτή τη στιγμή, εμείς, εγώ με ένα καφεδάκι στο Βερολίνο κι εσύ σε ένα ραδιόφωνο, και συζητάμε για την μοίρα μιας ολόκληρης χώρας, λες κι ανταλλάσουμε συνταγές. Αυτό το πράγμα, πώς να στο πω, εμένα προσωπικά με εξαγριώνει. Με εξαγριώνει γιατί εγώ προσωπικά όπως και πολλοί άλλοι φίλοι μου, πολλοί άλλοι, μια ολόκληρη γενιά, έχει χάσει τα πάντα από αυτή την ιστορία. Επί του πρακτέου φίλε μου. Κι εσείς απ’ την δική σας την μεριά που κάθεστε εκεί πέρα κάτω, ακόμα κάθεστε και το συζητάτε το θέμα…

AT – Εντάξει, κάτι μπορεί να κάνουμε κι εμείς.

ΠΧ – Δεν ξέρω τι μπορείτε να κάνετε παιδιά, μιλώντας το θέμα δε λύνεται πάντως.

AT – Σίγουρα δεν αναφέρομαι στο λόγο και στο γράψιμο, αναφέρομαι σε πρακτικά πράγματα ή ενέργειες.

ΠΧ – Πρακτικά πράγματα, σαν τι ας πούμε;

AT – Αυτά μπορούμε να τα συζητήσουμε όταν με το καλό βρεθείτε εδώ στην Αθήνα.

ΠΧ – Όχι, δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να βρεθώ στην Αθήνα, για κανέναν λόγο σε πληροφορώ, απολύτως όμως. Ούτε θέλω να ξέρω.

AT – Να είστε πάντα καλά. Από άποψη υγείας εννοώ,  αυτή την ευχή επιτρέψτε μου να σας την απευθύνω.

ΠΧ – Ευχαριστώ.

AT – Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σας.

ΠΧ – Καλησπέρα.

Ad Hoc @iDRadio – 21/11/2014 | O Α. Τσαγκαρογιάννης φιλοξενεί τους δημιουργούς του Νόστιμον Ημαρ by Idradio on Mixcloud

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου είναι Ελληνο-Ουρουγουανός καλλιτέχνης και συγγραφέας. Ζει στο Βερολίνο όπου εργάζεται ως διευθυντής σύνταξης του www.theberlinagenda.com και του www.nakedbutsafe.com

Simple Share Buttons