Ο Εξαφανισμένος πλην Ακούσιος Οσιομάρτυρας -του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

31

giakoumakisvaggelis

Προσωπικά δεν με αφορά η οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα του εξαφανισμένου φοιτητή πέραν από εκείνη του θύματος εγκλημάτων. Τα περί ομοφυλοφιλίας δηλώθηκαν – σύμφωνα με πηγές – από την οικογένεια η οποία μίλησε εμμέσως για ιδιαιτερότητες.

Αν ήταν όμως ομοφυλόφιλο το παιδί έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή εκεί ακριβώς στοιχειοθετείται νομικά και το κίνητρο του εγκλήματος ρατσιστικού μίσους, το οποίο, ως ιδιαιτέρως ειδεχθές, επισείει πολύ δραστικότερες ποινές από μια απλή κατηγορία για ξυλοδαρμό και εκφοβισμό.

Το αν ήταν ή όχι ομοφυλόφιλο ένα θύμα μεθοδευμένου και συστηματικού τραμπουκισμού είναι εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα δικαιοσύνης.

Ακόμα περεταίρω, το να είναι ομοφυλόφιλο το θύμα μεθοδευμένου τραμπουκισμού και αυτή του η ιδιότητα να αποκρύπτεται από τους μάρτυρες είναι οπωσδήποτε απόπειρα συγκάλυψης και παθητικής εκτροπής της δικαιοσύνης.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αθώα λευκά ψέμματα, αλλά κακουργήματα περί ψευδορκίας.

Δεν μου κάνει λοιπόν καθόλου εντύπωση η συγκάλυψη των τουλάχιστον ύποπτων γνωστών και μαρτύρων εκ μέρους της οικογένειας του εξαφανισμένου, αν υποθέσουμε φυσικά ότι υφίσταται συνειδητά κάποια τέτοια συγκάλυψη, κάτι που συμβαίνει όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις εκκλήσεις τους «να αφήσει ο κόσμος ήσυχα τα παιδιά» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και δεν μου κάνει καμία εντύπωση μια τέτοια πραγματικότητα επειδή ξέρω πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων παιδιών στην Ελλάδα (και όχι μόνο) υφίστανται διαρκείς απόπειρες ψυχολογικής ή/και σωματικής δολοφονίας από τους ίδιους τους γονείς τους.

Είναι σύνηθες αυτό το φαινόμενο μισανθρωπικής ενδο-οικογενειακής βίας προς τα ομοφυλόφιλα παιδιά, και αμφιβάλλω αν έστω και το 1% των ομοφυλόφιλων δεν έχουν κακοποιηθεί βάναυσα και με κάθε τρόπο πρωτίστως από τον πατέρα τους και από την μητέρα τους, και κατ’ επέκταση από το υπόλοιπο συγγενικό τους περιβάλλον.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (και όχι μόνο) γονέων ομοφυλόφιλων παιδιών, όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν τα ίδια τα θύματα, προσεύχεται νυχθημερόν και έμπρακτα μεθοδεύει, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, να σφαχτεί/σκοτωθεί/αυτοκτονήσει το ομοφυλόφιλο παιδί τους. Και αν δεν επιτευχθεί η σωματική του δολοφονία, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιτευχθεί η δολοφονία της προσωπικότητας του.

Σύμφωνα με την ψυχιατρική, οκακοποιός πατέρας συνήθως εκτονώνει σαδιστικά όλο τον ευνουχισμό που έχει υποστεί από την κοινωνία η οποία δεν αφήνει αναπάντητα τα νταηλίκια του και έτσι αναγκάζεται να παίρνει ταπεινωμένος την ματαίωση της εγκληματικότητας του ως “δουλειά για το σπίτι”.

Το σώμα και η ψυχή του ανυπεράσπιστου (και όμηρου) ομοφυλόφιλου γιου του μετατρέπονται σε πεδίο πολέμου με στόχο την ανάκτηση της χαμένης «ανδρικής» του «αξιοπρέπειας» και «τιμής».

Από δίπλα η μητέρα Μήδεια-σε-μέγεθος-τσέπης συνήθως σιωπά μοχθηρά, αν δεν συνεργάζεται παντοιοτρόπως και πρωτοβουλιακά στην μεθοδευμένη εξόντωση και κακοποίηση του ομοφυλόφιλου παιδιού από τον κακοποιό πατέρα.

Πιθανόν και σεμνοκαυλωμένη, η παιδοκτόνος-μητέρα εισπράττει και έμμεση σεξουαλική αυτοεκτίμηση αφού η «κολόνα» του σπιτιού της είναι τέτοιος άντρακλας ώστε «να διδάξει» με την «απαραίτητη πυγμή» στο «απαράδεκτο» παιδί της ώστε και αυτό να μάθει «πως να γίνει άντρακλας» και να πάψει να «επιμένει» να ζει ως “μια ντροπή της κοινωνίας”.

Συχνά-πυκνά η μητέρα/υπαρξιακή φόνισσα υπενθυμίζει στο θύμα-παιδί της ότι εκείνο φταίει (αυτονόητα φταίει, επειδή υπάρχει) και ότι αν συνεχίσει να φταίει θα τιμωρηθεί επειδή φταίει ακόμα πιο πολύ που υπάρχει ακόμα περισσότερο.

Όλα αυτά τα βασανιστήρια και οι μεθοδευμένες απόπειρες ψυχολογικής εξόντωσης ή/και δολοφονίας λαμβάνουν άπειρες μορφές και μεταμφιέζονται σε πολλές διαβαθμίσεις εντάσεων και ύφους. Από ειρωνικά σχόλια και αποστροφή ή στέρηση αγάπης, μέχρι ωμή βία και συνειδητή έκθεση του ομοφυλόφιλου παιδιού σε κίνδυνο θανάτου.

Μια οικογένεια που επιμένει να μην καταθέτει στον ανακριτή ώστε να βοηθήσει τις έρευνες για το χαμένο της παιδί, το οποίοδεδομένα εξαφανίστηκε υπό πολύ περίεργες συνθήκες ενώ προηγούνται καταγγελίες για μεθοδευμένους τραμπουκισμούς και βασανιστήρια, αν υποθέσουμε ότι το παιδί αυτό είναι εκτός από θύμα και ομοφυλόφιλο,είναι μια οικογένεια που αντιλαμβάνεται και δηλώνει την ομοφυλοφιλία του παιδιού της ως ντροπή που προτιμά να κρύψει παρά να βοηθήσει στην αναζήτηση των ενόχων και των ηθικών αυτουργών της πιθανολογούμενης δολοφονίας και των καταγγελθέντων βασανισμών και τραμπουκισμών.

Είναι λοιπόν μια οικογένεια που δεν μπορεί να αποδεχτεί (τουλάχιστον όχι δημόσια, ίσως ούτε και στον εαυτό της) το γεγονός ότι προτιμά να ανασχεθούν οι διαδικασίες έρευνας και απόδοσης δικαιοσύνης και έτσι να αποσιωπηθεί το έγκλημα της πιθανολογούμενης δολοφονίας, δηλαδή είναι μια οικογένεια που συνεργάζεται ώστε να συσκοτισθεί η απόδοση δικαιοσύνης για τους τραμπουκισμούς και βασανισμούς.

Για μια τέτοια οικογένεια ένα εξαφανισμένο παιδί είναι προφανώς προτιμότερο από ένα ευρεθέν, πλην ομοφυλόφιλο, παιδί.

Δηλαδή, δεν είναι να απορείς γιατί δεν επέστρεψε στο σπίτι του αυτό το παιδί που εξαφανίστηκε – αν εξαφανίστηκε, και μη χειρότερα. Και το τραγικό για μένα είναι ότι τον καταλαβαίνω και ταυτίζομαι απόλυτα.

Δεν είναι όμως η οικογένεια το μοναδικό πεδίο ολοκληρωτικής συντριβής της ύπαρξης ενός ομοφυλόφιλου.

Το τρομερό βήμα προς την απόλυτη αλήθεια έρχεται όταν ανακαλύπτει ένα ομοφυλόφιλο παιδί μιας μέσης οικογένειας πως ο κόσμος απλά δεν νοιάζεται ούτε για την επιβίωση του, ούτε και για τα όσα έζησε ως παιδί υπό το καθεστώς του οικογενειακού Νταχάου.

Τότε η προδοσία είναι διπλή και το υπαρξιακό ολοκαύτωμα γίνεται διηνεκές – το παιδί ούτως ή άλλως θα αλυχτάει για όλη του την ζωή επειδή έμαθε από νωρίς ότι οι πιο αδυσώπητοι βασανιστές και εφ’ όρου ζωής εκμαυλιστές του είναι οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που το έφεραν σε αυτή τη ζωή.

Η διπλή προδοσία ξεκινάει, αλλά δεν σταματάει, από την γνώση της χαοτικά επώδυνης αλήθειας περί του τι ακριβώς σημαίνει αυτή η περίφημη «οικογενειακή (και κατ’ επέκταση κοινωνική) αγάπη και αποδοχή»: δεν είναι παρά ένα αυθαίρετο προνόμιο, αποδιδόμενο κατά το παρανοικό δοκούν εκ μέρους μιας ασύλληπτα διεστραμμένης και στυγνής εξουσίας, η οποία θέτει όρους υπαρξιακής επιβίωσης τους οποίους οι ομοφυλόφιλοι εξ’ ορισμού δεν μπορούν να τους υπακούσουν ακόμα και αν θέλουν.

Στην ενηλικίωση του ομοφυλόφιλου παιδιού λοιπόν χάσκει ακόμα μια ψυχική και ηθική άβυσσος, μια οριστική πλέον υπαρξιακή εκμηδένιση, αυτή που αποκαλύπτει το ιερόσυλο γεγονός ότι η ζωή είναι παγερά αδιάφορη για την τραγική μοίρα του οποιουδήποτε ομοφυλόφιλου παιδιού.

Ούτε καν ενδιαφέρεται κανείς ν’ ακούσει την αλήθεια από το στόμα του θύματος. 

Παραμένει μέχρι θανάτου παγερός αυτός ο περίφημος κόσμος που επικαλούνταν αυτοί που κακοποιούσαν το παιδί, αναφωνόντας «μα τι θα πει ο κόσμος, η γειτονιά, στην δουλειά!» – ούτως ώστε να εκλογικεύουν την βαναυσότητα με κατά φαντασίαν ή και υπαρκτές ψευδορκίες και να επικαλούνται αποσιωπήσεις απρόσωπων (και συνενόχων) μαρτύρων ούτως ώστε να εξασφαλίζουν άλλοθι για να συγκαλύψουν το έγκλημα τους.

Η αλήθεια βέβαα είναι ότι ο κόσμος δεν έχει να πεί τίποτε – απλά δεν νοιάζεται επειδή συναινεί σιωπηλά (ή και εκκωφαντικά) στην δίωξη και εξόντωση των ομοφυλόφιλων, και αν αυτός ο αδιάφορος κόσμος «προκληθεί» έστω και κατ’ ελάχιστο, ο γνώριμος και φαύλος κύκλος της υπαρξιακής εξόντωσης και της βίας κάθε μορφής αρχίζει πάλι ανά πάσα στιγμή.

Αν είσαι λοιπόν θύμα τραμπούκων, και δη ομοφυλόφιλος, κανείς δεν ασχολείται και ούτε σε υποστηρίζει όταν σε περικυκλώνουν οι φονιάδες, ούτε οι οικογενειακοί κακοποιοί ούτε οι μετέπειτα, κανείς απολύτως δεν παρεμβαίνει, ούτε κατά την διάρκεια του εγκλήματος, ούτε μετά, ούτε καν πολύ μετά.

Όσοι σιώπησαν αρχικά, και σιωπούν όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, συνεχίζουν τον όρκο της σιωπής για πάντα επειδή η σιωπή για το έγκλημα είναι αφ’ εαυτού συνενοχή, και έτσι οι αποσιωπητές του τρέμουν να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους.

Καμία εντύπωση λοιπόν επίσης δεν μου προκαλεί η ανάσχεση παρέμβασης είτε από τις ιδρυματικές, είτε από τις εκτελεστικές και εισαγγελικές αρχές.

Το Ναζιστικό παρακράτος που οργιάζει και κυριαρχεί πλέον στην Ελλάδα από την Μανωλάδα μέχρι την Αμυγδαλέζα και από τις φυλακές Δομοκού μέχρι την Βουλή των Ελλήνων έχει απενοχοποιήσει κάθε ψυχοπαθή δολοφόνο.

Δεδηλωμένοι, συνειδητοί και περήφανοι φασίστες, δηλαδή ιδεολογικοί φορείς και εκτελεστές οργανωμένου ποινικού εγκλήματος,  αποφοιτούν με επαίνους από τις Σχολές Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας, βάσει καταγγελιών των ίδιων των καθηγητών που διδάσκουν εκεί.

Με την σφραγίδα και την άμεση χρηματοδότηση και υποστήριξη του Ελληνικού κράτους νομιμοποιούνται πλέον οι βασανισμοί, οι τραμπουκισμοί και οι δολοφονικές επιθέσεις σε οποιονδήποτε κρίνεται ανυπεράσπιστο θύμα. Η μπόχα της πολιτικής, δικαστικής και εκτελεστικής ηγεσίας στην Ελλάδα στραγγαλίζει κακόβουλα και με το αζημίωτο την ίδια την έννοια της ζωής.

Το έχω ζήσει αυτό το σενάριο, το ζω από παιδί, και σε προσωπικο και σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, και αν και δεν εξαφανίστηκα απόλυτα, έφτασα στο αμέσως προηγούμενο στάδιο, να βρίσκομαι δηλαδή σε μια ξένη χώρα και να μην έχει κανείς το τηλέφωνο μου, προτιμώντας να επικοινωνώ μέσω διαδικτύου, επειδή η κατάσταση είναι πλέον τόσο επικίνδυνη (για όλους τους Έλληνες που έχουν αντι-Ναζιστική δράση, πόσο δε μάλλον για τους δεδηλωμένα ομοφυλόφιλους) ώστε να πρέπει να τηρείται πρωτόκολλο μυστικών υπηρεσιών αν θέλει κάποιος από αυτούς να επιβιώσει.

Κανείς, επαναλαμβάνω, ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ δεν θα βοηθήσει σε τέτοιες περιπτώσεις δολοφονικής δίωξης –τουλάχιστον όχι οικειοθελώς. Αν συνίσταται δόλος στην αποσιώπηση, και δεν πρόκειται περί απλού φόβου, τότε υπάρχουν και άλλοι τρόποι βέβαια, όπως και ο πειθαναγκασμός σε ομολογία μέσω της δημοσιότητας.

Και ακόμα και αν επιζήσει και «επιστρέψει» το εξαφανισμένο θύμα μεθοδευμένων τραμπουκισμών και βασανισμών, μην λέει κανείς ότι θα συνέλθει, επειδή λέει ψέματα ή εκφράζει απλά ευσεβείς πόθους.

Προσωπικά ξέρω δυο θύματα μεθοδευμένων τραμπουκισμών και βασανισμών, τα οποία επανεφανίστηκαν μεν, αλλά ως ναυάγια της ζωής και μετά από χρόνια τουλάχιστον αμφίβολης ανάρρωσης.

Το ένα επικοινωνεί αραιά και που από μια παράγκα στην άκρη της γης (στην κυριολεξία όμως) από την οποία έχει πρόβλημα να βγει ακόμα και για τα απαραίτητα (το μετατραυματικό σοκ δεν επουλώθηκε ποτέ).

Το δεύτερο θύμα ζει ακόμα πέριξ του τόπου του βασανισμού του αλλά βρίσκεται πλέον τετελεσμένα σε “εναλλακτικά νοητικά επίπεδα” και η οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του στα πλαίσια της Αριστοτέλειας λογικής είναι αδύνατη πια.

Και οι δυο περιπτώσεις δεν συνήλθαν και είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα συνέλθουν και ποτέ.

Πίσω από την ψυχαναγκαστική πειθώ που απαιτεί να συνέλθει το θύμα της μεθοδευμένης κακοποίησης λουφάζει ο κροκόδειλος της αποσιώπησης.

Έχει συνέλθει απόλυτα εκείνος ο οποίος δεν αναφέρεται καν στο έγκλημα, εκείνος που είναι απόλυτα πειστικός καθώς υποδύεται ότι δεν συνέβη απολύτως τίποτε, και διαλαλεί “επιτέλους” πως όλα είναι περασμένα και ξεχασμένα.

Πως μπορεί να είναι ξεχασμένο το έγκλημα όταν δεν έχει περάσει το ίδιο θύμα στην όχθη της λήθης?

Και πως να περάσει το θύμα στην όχθη της έστω και προσχηματικής λήθης όταν δεν έχει υπάρξει το μεταβατικό στάδιο προς την συγχώρεση και την εξιλέωση, δηλαδή δεν έχει υπάρξει δικαιοσύνη?

Λήθη περί δολοφονικών τραμπουκισμών δεν υπάρχει κυρίες και κύριοι, τέτοια τραύματα ούτε σβήνουν, ούτε ξεχνιούνται, ούτε παραγράφονται, ούτε εξιλεώνονται.

Αντίθετα όσο απομακρύνεται το θύμα από το γεγονός του τραμπουκισμού του και από την ημερομηνία του μαρτυρίου που υπέστη τόσο η έκταση της βραδυφλεγούς ζημιάς ακολουθεί σαν αίμα που στάζει από μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ – όχι επειδή το θύμα δεν θέλει, αλλά επειδή το τραύμα είναι η μόνη υπενθύμιση του λόγου για τον οποίο το θύμα κατάφερε να επιβιώσει –δηλαδή ακριβώς επειδή πόνεσε, δεν έμεινε ατάραχο, και κυρίως ποτέ δεν υποκρίθηκε πως δήθεν τίποτε δεν συμβαίνει, αλλά αντίθετα διέγνωσε τον κίνδυνο και έτρεξε να σωθεί.

Το να ζητάς από το θύμα να ξεχάσει είναι εφάμιλλο με φίμωση των καταγγελιών του.

Ούτε και εγώ θα συνέλθω ποτέ από τους πάσης φύσης τραμπουκισμούς που έχω υποστεί και ακόμα υφίσταμαι, ούτε θα συνέλθωαπό τις μεθοδευμένες διώξεις πάσης φύσηςπου έχω υποστεί απλά ως ομοφυλόφιλος,ούτε θα συνέλθω ως καταζητούμενος από τα πρωτοσέλιδα των Ελληνικών Ναζιστικών εφημερίδων που δημοσίευαν την μούρη μου φάτσα-κάρτα συνοδευόμενη από πηχιαίους τίτλους που υποκινούσαν (και συνεχίζουν να υποκινούν)ευθέως την δολοφονία μου, ούτε θα συνέλθω ποτέ ως παρ’ ολίγον θύμα δυο εμπρησμών στο κτήριο που έμενα στα Εξάρχεια, ούτε θα συνέλθω ποτέ από ένα ατελείωτο κατάλογο κακοποιήσεωνπάσης φύσης που έχω υποστεί στην Ελλάδα και για τις οποίες είναι βέβαιο ότι δεν θα αποδοθεί ποτέ δικαιοσύνη.

Και δεν με νοιάζει και τόσο να συνέλθω να πω την αλήθεια, από ένα σημείο και μετά απλά χαίρομαι που κατάφερα και διέσχισα αρτιμελής τα σύνορα της χώρας, αφού ακόμα και αυτό ήταν πολύ δύσκολο για μένα υπό τις συνθήκες που αυτο-εξορίστηκα.

Όταν μιλάμε λοιπόν για κάποιον που μαρτύρησε δια της βίας και αγιοποιήθηκε δίχως να ερωτηθεί αν διεκδικεί την εξαύλωση του, μιλάμεπάλι για έναν περίπατο στην περιφέρεια της συνενοχής.

Αυτή τη φορά πρόκειται περί οικογενειακής εκδρομής σε δημόσια παρέλαση ανάσχεσης παρέμβασης.

Τουρίστες all inclusive στα θέρετρα της φρίκης , η Μήδεια και ο Gilles des Rais κατέφθασαν φορτωμένοι με sac voyages γεμάτα μαλλιά πνιγμένων παιδιών.

Είναι πανέτοιμοι για νέες ανθρωποθυσίες εκεί όπου οι διαβαθμίσεις της σκιάς συγκαλύπτουν το σκοτάδι, την νύχτα που έρχεται σιωπηλά και κρύβει ο απατεώνας ήλιος στο κέντρο του φαύλου κύκλου της δολοφονικής συνέργειας.

 

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου είναι Ελληνο-Ουρουγουανός καλλιτέχνης και συγγραφέας. Ζει στο Βερολίνο όπου εργάζεται ως διευθυντής σύνταξης του www.theberlinagenda.com και του www.nakedbutsafe.com

31 Comments

  1. Ελένη on

    Με λύπη βλέπω αυτή την ίδια μικροαστική κοινωνία που ξέρασε απ’τους βδελυρούς κόλπους της ένα ευαίσθητο άτομο ”που αμύνεται στη ζωή / κι αργεί”, τώρα να το βγάζει δήθεν κοπτόμενη για το δίκιο του στις τηλεοράσεις, στα περίπτερα, στα μανταλάκια, και με μια επίφαση ευαισθησίας να το ξεβρακώνει βάναυσα και αήθως εκβιάζοντας μια κάποια ομολογία. Καλείται ο όχλος να καταστεί κοινωνός αυτού που κάποιος επέλεξε να μην μοιραστεί στην τελική μαζί του (αν δεχθούμε ως βέβαιο κάτι που μόνο ως υπόνοια πλανάται.) Αυτό το παιδί όντας θύμα είτε συστηματικού εκφοβισμού είτε ρατσιστικών επιθέσεων λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας, νιώθω, βλέπω, να βασανίζεται, να λοιδορείται, να βιάζεται και να δολοφονείται ξανά και ξανά από όλους μας, γιατί στερούμαστε της στοιχειώδους ενσυναίσθησης να αγκαλιάσουμε και να εμπεριέξουμε χωρίς να ανατέμνουμε σαδιστικά.

    • Κατερίνα αργυροπουλου on

      Έχω ακούσει γονιό να λεει για το παιδί του:καλύτερα νεκρό παρά πουστης.αυτοι είμαστε. Τέλος.

  2. Ναταλια on

    Εξαιρετικό όπως πάντα, και πικρό, πολύ πικρό, Σαν τα δάκρυα που μουσκευαν τα βράδια το μαξιλάρι του παιδιού αυτού

  3. Κωνσταντινα on

    Θελω να πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί γονείς που δέχονται τα ομοφυλόφιλα παιδια τους με τις ιδιαιτεροτητες τους και ειναι διπλα τους κ τους στηριζουν. Αρνούμαι να δεχτω πως το 2015 υπαρχουν ομοφυλλοφυλλα παιδιά που εχουν την ατυχια να εχουν τετοιους γονεις αχρειους …

  4. Κύριε χατζηδτεφανου συγχαρητήρια
    .με συγκινήσατε βαθύτατα.μόλις διάβασα ένα εισαγγελικό κατηγορώ σε μια δικη που δεν έγινε ποτέ για ανάλογες περιπτώσεις.έχουμε ξεχάσει ότι όλοι είμαστε άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα σε το πλανήτη, και κυρίως οτι μας λειπει κάτι πολύ σημαντικό. Η αγνη αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

  5. Κύριε χατζηδτεφανου συγχαρητήρια
    .με συγκινήσατε βαθύτατα.μόλις διάβασα ένα εισαγγελικό κατηγορώ σε μια δικη που δεν έγινε ποτέ για ανάλογες περιπτώσεις.έχουμε ξεχάσει ότι όλοι είμαστε άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα σε αυτό τον πλανήτη, και κυρίως οτι μας λειπει κάτι πολύ σημαντικό. Η αγνη αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

  6. Dimitris Sysk on

    Έτσι είναι τα πράγματα δυστυχώς… Πέρα, όμως, από τους γονείς του άτυχου παιδιού, είναι και άλλοι γονείς που έχουν μερίδιο ευθύνης. Πάντα στο θέμα του bullying (όπως μας έμαθαν αμερικανιστί να αποκαλούμε την έννοια “ζωώδη κακοποίηση”), πίσω από κάθε βασανιστή κρύβεται ένας άλλος. Στην περίπτωση των “ανδρών” συμφοιτητών του, οι πρωτομάστορες είναι είτε άλλοι νεαροί λύκοι είτε τα τσακάλια που τους ανέθρεψαν. Χωρίς να αναιρώ την εμφανή ευθύνη των εικοσάχρονων θυτών ως άτομα με συνείδηση και έστω το στοιχειωδέστερο ψήγμα ενσυναίσθησης, σπάνια τα θύματα δεν γίνονται θύτες. Αυτή είναι η κοινωνία μας. Συγχαρητήρια για το αρτιότατο άρθρο και εύχομαι να μην ξαναβρεθεί αφορμή για να γράψετε περί αυτού. Αλλά που τέτοια τύχη…

  7. Pingback: Ο Εξαφανισμένος πλην Ακούσιος Οσιομάρτυρας | ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

  8. Pingback: Ο Εξαφανισμένος πλην Ακούσιος Οσιομάρτυρας -του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου | Απ'όλα (με sos)

  9. “Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική” George Orwell

  10. Stella Belessi on

    Εκπληκτικό και εξαιρετικά αληθινό το κείμενό σας κε Χατζηστεφάνου.Δυστυχώς οι Ελληνάρες, για να νοιώσουν “κάποιοι” δε διστάζουν να βασανίσουν σωματικά και ψυχικά από τα αδέσποτα ζώα μέχρι ανθρώπους που θεωρούν ότι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Στη συγκερκριμένη περίπτωση όμως, που αποτέλεσε αφορμή για το κείμενό σα, ως μητέρα, μου φαίνεται αδιανόητο, ανήκουστο αφύσικο το γεγονός της σιωπής της οικογένειας και δη της μητέρας.( καλά για τον πατέρα το συνηθίσαμε!!!) Που στο διάολο πήγε το μητρικό φίλτρο; ‘Η μήπως τελικά αυτό το φίλτρο είναι άλλος ένας μύθος; Διερωτώμαι……όπως διερωτώμαι για πολλά άλλα πράγματα….Ζούμε σ’ ένα παθογενή κόσμο που επιδέχεται ελάχιστη βελτίωση τελικά. Ας το πάρουμε απόφαση.

  11. Margarita on

    Πολυ αυθαίρετο το συμπέρασμα περί ομοφυλοφιλίας ….δηλαδη καταλάβατε απο έμμεσο λόγο της μητέρας οτι αυτό είπε;! Το να διαδίδονται ετσι απλα απόψεις που χαρακτηρίζουμε τη ζωη του άλλου ειναι πολυ επικίνδυνο

  12. Δε θελω να τα πιστεψω ολα αυτα που γραφετε.Δε μπορει μα βρισκομαστε ακομα εκει…..Και γιατι να ειναι ετσι μονο για τα αγορια κ οχι τα κοριτσια,εδω στο Ουζμπεκισταν?θα παρω τα παιδια μου κ θα φυγω…..

  13. Ευαγγελία on

    Τι να πω μεγαλώνω αγόρια και ποτέ δε θα φερόμουν ρατσιστικά στα πλάσματα που κουβαλούσα μέσα μου μου προκαλεί ναυτία και μόνο η σκέψη να κακοποιησω ψυχικα και σωματικά τα ίδια μου τα παιδια επειδή θα έχουν διαφορετικές επιλογές απο μένα…κρίμα ….

  14. Dimitris T on

    Κανείς δεν υπήρξε εκεί για σένα, Βαγγέλη. Νιώθω τυχερός, που επιβίωσα με τύχη χωρίς να βρεθώ σε τόσο δύσκολες συνθήκες και άπειρη υπομονή, να αυτοαφανίζομαι μέχρι του σημείου που λόγω ηλικίας πια, ίσως δεν ενδιαφέρει κανέναν. Κανείς εκεί για το Βαγγέλη. Αν βρεθείς, άραγε θα σε κλάψουν; ΌΧΙ. Φιμωμένο με ταινία και πισθάγκωνα δεμένο θα σε θάψουν. Θα πουν το ψέμα τους. Θα κλάψουν αυτό που δεν είχαν, όχι εσένα. Ντροπή η οικογένεια να φέρεται σαν εγκληματική οργάνωση. Ντροπή για τη συγκάλυψη. Ντροπή οι (κωλο)άνωθεν που παρεμβαίνουν. Ντροπή, Ντροπή, Ντροπή.

  15. Δεσποινα Ποτουρη on

    Διαβάζοντας το άρθρο σκέφτηκα, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να λειτουργούν σαν άνθρωποι ζώντας με τους φόβους μιας κοινωνίας ζωοανθρώπων!!!

  16. Pingback: Ο Εξαφανισμένος πλην Ακούσιος Οσιομάρτυρας -του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου - newsOK

  17. Κατερίνα on

    Διαφωνώ κάθετα κ απόλυτα με το μέρος του κειμένου που αναφέρεται στην αντιμετώπιση των γονέων απέναντι στην ομοφυλοφιλία του παιδιού τους.
    Είμαι μητέρα δύο αγοριών κ δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ ότι θα μπορούσα εγώ ή ο πατέρας τους να τους φερθεί με τετοια σκληρότητα αν μου δήλωνε την σεξουαλικη του αυτή προτίμηση.
    Κ είμαι σίγουρη ότι είναι αρκετοί γονείς που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα με κάτι που στην τελική δεν τους αφορα κ ας έχει να κάνει με τα παιδιά του.
    Αν εσείς τυχατε τετοιας αντιμετωπισης λυπαμαι πολύ. Όλοι έχουμε τα θέματα μας με τους γονείς μας άλλοι μεγαλύτερα κ άλλοι μικρότερα αλλά οφείλουμε να μην τους βάζουμε όλους ” στο ίδιο καζάνι ” δεν είναι δίκαιο γι αυτούς που παλεύουν για το καλύτερο κ το δικαιοτερο,τους οποίους την ύπαρξη κ το έργο πρέπει να αναγνωριζουμε κ να τονιζουμε για να υπάρχει μες στο σκοτάδι,φως!

  18. Σπύρος on

    Τι ανοησίες ω θεοί. Ένα άρθρο για εξαφανισμένο παιδί γεμάτο κατηγορίες και δικαστικές αποφάσεις για ένα έγκλημα που δεν ξέρουμε αν έχει διαπραχτεί.

    Ξέρει ο Χατζηστεφάνου και δεν ξέρει η αστυνομία.

    Ξέρει ψυχιατρική, νομικά, είναι δικαστής, εισαγγελέας, υπερασπιστής και βαθύς γνώστης της ψυχολογίας της Ελληνικής οικογένειας.

    Ο νεαρός είναι ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ. Και από τη στιγμή που δεν έχουμε τη μαρτυρία του έγκλημα δεν υπάρχει…

    Ούτε ξέρουμε αν είναι ομοφυλόφιλος ούτε τίποτα.

    Απλά για τον Χατζηστεφάνου άλλη μια καλή ευκαιρία να θυματοποιήσει τους ομοφυλόφιλους…

    Ντροπή και μόνο…

  19. Έλενα on

    Δεν σας γνωρίζω, πρώτη φορά βρέθηκε η ματιά μου σε κείμενό σας, όμως το μόνο που έχω να σας πω, είναι πως θα έπρεπε να ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ και μόνο που έχετε όλα αυτά σας σκέψεις. Πόσο μάλλον να τα δημοσιεύετε. Λυπάμαι για τα αφελή συμπεράσματά σας ως προς την υπόθεση του Βαγγέλη. Δεν γνωρίζετε κανένα από την οικογένεια, συνεπώς είστε ακόμα ένας από τους πολλούς που λένε, για να φανούν σκεπτόμενα άτομα.. Ευτυχώς είστε λίγοι όλοι εσείς που λέτε και γράφετε αυτές τις ανοησίες. Μιλάω συγκεκριμένα για την υπόθεση του Βαγγέλη, και για τίποτα και κανένα άλλο. Και μια και σκέφτεστε τόσο πολύ, ίσως να σας διέφυγε η σκέψη του ότι δεν υπάρχουν κατηγορίες για τους κρητικούς “φίλους” και τις οικογένειες τους, διότι δεν είναι ηθικό να κατηγορείς δημόσια χωρίς στοιχεία. Όλα όμως θα πάρουν το δρόμο τους, όταν με το καλό βρεθεί το παιδί.

  20. Μάλλον βρήκε χώρο ο Χ’στεφάνου να βγάλει τα σώψυχά του. Μας γέμισε μύγες ………

  21. Δεν γνωρίζω τα βιώματα του συγγραφέα του άρθρου, και πραγματικά λυπάμαι για όλα εκείνα τα παιδιά που ακόμη και σήμερα υφίστανται ρατσισμό και βία για οποιοδήποτε λόγο (όχι μόνο λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων). Πιστεύω όμως, ότι είναι λίγο άδικο να διαιωνίζονται φήμες και υποθέσεις για το παιδί και για τη συμπεριφορά των γονιών του (που δεν είναι κάτι που γνωρίζουμε άλλωστε), τη στιγμή που η υπόθεση ακόμη εκκρεμεί. Αν στόχος είναι η ευαισθητοποίηση για το ρατσισμό που δέχονται οι ομοφυλόφιλοι καλό θα ήταν να χρησιμοποιηθεί κάποιο άλλο παράδειγμα…

  22. Θεωρώ ότι τα συμπεράσματα σας αυθαίρετα! Είναι τόσο κακό το να βάζουμε ταμπέλες όσο και όλα αυτά που περιγράφεται! Η σεξουαλική ζωή του παιδιού αφορά το ίδιο! Δεν είναι καθόλου καλό να το διαπομπέουμε! Μπορεί αν είναι ομοφυλόφυλος μπορεί και όχι! Γιατί δηλαδή όταν βρεθεί να πρέπει στην περίπτωση που δεν είναι να κάτσει να απολογηθεί; Αλλά και στη περίπτωση που είναι γιατί να εστιάζουμε σε αυτό; Για μενα ο Βαγγέλης πάνω από όλα είνα άνθρωπος! Και ως άνθρωπος έχει δικαιώματα! Αν η αστυνομία γνωρίζει κάτι τέτοιο καλά κάνει και το κρατάει μυστικό και συνεχίζει σωστά τις ερευνές της! Ο κόσμος δε χρειάζεται να το ξέρει, ούτε ο καθένας που βρίσκεται πίσω από μία οθόνη που γράφει. Ο κόσμος θα το μάθει μόνο όταν και αν ο ίδιος θέλει! Και φυσικά αν κάτι τέτοιο ισχύει! Έχει διασυρθεί ποια τόσο πολύ αυτο το παιδί, που και να βρίσκεται κάπου θα φοβάτε να εμφανιστεί!

  23. Αποστόλης on

    Βρήκε ευκαιρία πάλι η τηλεοπτική κουράδα να ξεράσει τον κόπρο που έχει μέσα της. Όλα της φταίνε, η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι. Μα καλά, δε βρίσκεται ένας εισαγγελέας να στείλει κατευθείαν στον ψυχίατρο αυτό το ελεεινό απόβρασμα που εκθέτει και δημόσια τη διαστροφή του;

  24. marina apostolaki on

    οπως και να βλεπει καποιος την αληθεια του,εξαρταται απο πολλα.υπαρχει η δικη σου αληθεια,η αληθεια του αλλου και η αληθεια αυτου που ακουει και τις δυο ‘αληθειες.για μενα ο βαγγελης ειναι το παιδι ολων μας και απομενει να τον αποχαιρετισουμε με οδυνη.γιαυτο που του προσφεραμε.δηλαδη το ΤΙΠΟΤΕ.ας του ζητησουμε συγγνωμη και να προχωρησουμε κανοντας που αγωνα να διορθωσουμε τα ολεθρια λαθη της οικογενειας του σχολειου της παραξενης ζωης μας

  25. ΦΙΛΕ μου (επετρεψε με να σε αποκαλεσω ετσι), ειναι μια ακομα φορα που σε διαβαζω και ειμαι 100% απολυτη με αυτα που γραφεις…ΕΞΑΛΛΗ δε γιατι επεσα πανω σε αυτο το…ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟ δημοσιευμα “https://archive.today/Y21Dh” και σου το στελνω ΚΑΙ γιατι ειναι η συνεχεια των γραφομενων σου, αλλα ΚΑΙ για να το δει κι αλλος κοσμος…ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτοι ειμαστε…μιζεροι και ^%$@^%κες μεχρι το τελος…Αν υπαρχει Θεος, θελω να δω πως θα υποδεχτει στα ουρανια τον οποιο “εξυπνο” εγραψε τα παραπανω…Θλιψη και αηδια, νευρα και ενα τεραστιο ΓΙΑΤΙ μεσα μου…ΓΑΜΩΤΟ δηλαδη, ΠΟΤΕ θα γινουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!!???

  26. Μιχάλης on

    Αμα δεν ήταν αδερφή δε θα αυτοκτονουσε;
    Να μην το συνδέουμε με την ομοφυλοφιλία. Μόνο οι αδερφές είναι ευαίσθητες;

  27. Λυπάμαι για το πόνο…λυπάμαι για όλα όσα παραλείψαμε σαν άνθρωποι σε άνθρωπο…κλαίει η ψυχή μου απο χθές, πονάω σαν να’ταν δικό μου παιδί…κι όμως…όλοι έχουμε ευθύνη για συνέργεια…Ευχαριστώ για τις υπενθυμίσεις..!!!

Αφήστε Ένα Σχόλιο

four × one =

Simple Share Buttons