Η Ελλάδα και τα πολύχρωμα της κάγκελα | Από τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

5

2

Η Ελλάδα και τα πολύχρωμα της κάγκελα 

Το σκάνδαλο στο άσυλο ανιάτων Λεχαινών ως μικρογραφία της Ελληνικής παθοκρατίας.

Η αφορμή για το παρόν άρθρο, εν περιλήψει, έχει ως εξής:

Σε πρόσφατο ρεπορτάζ της  Chloe Hadjimatheou για το BBCWorldService εξιστορήθηκε με κάθε λεπτομέρεια η κατάσταση που επικρατεί στα Λεχαινά, όπου εδρεύει ένα κρατικό ίδρυμα περίθαλψης παιδιών που υποφέρουν από ανίατα νοητικά προβλήματα όπως αυτισμός, σύνδρομο Down, κλπ.

1

Βάζοντας τα παιδιά στα κλουβιά. Η φωτογραφία από το 2008.

Εκεί ζουν τα παιδιά κλειδωμένα μέσα σε κλουβιά, συχνά εγκαταλελειμένα στην τύχη τους, αφού υπάρχουν μέρες όπου ένας άνθρωπος φροντίζει 60 τρόφιμους, των οποίων οι ανάγκες είναι εξ’ ορισμού απαιτητικές σε ακραίο βαθμό.

3

Εικόνες από το κολαστήριο ανιάτων στα Λεχαινά, όπως τις αποτύπωσε η Μάρω Κουρή για το BBC News.

Η διευθύντρια του ιδρύματος κα. Τζίνα Τσουκαλά δεν έχει πληρωθεί εδώ και ένα χρόνο αλλά συνεχίζει να εργάζεται από αίσθηση καθήκοντος, κατά δήλωση της. Η ίδια παρατηρεί πως «Είναι προφανές πως δεν έπρεπε να έχουμε κλουβιά αλλά είναι αδύνατον να διαχειριστούμε την κατάσταση χωρίς αυτά όταν έχουμε τόσο ολιγάριθμο προσωπικό».

5

Συντηρούμενο ως εκ θαύματος με ελάχιστο προσωπικό, κυρίως εθελοντικό και συχνά ούτε καν κατάλληλα εκπαιδευμένο, το ίδρυμα δεν διαθέτει μόνιμο γιατρό, ενώ δεν υπάρχει καμία περίπτωση νέας πρόσληψης «λόγω κρίσης».

“Ούτως ή άλλως τα παιδιά τα συνήθισαν τα κάγκελα. Τους αρέσουν.”, δηλώνει μια ανώνυμη και πρώην προϊστάμενη νοσοκόμα του ιδρύματος στα Λεχαινά, προφανώς χωρίς καν να συνειδητοποιεί τι σημαίνει αυτό που εκστομίζει.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την τραγική υπόθεση του ιδρύματος στα Λεχαινά μπορείτε να διαβάσετε στο ρεπορτάζ της Chloe Hadjimatheou, αφού το παρόν άρθρο δεν αφορά άμεσα την συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά την χρησιμοποιεί ως πρότυπο παράδειγμα της τραγικότητας της σύγχρονης Ελλάδας.

 

Τα παιδιά στα Λεχαινά υποφέρουν από μιας μορφή δυστυχίας που σίγουρα, αν και συχνά εντελώς ασυνείδητα, είναι όχι μόνο γνώριμη αλλά και καθημερινή πραγματικότητα για τους πολίτες μιας χώρας που πλέον, και μάλλον μόνιμα, κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται Ελλάδα.

Είναι εύκολο να ταυτιστεί κάποιος που ζει στην Ελλάδα με την ακραία φρίκη του ιδρύματος στα Λεχαινά.

Εύκολο επειδή οι παράμετροι που ορίζουν την κόλαση των φυλακισμένων παιδιών στα Λεχαινά είναι παράλληλοι με τις συνθήκες που ορίζουν την κόλαση οποιουδήποτε γεννήθηκε στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας η άρχουσα νοοτροπία, και άρα τάξη, κορδώνεται πως γέννησε την Δημοκρατία. Η ίδια άρχουσα ιδέα και τάξη βέβαια παραλείπει τεχνηέντως να διευκρινίσει πως αφού διαπίστωσε πως εγκατέλειψε κλειδωμένο πίσω από πολύχρωμα κάγκελα και αφήσει να σαπίσει ζωντανό αυτό της το παιδί, την Δημοκρατία, που αποδείχτηκε εν τέλει ένα παιδί με εξαιρετικά ειδικές, περίπλοκες και εξουθενωτικές ανάγκες.

Πολλά και διάφορα τέτοια στρατόπεδα κολαστήρια σαν των Λεχαινών υπάρχουν διασκορπισμένα ανά την επικράτεια – από στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών μέχρι μπουντρούμια αστυνομικών τμημάτων όπου παρακρατούνται παράνομα, για μήνες ολόκληρους, εκατοντάδες άνθρωποι στους οποίους δεν απαγγέλονται καν κατηγορίες.

Σε συμβολικό επίπεδο ολόκληρη η χώρα αποτελεί ένα άθροισμα στρατοπέδων θανάτου, περισσότερο ή λιγότερο κυριολεκτικών: από την υπαρξιακή φυλακή της ανεργίας μέχρι το συνειδησιακό ολοκαύτωμα των καθεστωτικών και κρατικοδίαιτων Μ.Μ.Ε., παντού υπάρχει ένα κολαστήριο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα κάθε παιδιού με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα.

Επειδή κάθε παιδί που γεννήθηκε ή βρίσκεται στην Ελλάδα είναι παιδί με ειδικές ανάγκες εγκαταλελειμένο στο έλεος της μοίρας του από ένα μοχθηρό σύστημα αλλεπάλληλων παθολογιών.

Η διαπίστωση πως όποιος ζει ή γεννήθηκε στην Ελλάδα είναι παιδί με ειδικές ανάγκες δεν έχει να κάνει με τις διανοητικές ικανότητες του Έλληνα, ούτε με κάποια εγγενή παθολογία του Ελληνικού λαού.

Πρόκειται περί διάγνωσης των συνθηκών που καθιστούν τον Έλληνα ανάπηρο.

Ο Έλληνας ξεκινάει την ζωή του ως ένα παιδί που μιλάει μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει κανείς εκτός από τους «συγγενείς» του. Για να μπορέσει να συνεννοηθεί με τον «έξω κόσμο» πρέπει να ακολουθήσει ειδική αγωγή νευρογλωσσικού προγραμματισμού, δηλαδή να μάθει Αγγλικά.

Σαν να μην έφταναν αυτές οι εκ γεννετής επικοινωνιακές αναπηρίες, ο Έλληνας είναι ένα παιδί φτωχό, και άρα αποκλεισμένο από τις παροχές εκείνες που θα του εξασφάλιζαν τα μέσα για να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια του, όχι επειδή γεννήθηκε εξ’ ορισμού σε φτωχές συνθήκες, αλλά επειδή καλείται να επιβιώσει υποφέροντας από τεχνητές στερήσεις. Αυτές καθηλώνουν τον Έλληνα σε προσχεδιασμένη εξαθλίωση και εξυπηρετούν τις προτεραιότητες του οργανωμένου εγκλήματος που διοικεί την χώρα δια βίας και νοθείας μέσω των μειοψηφικών πλην αλλά αδίστακτων συμμοριών πάσης φύσης και άλλοθι, από «θρησκευτικά» έως «πολιτικά».

Και επειδή η φτώχεια δεν μπορεί να συντηρηθεί κατά το συμφέρον των συμμοριών αυτών αν τα θύματα τους είναι μορφωμένα και μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν την αδικία, ο Έλληνας είναι ένα παιδί που έχει επίσης καταδικαστεί εκ γεννετής στην αμάθεια αφού είναι μηδενικές οι επιλογές παιδείας που έχει κάποιος μη-προνομιούχος πολίτης αυτής της χώρας.

Αντίθετα, αντί να παρέχεται, όπως θα έπρεπε και σε κάθε παιδί με ειδικές ανάγκες, η απαραίτητη εκπαίδευση που θα βοηθούσε τον Έλληνα να ζήσει όσο πιο ανεξάρτητα και πιο αξιοπρεπώς μπορεί, στα δημόσια Ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια διδάσκεται, εσκεμμένα, το παθιασμένο μίσος εναντίον της γνώσης και προωθείται αποκλειστικά και μόνο η διαπραγμάτευση με ένα φαύλο καθεστώς.

Επιστρέφοντας στην συμβολική αφετηρία των Λεχαινών, αξίζει να σημειώσουμε μια γλαφυρή λεπτομέρεια: μερικά από τα κλουβιά για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν πολύχρωμα κάγκελα. Αν αυτή η διακοσμητική έμπνευση δεν είναι μια σαδιστική πρόκληση, τότε σίγουρα είναι ένα μνημείο προς τιμήν του γνωμικού που δηλώνει πως οι καλές προθέσεις οδηγούν στην κόλαση.

Αναγάγοντας τα πολύχρωμα κλουβιά ως σύμβολο στην γενικότερη Ελληνική κοινωνία, προκύπτουν δυο παραλληλισμοί:

Αφ’ ενός τα τεχνάσματα αντιπερισπασμού και διασκέδασης εντυπώσεων εκ μέρους της διαχείρισης κοινής γνώμης, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο των Μ.Μ.Ε. αλλά και τις λοιπές βιομηχανίες παραγωγής θεαμάτων και σκεπτομορφικών προπαγανδισμών κάθε επιπέδου, από ελεγχόμενους ψευδο-διανοούμενους μέχρι λοβοτομημένη σκυλοπόπ και τηλεσκουπίδια.

Αφ’ ετέρου, είναι σημαίνον για την γενικότερη νοοτροπία της Ελληνικής κοινωνίας το γεγονός ότι στα Λεχαινά υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος – είτε λόγω ηλιθιότητας, είτε λόγω απόγνωσης, είτε λόγω συνθηκών –θεωρεί θεμιτό υποκατάστατο περίθαλψης το να εγκλωβίζεις έναν άνθρωπο σε μια γκροτέσκα απομίμηση ουράνιου τόξου μεταλλαγμένου σε ξύλινο κλουβί.

Προφανώς ο άνθρωπος αυτός θα αιτιολογούσε την καριέρα του ως διακοσμητής της κόλασης μιλώντας περί «προσπάθειας για το καλύτερο» δεδομένης της «κρίσης».

Αν πραγματικά όμως ήθελε να βοηθήσει ο  άνθρωπος αυτός θα έπρεπε να επικεντρωθεί στο να διαλευκάνει το γιατί υπάρχει ένα πρότυπο και υπερσύγχρονο κέντρο περίθαλψης ανιάτων που ρημάζει λίγα χιλιόμετρα πέρα από το κολαστήριο στα Λεχαινά.

Πρόκειται για ένα πλήρες εξοπλισμένο συγκρότημα, με πισίνες για υδροθεραπεία και ημι-αυτόνομα διαμερίσματα για τους τρόφιμους, χρηματοδοτημένο από την Ε.Ε. Προφανώς έχει πλέον ολοκληρώσει τον ρόλο του ως όχημα για όργιο μιζών μεταξύ των εγκληματικών συμμοριών που υποδύονται τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα. Είναι αυτονόητο ότι αφού τελείωσε το πάρτι μεταξύ προμηθευτών και λοιπών δολοπλόκων οποιαδήποτε κονδύλια για την στελέχωση του «δεν προβλέπονται». Οπότε και δημιουργείται το έδαφος για να προκύψουν τερατογεννέσεις όπως για πολύχρωμα κλουβιά.

Ο καλοθελητής που προτείνει ξύλινα ουράνια τόξα αντί εισαγγελικής έρευνας για να σπάσει το ακραία μιασματικό απόστημα που λέγεται Σκάνδαλο Λεχαινών, αλλά και πάρα πολλοί άλλοι Έλληνες, δεν γνωρίζουν πως οι καλές προθέσεις όχι μόνο δεν εισακούονται σε καθεστώς αδικίας, αλλά αντίθετα και αναπόφευκτα συνεργούν με την τυρανία.

Η θετική ενέργεια γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης εφ’ όσον το καθεστώς που απαιτεί ανθρωποθυσίες δεν ανατραπεί, με αποτέλεσμα εκείνοι που ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο να γίνονται πολέμιοι ενός καλύτερου σήμερα.

Δεν τα γνωρίζουν όλα αυτά όμως οι Έλληνες, επειδή έμαθαν να αγαπάνε το κλουβί τους. Και στο κλουβί τους δεν μαθαίνουν πλέον τίποτε άλλο πέρα από το ότι τα ουράνια τόξα είναι ξύλινα για το καλό τους.

Είναι πλέον χαρακτηριστική η εικόνα του Έλληνα ως ένας άνθρωπος που φυτοζωεί, συμβιβασμένος από κάθε άποψη, σαπίζοντας εγκλωβισμένος σε μια φυλακή της οποίας η φωτεινή πρόσοψη προσπαθεί, μάταια, να μεταμφιέσει το απόλυτο σκοτάδι που εγκυμονεί.

Η εικόνα αυτή πρέπει να ανατραπεί, και όχι με καλές προθέσεις, αλλά με κατά μέτωπον επίθεση, ξεκινώντας από τον αμείληκτο λόγο.

Αυτό το site φιλοξενεί όσους συμφωνούν.

Όσοι διαφωνούν μπορούν να συνεχίσουν να μπογιατίζουν τα κάγκελα των κλουβιών ολόγυρα τους, διαλέγοντας όμορφα, αιγαιοπελαγίτικα παστέλ, σε δημοκρατικές αποχρώσεις.

 

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου είναι Ελληνο-Ουρουγουανός καλλιτέχνης και συγγραφέας. Ζει στο Βερολίνο όπου εργάζεται ως διευθυντής σύνταξης του www.theberlinagenda.com και του www.nakedbutsafe.com

5 Comments

  1. Ναταλια on

    Εξαιρετικο άρθρο. Σε μια χώρα όπου η “παραγωγική” μερίδα του πληθυσμού μαραζώνει στην ανεργία και χλευαζεται με ειδήσεις περί ανάπτυξης, όσοι εχουν την ατυχία να βρίσκονται σε κάθε τύπου φυλακές αργοπεθαίνουν αβοήθητοι. Έχουν κλειδώσει τους χώρους αυτούς κθ έχουν πετάξει τα κλειδιά

  2. Bluebell Bufford on

    Αγαπητοί μου φίλοι,

    Ένα τέτοιο «παιδάκι» κι εγώ, χωρίς καν τα πολύχρωμα κάγκελα να μου δίνουν την ψευδαίσθηση του «χρυσού κλουβιού» που είμαι φυλακισμένος. Το μόνο παρήγορο σε «παιδάκια» σαν εμένα είναι ότι λιμάρουμε τα κάγκελα της φυλακής μας, το τραγικό είναι για εκείνα τα «παιδάκια» που λατρεύουν τόσο την φυλακή τους, που ούτε ο Φρόυντ δεν θα μπορούσε να βρει ποιο είδος κοπρολαγνείας είναι αυτό που τους διακατέχει!

    Όσο για το απαραίτητο δηλητήριο που θα έπρεπε να χύσω εδώ λεκτικά, όσο και να το κάνω δεν μπορεί να αγγίξει τις μαφίες που ζουν στα πραγματικά χρυσά παλάτια τους. Τι να γράψω για την κάθε ΒΛΑΒΗ-N0-γιάννη που μοστράρει κάθε τόσο στα ελεγχόμενα της ΜΜΕ ως βασίλισσα της ελεημοσύνης προς τα «ανάπηρα» παιδάκια; Σε μια χώρα που αντί για λύσεις ψάχνει για ελεημοσύνες, ειδικά αν είναι από τα χέρια μιας αγέραστης κομψότατης βασίλισσας, που ακόμα και αν οι αμέτρητες ελεημοσύνες της ήταν αληθινές, τα χαροποβαμμένα αυτά κάγκελα δεν θα είχαν έγκλειστα παιδιά με ειδικές ανάγκες αλλά θα ήταν ήδη θεραπευμένα, ελεύθερα, με αξιοπρέπεια, έχοντας λάβει την ειδική περίθαλψη, φροντίδα και μόρφωση που τους αξίζει.

    Η όλη ιστορία μου θύμισε αυτό που μου διηγήθηκε ο παππούς μου, σας το αναφέρω γιατί από τα μέσα του 1900 ως τώρα τελικά η νοοτροπία είναι η ΙΔΙΑ!

    Ο παππούς μου είχε μια κόρη την Κλεοπάτρα, (αδερφή της μητέρας μου) η οποία έπαθε σκωληκοειδίτιδα, στα 26 της. Τότε στα κωλοχώρια της Βορείου Ελλάδος δεν υπήρχε παρά μόνο μαμή, άρα, αρρώστησες = πέθανες! Για αυτό και τότε γεννούσαν πολλά παιδιά, γιατί τα περισσότερα πέθαιναν νωρίς από απλές παιδικές αρρώστιες, ιάσιμες την σήμερον ημέρα. Βέβαια τότε το χαρακτήριζαν «ΜΑΤΙ», ήταν πολύ όμορφο το παιδί το είδε η γειτόνισσα η κακούργα η δολοφόνισσα με το ΚΑΚΟ της μάτι και πάει το παιδί το χάσαμε, δε πειράζει, το πήρε ο καλός θεούλης γιατί το αγάπησε από την ομορφιά του, οπότε πάμε να γκαστρώσουμε την κυρά, θα κάνουμε άλλο!

    Ο παππούς μου πήρε την κόρη του την Κλεοπάτρα και την πήγε μαζί με 2 βόδια στην Αθήνα, μετά από αίτηση του να τον δεχτεί η βασίλισσα για να ζητήσει γονατιστός να γιατρέψουν το παιδί του, τα βόδια ήταν δώρο προς την βασίλισσα, μαζί με χρυσές λίρες που απέκτησε πουλώντας το κοπάδι αιγοπροβάτων του. Έγινε δεκτός από την βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία έλαβε τα δώρα και έστειλε την Κλεοπάτρα για εγχείρηση.

    Ποτέ δεν μάθαμε τον λόγο, αλλά όπως μου είπε ο παππούς μου, οι γιατροί κάνανε κάποιο πείραμα στην θεία μου Κλεοπάτρα, και σε μια μεγάλη τομή που ανοίξανε αντί να αφαιρέσουν μόνο τη σκωληκοειδή απόφυση, έκοψαν «κατά λάθος» ένα νεύρο από την σπονδυλική της στήλη, αφήνοντας την εντελώς παράλυτη από την μέση και κάτω.

    Η θεία μου η Πατρούδα, όπως αποκαλούσαν το Κλεοπάτρα στα χωριάτικα, αφού έγινε κυριολεκτικά πειραματόζωο στα χέρια των καλών γιατρών της εποχής, κατέρρευσε και πνευματικά, το έχασε τελείως! Δεν ήταν στα λογικά της πλέον, τις σωματικές της ανάγκες φρόντιζε η αδερφή της, η μητέρα μου, και όταν μεγάλωσα κι εγώ, έγινα και εγώ ο «νοσηλευτής» της, καθώς την φιλοξενούσαμε στο σπίτι μας μέχρι τα 83 της που πέθανε πριν 4 χρόνια περίπου. Εγώ της έκανα μπάνιο, της χτένιζα τα μαλλιά, της αγόραζα τα «ταχταλίδικα» υφάσματα για τα ρούχα της, όπως τα ήθελε, εγώ την τάιζα, είχε περισσότερο αδυναμία σε μένα παρά στην μητέρα μου κι ας ήταν εκείνη γυναίκα, εκείνη την ντρεπόταν, εμένα όχι. Βλέπετε από τα υπόλοιπα αδέλφια της, κανείς δεν ήθελε την «ανάπηρη» στο σπίτι, να λερώνει το περσικό χαλί τους με τα κατρουλιά της, όπως λέγανε!

    Οι γονείς μου δώσανε τεράστιο αγώνα για να πάρει τελικά αναπηρική σύνταξη κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80, καθώς η Πατρούδα αρνιόταν να την παραλάβει από τον ταχυδρόμο καθότι νοητικά διαταραγμένη και έπρεπε να γίνουν χρονοβόρα δικαστήρια για πληρεξούσιο κτλ.

    Δυο φορές έκανα ανάνηψη CPR στην θεία Πατρούδα, την πρώτη τα κατάφερα και την κράτησα στην ζωή, την δεύτερη δεν άντεξε, πέθανε στα χέρια μου κυριολεκτικά, το ασθενοφόρο ήρθε σε 10 λεπτά, ήταν στο κοντινό χωριό, αλλά όπως μου είπαν οι γιατροί, δεν μπορούσα να έχω κάνει τίποτα περισσότερο, γεράματα ενός εξασθενισμένου οργανισμού, που είχε ταλαιπωρηθεί τόσα χρόνια από την αναπηρία της, συν πνευμονικό οίδημα, όπως είπαν οι γιατροί, σε μένα δώσανε προληπτικά αντιβιοτικά, διότι ακόμα και όταν είχαν ήδη φτάσει οι νοσηλευτές εγώ ακόμα προσπαθούσα με το φιλί της ζωής και τις μαλάξεις να την επαναφέρω, και με σταμάτησαν, τους ζήτησα να χρησιμοποιήσουν τον απινιδωτή αλλά μου είπαν ότι δεν έπρεπε, έτρεμα για ώρες.

    Έκτισα τον τάφο της, στο νεκροταφείο του χωριού με τα χέρια μου, η μητέρα μου φύτεψε τα παχύφυτα και τον στόλισε, σας δείχνω την φωτογραφία του τάφου της, για ευνόητους λόγους έκρυψα το επίθετο.

    Δεν έφτανε ο πόνος που χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, είχα να αντιμετωπίσω και τον τραγόπαπα του κωλοχωρίου! Οι παλιοί εδώ, ίσως θυμούνται όταν είχα αναφέρει για τον «εξορκισμό» που μου είχε κάνει μικρό, τον απεχθάνομαι βαθύτατα! Τον σιχαίνομαι τόσο που δεν περιγράφεται! Ο τραγόπαπας (ιεροΜ0Υναχος του ΑΓΡΙ0Υ Ορους) ενώ ήξερε την άθλια οικονομική μας κατάσταση, και ενώ πληρώνεται αδρά από τον αδίκως φορολογούμενο αυτού του παρακράτους της ΣΚΑΤΑΔΑΣ, είχε το θράσος να με στριμώξει σε ένα τοίχο μόνο μου, ενώ έκλαιγα για τον χαμό της θείας μου, και να μου πει κατάμουτρα «εγώ θέλω τα δικαιώματα μου! 150€ για την κηδεία!» έτσι ακριβώς! Απίστευτο! ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ???????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Φυσικά και αρνήθηκα, θα του έδινα μπουνιές κατάμουτρες, αλλά είχα παραλύσει από την αϋπνία, τον πόνο, την θλίψη, και έμεινα αποσβολωμένος στον τοίχο καθώς ο τράγος έφυγε. Μη φανταστείτε ότι γλίτωσα εύκολα, πήγε την επομένη μέρα σε μια συγγενή μας, να ρωτήσει για τα οικονομικά μου και της μητέρας μου, και να μας κάνει ρόμπα στο χωριό γιατί δεν του δώσαμε τα «δικαιώματα» του!!!

    Αγαπητέ μου Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, το ξέρεις πόσο σε αγαπώ και σε εκτιμώ, αλλά με το άρθρο σου αυτό, μου έχεις ανασύρει από την μνήμη, τόσο μα τόσο τραυματικές εμπειρίες, που εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να τις βγάλω από μέσα μου και να τις μοιραστώ μαζί σας, με όσους έχουν καρδιά και καταλαβαίνουν, αυτούς τους λίγους πραγματικούς φίλους, έστω και διαδικτυακούς που κάτι αόρατο μας κάνει να νοιώθουμε ότι είμαστε μαζί, παρόλο που μπορεί να μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα απόστασης.

    Εν κατακλείδι, γιατί δεν νοιώθω καλά να συνεχίσω άλλο, ένα τελευταίο έχω να πω σε όλους σας:

    Μη γελιέστε, ποιο «ψωμί, παιδεία, ελευθερία?», ακόμα το σύνθημα των ΚΟΥΡΑΔΕΛΛΗΝΩΝ είναι:

    Ελιά, Ελιά και Κώστο Βασιλιά!

    Υ.Γ. Δεν μπορώ να στείλω φωτογραφία εδώ, θα την βρείτε στην ανάρτηση του κυρίου Chatzistefanou Panagiotis, στο προφίλ του στο Facebook και στο δικό μου προφίλ Blubell Bufford

  3. Ζωροάστρης on

    Σοβαρά ρε Χατζηστεφάνου;Γίνεται πάρτι προμηθειών σε δημόσια έργα;Πωωωωω ρε παιδί μου πέσαμε απ’τα σύννεφα.
    Η πλάκα της ζωής σου είναι ότι είσαι πιο άχρηστος κι απ’τα παράσιτα που μισείς.ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΒΡΕΣ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΠΑΡΑΔΙΠΛΑ.Δοκίμασε για αλλαγή να κάνεις κάτι αντί να γεμίζεις οθόνες με παραληρήματα.
    Ελαττωματικό παρακλάδι του χόμο σάπιενς είστε, αν δεν υπήρχαν οι δραστήριοι άνθρωποι θα ψάχνατε ακόμα πόθεν πέρδεται η μπανάνα στα δέντρα.

  4. Pingback: “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” : Aφιέρωμα στην Αναπηρία και το Αναπηρικό Κίνημα – Με το βλέμμα στα Λεχαινά | AikateriniTempeli's Weblog

  5. Pingback: “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” : Aφιέρωμα στην Αναπηρία και το Αναπηρικό Κίνημα – Με το βλέμμα στα Λεχαινά | Aikaterini Tempeli

Αφήστε Ένα Σχόλιο

18 − five =

Simple Share Buttons