Δραχμοφοβία

4

img_0497

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες μέρες είναι εξαιρετικά διασκεδαστική. Θυμίζει μάλιστα ένα πασίγνωστο σλόγκαν που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια με πολλές παραλλαγές: πάμπλουτοι άνθρωποι, πληρώνουν πλούσιους ανθρώπους, για να βάλουν τους νοικοκυραίους να ρίξουν το φταίξιμο στους φτωχούς.

Η κυρίαρχη αφήγηση των μέσων ενημέρωσης και της πολιτικής χωρίζεται σε δύο ιδέες. Η πρώτη ιδέα θέλει τον εγχώριο πληθυσμό να αποτελείται από λωτοφάγους. Η δεύτερη και πιο ισχυρή λέει πως πριν μπούμε στο ευρώ τρώγαμε ρίζες και ζούσαμε σε σπηλιές.

Το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ ήταν το άλλοθι που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να ψηφίσουν ξανά, πριν από δύο χρόνια, τα κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα. Διότι κανείς δεν μπορεί να λέει ότι, μετά από όσα έγιναν το 2011 και το 2012, δεν ήξερε.

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας, η έξοδος από το ευρώ παραμένει το επιχείρημα όσων ζουν και αναπνέουν για την επιβίωση αυτής της κυβέρνησης.

Μάλιστα, ως ανίδεος και σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο, ο Γιάννης Στουρνάρας -που το 2011, το 2012 και το 2013 έβλεπε ανάπτυξη- δήλωσε ότι οι καταθέσεις μειώνονται κι απειλείται το σύστημα με κατάρρευση αν δεν βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας τώρα.

Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει πώς αντιμετώπισαν την τοποθέτηση του Στουρνάρα για τις καταθέσεις οι τραπεζίτες, όμως θα είχε πολύ πλάκα η φάτσα τους εκείνη την ώρα. Ειδικά αν κρίνω από το τι γράφουν τα χρυσαυγίτικα τραπεζικά sites.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα ζουν Έλληνες. Και οι Έλληνες έχουν αποδείξει στη μακρά τους ιστορία ότι ως επί το πλείστον είναι χάπατα. Γι’αυτό και δεν είναι διόλου απίθανο να πιστέψουν ξανά ότι κάποιος είναι τόσο ηλίθιος για να βγάλει μια χώρα από το ευρώ και να μη διαλυθούν τα πάντα.

Προσωπικά, θεωρώ ότι οι πιθανότητες να βγει πρόεδρος της δημοκρατίας τώρα, είναι πολλές. Άλλωστε, τα τέσσερα τελευταία χρόνια ζήσαμε μία διορισμένη κυβέρνηση από τους δανειστές. Ευκαιρία να αποκτήσουμε κι έναν διορισμένο Πρόεδρο.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Πολύφημος

Δεν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα. Βασικά, δεν υπάρχουν δικαιώματα γενικώς.

4 Comments

  1. Νίκος Παπαβασιλείου on

    Δεν έχω συναντήσει τον Πολύφημο ή κάποιο άλλο Κύκλωπα στην καθημερινή μου ζωή. Κακώς διότι αν μου είχε συμβεί κάτι έστω και μετρίως σχετικόν, θα ήμουν πιθανώς εις θέσιν να αντιληφθώ με ποίου είδους βαθύτατον στοχασμόν ορισμένοι Έλληνες ψηφοφόροι που δεν επιλέγουν να συμμετάσχουν στο προσωπικό κοινωνικό όραμα κάποιου κατά προσωπική παραδοχή μονόφθαλμου, χαρακτηρίζονται συλλήβδην και αθρόως από τον ίδιο ως χάπατα. Χωρίς αμφιβολία και κατά λογικήν συνεπαγωγήν, ο εξαίρετος τούτος κ. Πολύφημος θα θεωρεί βεβαίως ότι το καλύτερο στο οποίο μπορούν να προσβλέπουν τα διάφορα αυτά δύσμοιρα θύματα μιας προβληματικής κοινωνίας, είναι να καταθέσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα στα χέρια εκείνων που γνωρίζουν καλύτερα…

    • maria tsara on

      Δυστυχώς οι πληροφορίες φθάνουν στην Ελλάδα με χρονοκαθυστέρηση όπως και όλα τα υπόλοιπα. Να σας ενημερώσω λοιπόν ότι τα δύσμοιρα αυτά θύματα κατά τον δικό σας πάντα χαρακτηρισμό έχουν παραδώσει τα πολιτικά τους δικαιώματα αυτοβούλως και ανεπιστρεπτί εδώ και δεκαετίες και φαντάζομαι εξ αυτού ορμώμενος ο Κύκλωψ τα χαρακτηρίζει τόσο άκομψα ως χάπατα. Επειδή τυγχάνει να μην ζώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια και να έχω γνωρίσει πολλά άλλα είδη της τροφικής αλυσίδας τα οποία δεν εξελίχθηκαν με χρονοκαθυστέρηση, σας διαβεβαιώ ότι δεν πρόκειται περί δύσμοιρων θυμάτων αλλά περί σκεπτομένων ενηλίκων συνδιαμορφωτών της παρούσας αλλά και μέλλουσας κατάστασης της χώρας. Τώρα εάν και εφόσον η κατάσταση στην οποία βρίσκεται και θα εξακολουθεί να βρίσκεται για πολλά ακόμα χρόνια η χώρα, σας ικανοποιεί, τότε σίγουρα το κοινωνικό σας όραμα απέχει παρασάγγας από αυτό του αρθρογράφου αλλά και πολλών εξ ημών οι οποίοι συλλήβδην και αθρόως αποδίδουμε σε αθώους πολίτες τέτοιες βαρύτατες κατηγορίες. Αλλά μην σας ταράττω περαιταίρω.
      Ο ΠΕΛΕΚΥΣ ΤΗΣ ΝΕΜΕΣΕΩΣ ΘΑΤΤΟΝ Ή ΒΡΑΔΥΟΝ ΘΑ ΕΠΙΠΕΣΕΙ ΒΑΡΥΤΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ! Δηλαδή ημών! Αμήν!

      • maria tsara on

        Και επειδή σιχαίνομαι να αφήνω κουφάρια να περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους του εγκεφάλου μου όπως παραδείγματος χάρη πεθαμένες γλώσσες, σκέψεις και ιδεολογίες, θα σας το γράψω στη γλώσσα που αποτελεί την επίσημη γλώσσα του κράτους το οποίο εσείς αισθάνεσται μάλλον ακόμα υπερήφανος που ανήκεται και εγώ όχι. Και αυτή είναι η δημοτική. Στη δημοτική λοιπόν: Δεν βάζουμε εμείς οι οποίοι σκεφτόμαστε έτσι, όλους σε ένα τσουβάλι,αυτό το έκαναν από μόνοι τους ψηφίζοντας επί δεκαετίες τα ίδια ακριβώς πρόσωπα και κόμματα σε διαφορετική σειρά. Οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για το ποιοί είναι αυτοί που τον κυβερνούν και αν, λέω αν τυχόν, πρόκειται για μεγαλοδυναστίες επαγγελματιών δοσιλόγων και τραμπούκων. Και χωρίς νού και γνώση ανεμίζαν σημαίες με μπλέ,πράσινους και κόκκινους κόκκους. Πιστεύοντας πως ένας επαγγελματίας πολιτικός έχει οποιαδήποτε άλλη κοσμοθεωρία παρα την κοσμοθεωρία της τσέπης του. Και πούλησαν την πρώτη φορά ιδεολογία. Και αγόρασε όλο χαρά ο λαός. Και πούλησαν τη δέυτερη, πάταγος και τη δεύτερη. Και τρίτη και τέταρτη και τρίβαν τα χέρια τους οι πωλητές. Και άντε να τους την κλείσεις την όρεξη τώρα. Και όχι δεν ανήκω στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν ανήκω πουθενά, ανήκω μόνο στον εαυτό μου γιατί ανακάλυψα ω εκ του θαύματος ότι μόνο εγώ είμαι υπέυθυνη να με σώσω και αυτό έκανα. Γι αυτούς όλους τους λόγους που αναφέρω είναι χάπατα. Και μάλιστα με πατέντα και προστασία ονομασίας προέλευσης.

        • maria tsara on

          Θα ήθελα επίσης, επειδή μου δώσατε τροφή και οι σκέψεις που κρατάω πολλά χρόνια για τον εαυτό μου ξεπηδούν μια προς μια και δεν θέλουν να παραμένουν πια κλεισμένες στην ασφάλεια τους, να συνεχίσω λιγάκι και να σας αναλύσω τι εννοώ με αυτό που μοιάζει εκ πρώτης όψεως ως εφυολόγημα. Μιλάω για την αναφορά μου σε σημαίες με πράσινους, μπλέ και κόκκινους κόκκους. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και πολύ πιο ορμητικά κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα έμοιζε με απορρυπαντικό. Η λύση που προτάθηκε δηλαδή ήταν: σας δίνουμε το απορρυπαντικό για να ξεπλύνετε τη βρωμιά που άφησε πίσω του το τρίπτυχο Δεκαμβριανά/Εμφύλιος/Χούντα. Μόνο που το απορρυπαντικό αποτελούνταν επι το πλείστον από τα ίδια χημικά στοιχεία τα οποία έφεραν και τα τρία αυτά δεινά στη χώρα. Και οι πολίτες δεν μπήκαν καν στον κόπο να το αμφισβητίσουν, το δέχτηκαν ως μοναδική λύση και το ενστερνίστηκαν τόσο πολύ, ακόμα και στις απίστευτα πιο τοξικές μορφές του, σε σημείο παραλογισμού. Στην ιατρική αυτό μπορεί να ονομάζεται ομοιοπαθητική, στη ζωή όμως ονομάζεται παράνοια. Οι πολίτες δεν θέλουν να ξέρουν, αρέσκονται σε λεξοτανίλ αρνούμενοι πεισματικά να φορέσουν γυαλιά λόγω της διανοητικής μυωπίας από την οποία εκούσια πάσχουν. Και ξέρετε γιατί; Γιατί στην ελληνική κοινωνία και πραγματικικότητα η έννοια του κάνω σκληρή κριτική στον εαυτό μου δεν υπάρχει ως βασική πτυχή υγειούς ανάπτυξης ενός υπέυθυνου για τη ζωή του ατόμου. Γιατί στην Ελληνική φρασεολογία, στην καθημερινη χρήση της γλώσσας, ο όρος αντικατοπτρισμός συμπεριφοράς – behavior reflect – απλά δεν υφίσταται. Όταν λοιπόν όλα αυτά θα γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και της αντίληψης του Έλληνα για το τι σημαίνει υπεύθυνος άνθρωπος και κοινωνικό όν, τότε να ξαναμιλήσουμε για κοινωνικά οράματα και τέτοιου είδους ουτοπίες. Ως τότε να είστε σίγουρος ότι η συγκεκριμένη κοινωνία θα άγεται και θα φέρεται από αγκυλώσεις και στρεβλώσεις και ότι η χιονοστοιβάδα της ταχύτατης εξέλιξης σε όλα τα επίπεδα στο δυτικό κόσμο, δεν θα πατήσει φρένο επειδή ο Έλληνας δεν εννοεί να ξεκουνηθεί από τη θέση του ενώ τη βλέπει να έρχεται κατά πάνω του.

Αφήστε Ένα Σχόλιο

16 + 16 =

Simple Share Buttons