Γιάννος Γιαννόπουλος:”Πρέπει να σκοτώσουμε την ΤΙΝΑ, να τη θάψουμε”.

1

γιαννόπουλος

 

Ο Γιάννος Γιαννόπουλος είναι Υποψήφιος Βουλευτής με τη ΛΑΕ στην Β’ Περιφέρεια Αθηνών, γνωστός για τη δράση και τους κοινωνικούς αγώνες του από τα χρόνια της φοιτητικής του ζωής,εργαζόμενος σήμερα στον ιδιωτικό τομέα και ενεργός συνδικαλιστής στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος και στο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Ιδιαιτέρως προβληματισμένος και ευαισθητοποιημένος σχετικά με το μέλλον των νέων και την ολοένα αυξανόμενη αναγκαστική μετανάστευση του πνευματικού δυναμικού της χώρας, συναντά τη Μαρία Παρέντη και μιλά αποκλειστικά στο Νόστιμον ήμαρ.

 
Τι θα έλεγες στον Αλέξη Τσίπρα αν τον συνατούσες;

Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να ρωτήσω κι όχι να πω.Θα τον ρωτούσα λοιπόν πώς γίνεται να μεταλλαχθεί ένας άνθρωπος τόσο γρήγορα.Έπειτα θα του έλεγα ότι καταστρέφει το πολιτικό κεφάλαιο μιας ολόκληρης παράταξης της αριστεράς, μιλάει πολύ εύκολα για τη διαγραφή του μέλλοντος δύο γενεών. Δεν είχε το δικάιωμα να το κάνει αυτό. Μάλλον πρέπει να κάνει ένα διάλειμμα από την πολιτική, να σκεφτεί κι αυτός λίγο. Ο εγκλεισμός στο Μαξίμου και στα υπουργικά γραφεία οδήγησε όλη την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο να μην μπορεί να σκεφτεί out of the box , με αποτέλεσμα να μιλούν τώρα τελείως εκτός κοινωνικής πραγματικότητος για τις πολιτικές εξελίξεις, τις πολιτικές που θα εφαρμόσουν και τον τρόπο που θα κυβερνήσουν από ‘δω και πέρα.Αποκομμένοι από τα βασικότερα κοινωνικά κομμάτια που ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπούσε.

 

Νιώθεις κατά ένα τρόπο προδομένος;

 

Δε θα έλεγα ακριβώς προδομένος.Θεωρώ ότι υπήρχε ένα πολύ κομβικό στοιχείο στη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη,που το είχαμε συναποφασίσει.Είναι η εύκολη λύση να πούμε ότι έφταιγε ο Τσίπρας. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχει μια σειρά άλλων πραγμάτων όπως η αυτονόμηση της ηγεσίας και η παραμέληση της λειτουργίας του κόμματος ως ζωντανού οργανισμού που αντιλαμβάνεται την κοινωνία και τις ανάγκες της. Δεν αισθάνομαι προδομένος όμως, γιατίδεν είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου σε έναν ηγέτη. Δε θεωρώ πως πρέπει να λειτουργεί έτσι η πολιτική, με τη λογική της ανάθεσης. Νιώθω περισσότερο πικραμένος και οργισμένος.

 

Τι περιμένει την κοινωνία με την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου;

 
Παρά την ψευδοπόλωση που θέλουν να προβάλλουν τα μεγάλα ΜΜΕ και οι δύο μεγάλοι πολιτικοί σχηματισμοί καλούν στη στήριξη και ψήφιση του μνημονίου.Το τρίτο μνημόνιο δεν έρχεται να αντικαταστήσει το προηγούμενο, έρχεται αθροιστικά, άρα η κατάσταση θα είναι κατά πολύ χειρότερη. Δε νομίζω ότι είμαστε ακριβώς σε θέση να προβλέψουμε την τραγικότητα της. Αρκεί να θυμηθούμε ότι το 2010 ακόμα και οι αριστερότεροι των αριστερών δεν μπόρεσαν να διαδούν το τι τελικά συνέβη. Δεν έχουμε τις παραστάσεις για να κάνουμε μια ακριβή προβολή.Έχω όμως την αίσθηση ότι πρόκειται η πλήρης αποστράγγιση της Ελλάδας από τους νέους 25-40 ετών θα είναι αναπόφευκτη. Ένα άλλο τραγικό στοιχείο είναι ότι με την απελευθέρωση των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων ο κόσμος θα χάσει τα σπίτια του, θα έχουμε πλήρη θανάτωση των μικρών επιχειρήσεων, θα πάμε σ εμοντέλα κεντρικής Ευρώπης, όπου επιβιώνουν μόνο οι μεγάλοι.

 

‘’Εγώ πήρα 62%’’ είπε χθες ο Τσίπρας στο ντιμπέιτ. Κάποιο σχόλιο; Σε ποιον ‘’ανήκει’’ η νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα;

Κατ’αρχάς είναι αλαζονικό να προσπαθεί ο οποιοσδήποτε να πει ότι αυτή η νίκη ήταν προσωπική. Δεν ήταν καν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκει σε εκείνες και εκείνους που τις μέρες αυτές πήραν στις πλάτες τους τον αγώνα. Υπήρχε κόσμος που βγήκε μόνος του στις γειτονιές, τύπωσε φυλλάδια, μίλησε με το διπλανό του, αναμετρήθηκε με τα άγχη και τους φόβους του και αποφάσισε να ζει χωρίς φόβο. Ήταν ένα ‘’ως εδώ’’ που ανήκει σε κάθε άνθρωπο που έριξε την ψήφο του στην κάλπη. Σίγουρα πάντως δεν ανήκει σε έναν πολιτικό αρχηγό που σήμερα μας λέει ότι το ΟΧΙ του λαού έπρεπε να γίνει ναι γιατί δε γινόταν αλλιώς.

 

Είχε λοιπόν τελικά σημασία για τον κόσμο το δημοψήφισμα;

Αυτό το ρήγμα, αυτή η σύγκρουση έδειξε πολλά. Φάνηκε ότι υπάρχουν κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, έτοιμα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ο κόσμος προσπέρασε ακόμη και τα οργανωμένα υποκείμενα που προκάλεσαν τη διαδικασία.

Ποιο είναι το όραμα της Λαϊκής Ενότητας; Σε ποια σημεία τέμνεται με το δικό σου;

Ένας νεοπαγής σχηματισμός που δεν είναι καν κόμμα,αλλά μέτωπο δεν έχει ακόμη ακριβώς όραμα. Αλλά είναι σαφές ότι έχει σταθερές και στόχους. Εκκινά με την κατάργηση των μνημονίων και με όρους οικονομικού αποτελέσματος, αλλά και με όρους δημοκρατίας. Αντιλαμβάνεται ότι μετά από αυτό που έγινε είμαστε αναγκασμένοι να θέσουμε στο τραπέζι το ζήτημα του νομίσματος. Το ευρώ δε λειτουργεί πια ως νόμισμα, αλλά ως πολίτευμα. Αυτό προϋποθέτει αλλαγή της παραγωγικής διάρθρωσης της χώρας και στην πραγματικότητα έχουμε να βάλουμε μπροστά ένα σχέδιο αλλαγής του τρόπου κοινωνικής οργάνωσης. Να ενισχύσουμε τις συνεργατικές δομές, τις δομές αλληλεγγύης, τις μικρές επιχειρήσεις, τους συνεταιρισμούς, αλλά και να επενδύσουμε στη γνώση. Πολύς πλούτος είναι σωρευμένος στα μυαλά των νέων. Αυτή θα είναι μια διαδικασία βαθιά συγκρουσιακή. Σύνθετο και δύσκολο έργο, αλλά μπορεί να πραγματωθεί ακριβώς ε΄πειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Σε αυτή τη βάση πρέπει να χτίσουμε ένα νέο όραμα πάνω στις μεγάλες αφηγήσεις της αριστεράς, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει με τρόπο που να μην αποκλείει αυτούς που δεν έχουν π.χ διαβάσει τόμους Μαρξ και Λένιν. Το θέμα είναι να κάνουμε δημιουργική δύναμη τη σύγκρουση των συμφερόντων.

 
Είναι παντοδύναμο το ΤΙΝΑ; Βάσει ποιου οδικού χάρτη μπορεί η Ελλάδα να διαβεί έναν εναλλακτικό δρόμο εκτός Ευρωζώνης;

 

Είναι τέτοιο τελικά το πολιτικό ζήτημα του να φανεί ότι δεν υπάρχει εναλλακτική που την εβδομάδα του δημοψηφίσματος έπεσαν τεράστια ποσά στις αγορές για να κρατηθεί το ευρώ, ενδεχομένως και πολλαπλάσια του ελληνικού χρέους. Φάνηκε στην προσπάθειά τους να πείσουν τον κόσμο ότι είναι αδιανόητο να ζει δίχως λιτότητα, αφού στη λιτότητα οφείλουμε την υποτιθέμενη ευμάρεια της Ευρώπης. Φοβήθηκαν και φοβούνται ένα νέο ’68. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε το φόβο τους πραγματικότητα. Κάνείς δεν μπορεί να λέει πως αυτό είναι μια εύκολη διαδικασία, όμως ο λαός δε θέλει ευχολόγια και ευκολίες πια, αλλά αλήθειες. Είναι ένα σχέδιο που απαιτεί κοινωνική γείωση και σκεπτόμενους ανθρώπους. Οι περισσότερες κυβερνήσεις ασκούσαν πολιτική μέσα από τις υπάρχουσες διοικητικές και οικονομικές δομές. Για παράδειγμα οι έτοιμοι μηχανισμοί των Ελλήνων εφοπλιστών λειτουργούσαν κάθετα, πυραμιδωτά. Το ‘’αφεντικό’’ ζητούσε ένα νομοσχέδιο και ο Υπουργός του το ετοίμαζε. Τώρα ένα δίκτυο ανθρώπων θα παράγει πολιτικές. Το ‘’χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά’’, είναι πραγματικότητα. Η μεσαία στελέχωση μπορεί να μην παίρνει πολιτικές αποφάσεις, αλλά κινεί την οικονομία.Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους φέρουμε σε επαφή και να δημιουργήσουμε ένα αντιπαραθετικό σύνολο σχέσεων έναντι του ήδη υπάρχοντος ‘’πυραμιδωτού’’. Θεωρώ επίσης ότι θα υπάρξει διεθνής κινητοποίηση στήριξης προς τη χώρα από τα κινήματα του εξωτερικού , πράγμα που φάνηκε και στην αρχή της σύγκρουσης.

 

Πίσω από τα απρόσωπα ποσοστά και τα τεχνικά διαγράμματα των ερευνών βρισκονται οι νέοι της χώρας, ποιες οι προκλήσεις που στα αλήθεια αντιμετωπίζουν οι 20άρηδες- 30άρηδες του σήμερα;

 

Η πρώτη πρόκληση θα είναι να συνέλθει από το σοκ. Ήταν μια γενιά που στήριξε το ΣΥΡΙΖΑ μαζικά σχεδόν. Είναι εκείνοι που δε θέλησαν να ζήσουν με τα χρήματα των γονιών, αλλά να δημιουργήσουν οι ίδιοι. Εκείνοι που βλέπουν τη προσωπική ευτυχία μέσα από τη συλλογική. Έπειτα πρέπει να προσπεράσουν την τάση που τείνει να παγιωθεί, πως ό, τι και να ψηφίζουμε κυβερνά η Μέρκελ, όπότε δεν έχει νόημα. Ούτε ψηφίζουμε για χαβαλέ ή εκδικητικά. Χρειάζεται κινητοποίηση και συντονισμός. Πρέπει να σκοτώσουμε την ΤΙΝΑ, το δόγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ, να το θάψουμε. Αυτό περνάει από αυτές τις εκλογές η ΛΑΕ. Δεν τελείωσαν όλα, υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

 

Είναι σοβαρή πολιτική επιλογή η αποχή στις εκλογές;

 

Είναι αρχικά εξηγήσιμη. Ας δούμε όμως τα απτά απότελέσματά της. Ακόμη και αν ψηφίσουν τέσσερις άνθρωποι, αυτό παράγει εκλογικό αποτέλεσμα, γιατί ακούμε διάφορες παραδοξολογίες. Το σύστημα δε θα ταρακουνηθεί με την αποχή. Οι κυβερνήσεις που εφαρμόζουν πρακτικές ντιρεκτίβας δεν έχουν καμία κάψα να έχουν λαϊκη νομιμοποίηση. Με βάση τα μαθηματικά δεδομένα λοιπόν η αποχή δεν έχει αξία, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνει τον αντίκτυπο αυτών που θα πάνε να ψηφίσουν. Αυξάνει την αποτύπωση των ναζί-δυο χρόνια αύριο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ζητούν να μην καταθέσει στη δίκη ο πατέρας του προεκλογικά-ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ. Θα παράξει μια Βουλή στην οποία καμία από τις δυνάμεις που στηρίζουν το ΟΧΙ από προοδευτική σκοπιά, δε θα έχει σοβαρή παρουσία. Αντικειμενικά μιλώντας η επόμενη Βουλή δε θα κρατήσει 4 χρόνια , θα υπάρξει λαϊκή κατακραυγή και κοινωνική έκρηξη. Όσοι απέχουν λένε πως το κοινοβούλιο δεν είναι η λύση, αλλά ο δρόμος. Συμφωνούμε, αλλά ας σκεφτούν πόσο δύσκολα θα γίνει αυτό με 85-90% ποσοστό μνημονιακών βουλευτών στη Βουλή, προστατευμένων και περιχαρακωμένων. Μια δύναμη αντιμνημονιακή θα στηρίζει και θα προστατεύει κινηματικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις. Ας σκεφτούμε λοιπόν δύο φορές πριν πούμε πως δεν έχει νόημα να πάμε να ψηφίσουμε στις παρούσες εκλογές.

Σχετικά Με Το Συντάκτη

N.

Simple Share Buttons