Βολικό το απολιτικό – από τη Μαρία Παρέντη

3

maxresdefault

Απολιτικός ή απολίτικος, ένα επίθετο πολυφορεμένο , μιας και θα ακούσεις πολύ κόσμο να αυτοχαρακτηρίζεται κομπορρημονώντας ως τέτοιος. Με τη στενή του έννοια ο όρος χαρακτηρίζει εκείνον που δεν ασχολείται με την πολιτική και κατ’ επέκταση δεν επηρεάζεται από αυτή.

Παραφράζοντας τον Αριστοτέλη εμείς θα λέγαμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι είτε ζώο, είτε θεός. Πώς ένα άτομο που αποτελεί μέρος ενός όλου μπορεί να ζει και να δρα ανεπηρέαστο; Ο apolitique πήγε σχολείο, εργάζεται ή είναι άνεργος, χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ ή έχει αυτοκίνητο, πληρώνει ή δεν πληρώνει φόρους, αγοράζει ψωμί ή παντεσπάνι, πάει στον κινηματογράφο.

Δε ζει σε σπηλιά τρώγοντας ακρίδες.  Στην πραγματικότητα σπανίως δεν ψηφίζει – ως λέει – αυτό που έχει μάθει από το σπίτι, αλλά η άγνοιά του ως προς τα πολιτικά πράγματα,  η αδιαφορία του για το συλλογικό καλό, η κοινωνική του ανευθυνότητα τον καθιστούν αδύναμο να παραδεχτεί τις πραγματικές αιτίες και τον οδηγούν στην υιοθέτηση  και προβολή μιας απολιτικής στάσης, την οποία το ίδιο το πολιτικό σύστημα γέννησε για να θρέψει την ατομική υπερηφάνεια αυτού του ανθρώπου.

Ο Χίτλερ στήριξε τη δύναμή του σε ανθρώπους απολιτικούς. Αδιάφορες ως τότε μάζες, προσιτές σε ιδεολογίες υποτιθέμενης πολιτικής αντίδρασης. Το πόσο απολιτική εν τέλει κατέστη αυτή η στάση για την παγκόσμια ιστορία είναι φανερό.

Τα τελευταία άγρια χρόνια για την Ευρώπη το “βολικό –απολιτικό” έχει πάλι πάρει τα πάνω του, έχει φτιάξει μέχρι και κόμμα. Τι είπες; Σχήμα οξύμωρο; Μα φυσικά, αφού τα πάντα στη ζωή έχουν να κάνουν με την πολιτική, ακόμη και ίδια  η άρνηση αυτής. Είναι απάτη του Εγώ και αυτοπροβολή η πεποίθηση πως δεν επηρεάζεται  το άτομο από τις κοινωνικές διεργασίες και τους μετασχηματισμούς. Το όλο προηγείται του μέρους, όσο κι αν θεωρεί κανείς τον εαυτό του μοναδικό και υπερβολικά σημαντικό.

Ο απολιτικός θα σου πει , ότι δεν ασχολείται, δεν τον αφορά, όλοι ίδιοι είναι, εκείνος δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, τους έχει σιχαθεί πια. Και δεν είσαι εσύ καλύτερός του επειδή κάθεσαι κι ασχολείσαι π.χ. με τους μετανάστες. Πας και διαδηλώνεις και εκείνος αργεί στο γραφείο. Η εσωτερική του σύγκρουση όταν τον φέρεις προ των ευθυνών του θα φέρει στο φως μια επιθετικότητα που δεν αρμόζει στην υποτιθέμενη πασιφιστική στάση, την οποία ευαγγελίζεται.

Το παρόν πολιτικό σύστημα τρέφεται από τον απολιτικό και για αυτό και τον προωθεί, τον προβάλλει και τον κανακεύει. Η απαξίωση της πολιτικής από τον πολίτη, είναι ιδανική για να κάνει τη δουλειά της ατάραχη η εξουσία. Ασχολήσου με τα μικρά κι ασήμαντα καθώς τα άλλα είναι ακατόρθωτα κι αδύνατα.

Αγαπητέ απολιτικέ μια συμβουλή για να μην αυταπατάσαι, το να λες: «Δε μ’ απασχολεί η πολιτική», είναι σαν να λες : «Δε μ’ απασχολεί η ζωή» (Jules Renard).

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μαρία Παρέντη

Η Μαρία Παρέντη ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Νομικά στην Κομοτηνή.Ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο οι δικηγόροι θα περιττεύουν και θα διδάσκει λογοτεχνία.Προς το παρόν μάχεται για το δίκιο

3 Comments

  1. Οφηλία on

    Όπως τόνισαν και οι ριζοσπαστικές φεμινίστριες της δεκαετία του ’70 “το προσωπικό είναι πολιτικό”! Πολιτικό δεν είναι μόνον ότι αφορά την απρόσωπη σφαίρα της εξουσίας αλλά οτιδήποτε πράττουμε στην καθημερινή μας ζωή. Αυτό όπως είπατε, επηρεάζει το κοινωνικό σύνολο άμεσα ή έμμεσα. Όμως θεωρώ ότι ακόμα και αυτή η στάση ενός ατόμου -η απολιτίκ όπως γράψατε- εμπεριέχει πολιτικό. Διότι είναι δράση με αποδέκτες και αποτελέσματα. Δεν έχει κομματικό χρώμα ούτε σταθερό και παγιωμένο ιδεολόγημα. Η πολιτική αυτή ζωής είναι άτοπη, επιφέρει αβέβαια αποτελέσματα σε όλους μας και ο πομπός της δεν γνωρίζει πραγματικά το πολιτικό της πράξης του. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο πολιτικό και την πολιτική λοιπόν. Η πολιτική είναι το πεδίο θεσμοποίησης του πολιτικού, στη σφαίρα του κράτους! Συνεπώς δεν θεωρώ το απολιτίκ δόκιμο χαρακτηρισμό για κάποιον που δεν ξέρει τι του γίνεται, που δεν ασχολείται και δεν τον νοιάζει. Απλά ακολουθεί μία ατομικιστική, με ιδιοτελή συμφέροντα πολιτική. Αλλά κι αυτή πολιτική είναι…

    • Giorgos Papageorgiou on

      Ωραιότατο άρθρο αλλά το απολίτικο έχει και την όψη του Ναι και την όψη του Όχι. Θεωρώ ότι το απολίτικο είναι και το πιο πολωμένο ακρωατήριο. Αυτοί που διαβάζουν τα ψιλά γράμματα και όχι την ουσία , εκείνοι που ακολουθούν τυφλά συνθήματα και συναισθήματα της μάζας και όχι την προσωπική τους συνείδηση. Είναι τα πρώτα θύματα και των δυο στρατοπέδων . Η ευημερία που υπήρξε στην Ελλάδα από το 1981 και μετά καθώς βγήκαν μπροστά και οι μη προνομιούχοι , εκ των οποίων μάλιστα μερικοί κατέληξαν προνομιούχοι με την πάροδο των καιρών εκμεταλευόμενοι καταστάσεις και με τον μή έλεγχο του ίδιου του κράτους , φτάσαμε σε μια στάση απολίτικη τελικά .Και αυτό γιατί το ρεύμα της ευμάρειας συνεπήρε πολλούς. Πολλοί από αυτούς φωνάζουν τώρα για τη φτώχεια αλλά στην ουσία τα λεφτά τους τα έχουν έξω και μετατρέποντάς τα σε αμοιβαία κεφάλαια . Λοιπόν και αυτοί ανήκουν στους απολιτίκ . Το να είσαι πολιτικοποιημένος όχι κομματικοποιμένος προυποθέτει κάποια κουλτούρα , μόρφωση , συμμετοχή στα κοινά , το να είσαι απλά με τη μάζα δεν σε κάνει και απαραίτητα πολιτικοποιμένο. Επιτέλους η συνδικαλιστική έννοια του πολιτικοποιημένου πρέπει να πάψει. Ωραία όλα αυτά αλλά μπορούν να ισχύσουν στην Ελλάδα ; ΌΧΙ γιατί απευθύνονται σε κοινωνίες οι οποίες είναι οργανωμένες,που έχουν κοινωνικό κράτος , που έχουν συμφιλιωθεί , που υπάρχουν δουλειές ,ίσως που είναι και πιο φιλελέ μιας και χρησιμοποιήται αυτός ο όρος από τους από δω για τους από εκεί . Άρα λοιπόν για άλλη μια φορά ραντεβού στα κάγκελα..

  2. Pingback: Βολικό το απολιτικό | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Αφήστε Ένα Σχόλιο

2 × 3 =

Simple Share Buttons