Απάντηση στην -Μεγάλη απάτη του ΣΥΡΙΖΑ- του Μιχάλη Χιωτίνη

8

syriza

Με τρομερή έκπληξη διάβασα τη δημοσίευση Η Μεγάλη Απάτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι πολλά τα προβλήματα που μία πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει να αντιμετωπίσει, και πολλές οι αδυναμίες του συγκεκριμένου κόμματος, που προκύπτουν τόσο από την εσωτερική του πολυφωνία, όσο και από τον συντονισμένο πόλεμο που δέχεται από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων και των ειδικών συμφερόντων. Στις διπλωματικές και οικονομικές κρίσεις που αναπόφευκτα θα παρουσιαστούν, αν θέλουμε να αλλάξει πορεία η χώρα, η πολυφωνία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί από αδυναμία να γίνει δύναμη. Όμως το απαραίτητο που πρέπει να εξασφαλιστεί σε μία τέτοια περίπτωση είναι εθνική και λαϊκή συσπείρωση. Υπ’ αυτή την έννοια είναι ανεύθυνο να δημιουργούνται ανασφάλειες και διχαστικά διλήμματα στο λαό.

Και προχωρώ στις ενστάσεις που έχω για την κριτική που διάβασα.

Η κριτική αυτή δέχεται ως δεδομένη όχι μία Ευρώπη θεσμική που επιζητά την ολοκλήρωσή της, αλλά μία κατάσταση 28 εθνικισμών. Αν αυτό ισχύει, ήδη έχει πάψει να υφίσταται Ευρωπαϊκή Ένωση και η διάλυσή της είναι θέμα χρόνου. Επομένως, δεν μπορεί να χαράζεται μία στρατηγική με αυτό ως προϋπόθεση, διότι αυτή η προϋπόθεση καθιστά ταυτοχρόνως άκυρη και κάθε αντίπαλη στρατηγική. Δέχεται, επίσης, ως στατική μία άκρως δυναμική διεθνή συγκυρία όπου οι αλλαγές είναι δραματικές και γρήγορες.

Γίνεται η κριτική ότι “αυτά δεν γίνονται εντός ευρώ” και άρα ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είπε ότι αυτά θα γίνουν εντός ευρώ. Είπε ότι ο στόχος είναι να γίνουν εντός ευρώ. Με άλλα λόγια, στόχος είναι αυτά να γίνουν. Και ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι αυτό το οικονομικό μοντέλο που περιγράφει είναι το καλύτερο για την Ευρώπη και για την Ελλάδα; Κανένας. Επομένως το πρώτο βήμα είναι να διαγραφεί ξεκάθαρα η βούληση του λαού “θέλω αυτό το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο”. Αυτό ξεκινά μία διαδικασία κατά την οποία ελευθερώνονται κι άλλοι λαοί της Ευρώπης αλλά ακόμα και άλλες ηγεσίες να διαγράψουν ακριβώς την ίδια βούληση.

Η βούληση αυτή θα πρέπει να λέει ότι το ευρώ δεν μπορεί να είναι ζουρλομανδύας. Δεν μπορείς να εξαναγκάζεις 17 οικονομίες να προσπαθούν να γίνουν ολόιδιες, και όταν φτάσουν εκεί να διατηρούνται ολόιδιες ισορροπώντας σε ένα τεντωμένο σχοινί. Αυτό δεν είναι νομισματική ένωση, είναι το τσίρκο Μεντράνο ή ο Κουταλιανός που μασάει σίδερα και καταπίνει φλόγες. Ακόμα χειρότερα, όμως, η Γερμανία απαιτεί να παραμείνει εμπορικά πλεονασματική οικονομία, απαιτώντας από τις άλλες χώρες-μέλη να γίνουν κι αυτές. Έναντι ποιου θα είναι όλοι πλεονασματικοί; Αυτό είναι ένας παραλογισμός! Η ευρωζώνη είτε θα δεχτεί τον διαφορετικό ρόλο κάθε οικονομίας στον καταμερισμό της εργασίας και θα ρυθμίζει με έναν κεντρικό τρόπο τις κεφαλαιακές ροές, και παρεμπιπτόντως, θα επιτρέπει τη χρεοκοπία των επί μέρους μερών χωρίς την απειλή του εξοβελισμού, ή θα πάψει να προσπαθεί να είναι νομισματική ένωση. Ήδη, λόγω και μόνο της απειλής του grexit, το νόμισμα έχει πάψει να είναι ένα και ενιαίο, καθ’ ότι η προσδοκώμενη αξία ισόποσων καταθέσεων σε τράπεζες άλλων χωρών είναι διαφορετική.

Το πρόγραμμα δεν στοχεύει εκεί επειδή είναι υπεραισιόδοξο, μήτε στοχεύει πολύ ψηλά από βίτσιο. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει εκεί διότι είναι η μόνη ρεαλιστική πιθανότητα λύσης του ευρωπαϊκού προβλήματος. Η Ευρώπη ως σύνολο πρέπει να τεθεί αντιμέτωπη με το γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει υπό τις παρούσες συνθήκες και πολιτικές, και άρα να αποφασίσει: ή θα προχωρήσει προοδευτικά ή θα το διαλύσει το μαγαζάκι να τελειώνουμε. Η πιο ρεαλιστική έκβαση είναι υπό την πίεση των συνθηκών το ευρωπαϊκό ιερατείο να κάνει μικρές υποχωρήσεις. Όμως ακόμα και η μικρή υποχώρηση είναι μία σημαντική ψυχολογική νίκη που αλλάζει τα δεδομένα άρδην και δημιουργεί νέα αυτοπεποίθηση σε λαούς και ηγεσίες, ξεκινώντας μία διαδικασία αλλαγής, μία αρχή που πράγματι αποτελεί το ήμισυ του παντός.

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλα τμήματα του λαού έχουν χεστεί πάνω τους από την τρομοκρατία των Αδώνιδων και των Ντινόπουλων, λαϊκιστών του χειρίστου είδους που μεταχειρίζονται τη γελοία θεατρικότητα του λόγου τους για να σπείρουν το φόβο. Αυτά τα κομμάτια του πληθυσμού όντως δεν μπορούν να προσεγγιστούν με ριζοσπαστικά προτάγματα, και χρειάζεται μία “απάτη” που όμως δεν προκύπτει από δόλο, προκύπτει από την εγγενή φύση της έννοιας της διαπραγμάτευσης. Όμως, μία μετεκλογική νέα κατάσταση θα απελευθερώσει ψυχολογικά αυτή την πίεση. Όπως ξέρει όποιος πχ έχει γράψει πανελλαδικές εξετάσεις, μπορεί η φαντασία της εξέτασης να σε τρομοκρατεί, να σε αγχώνει, να σε παραλύει, όμως όταν κάθεσαι στο θρανίο και παίρνεις στα χέρια σου το διαγώνισμα, όλα αυτά εξαφανίζονται. Η πραγματικότητα είναι πάντα ευκολότερη από τη φαντασία. Η Μεγάλη Απάτη του ΣΥΡΙΖΑ είναι παγιδευμένη μέσα σε αυτή την αρρωστημένη φαντασίωση μίας δήθεν επερχόμενης καταστροφής και χειραγωγεί με αυτήν το μυαλό του αναγνώστη.

ΥΓ. Ο αυταρχισμός της πραγματικότητας

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Μιχάλης Χιωτίνης

Μέσα από ένα αρχιτεκτονικό γραφείο, σχεδίαζα πράγματα που στέκονται. Σήμερα, μέσα από μια χώρα που καταρρέει, ψάχνω να βρω τι στέκει και τι δεν στέκει.

8 Comments

  1. Ares Tsologiannes on

    Έξυπνη επιλογή το να ξεκινήσεις κάτι τέτοιο εντός του Ν. αλλά δυστυχώς δεν έχω χρόνο να το συνεχίσω στο βαθμό που θα επιθυμούσα, άλλωστε στα περισσότερα από αυτά που έγραψα δεν έδωσες καμία απάντηση. Αντίθετα, παρουσιάζεις την έννοια της μοναδικής ελπίδας στον ορίζοντα, ως καθοριστικό παράγοντα εμπιστοσύνης και κρίσης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε ποτέ “αν η ΕΕ μας κάνει, καλώς. Αν όχι, βγαίνουμε”. Αναφέρεις αρκετές αυθαίρετες απόψεις συγκαταλέγοντας τες μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ σαν να αποτελείς καθοριστικό και αναπόσπαστο τμήμα του. Πέρα από αυτά, δεν βλέπω κάτι άλλο το οποίο να καλύπτει τα υπόλοιπα ζητήματα που έθιξα, όπως ας πούμε το κυριότερο: πως θα γίνουν όλα αυτά με ή χωρίς ευρώ.

    Επίσης, το ζήτημα με το Γλέζο είναι ένα θέμα που μπορεί κανείς να το δει από πολλές οπτικές γωνίες. Από την γωνία των αυθεντιών και της καταναγκαστικής ιστορικής αξιοπρέπειας σε θεσμούς και πρόσωπα, αλλά και από την οπτική ολικής αποδόμησης και γκρεμίσματος μιας πολιτικής προσωπικότητας που δια βίου έπαιξε τον ρόλο του οπορτουνιστή και του αριβίστα, εκμεταλλευόμενη το ιστορικό της background.

    Σε λαϊκές συσπειρώσεις και συναθροίσεις είναι αφελές να πιστέψω με όρους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η δημιουργία ενός ενιαίου κράτους αποτελεί αποκύημα επικίνδυνης φαντασίας – αποδεδειγμένο. Ακόμη, το ζήτημα για το ποια Ε.Ε θέλουμε είναι εξίσου σοβαρό. Μια Ε.Ε η οποία αποτελεί σε ορισμένο βαθμό μια απλή νομισματική ένωση, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τόσο πολλών διαφορετικών λαών με τόσο διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες. Μια τέτοια Ε.Ε καλύτερα να μην υπάρχει. Και αν επίσης μιλάμε για μια οικονομική ένωση (φεντεραλιστική προοπτική) τότε θα πρέπει να είμαστε ακόμη πιο προσεκτικοί θέτοντας κάποια μέτρα και σταθμά:

    Ποιούς θα εξυπηρετεί και με ποιο αντάλλαγμα? Στο ερώτημα αυτό η απάντηση ενώ φαίνεται να είναι προφανής σηκώνει τεράστια συζήτηση, αλλά ταυτόχρονα και τεράστια διαπραγμάτευση με έναν λαό ο οποίος δεν δέχεται να πετάξει τα εθνικά του παράσημα για χάρη της υποθετικής ευρωπαϊκής ευημερίας. Μια ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης δηλαδή, σε ολοκληρωτικό βαθμό, είναι αμφισβητήσιμο κατά πόσο θα ήταν αποδεκτή από τους λαούς της Ευρώπης, οι οποίοι όχι μόνο παρουσιάζουν λόγω των οικονομικών συνθηκών εθνικιστικές παλινδρομήσεις με άκρως επικίνδυνο περιεχόμενο, αλλά δείχνουν να μην δύνανται να κατανοήσουν και την ουσία της ενωτικής έννοιας. Πέρα από το αυτοκρατορικό ιδεολόγημα όμως της ομόσπονδης Ε.Ε, ποιος εγγυάται την ομαλή λειτουργία της σε τόσο μεγάλη εμβέλεια? Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι οι κάτοικοι της Γαύδου θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση με τους κατοίκους της Β. Γερμανίας? (ούτε σήμερα δεν μπορεί αν γίνει αυτό)

    Με τις παρούσες συνθήκες η Ελλάδα είναι ανίκανη να ταυτιστεί με αυτά τα πρότυπα, και μια ιδέα μεγαλομανίας που λέει ότι, “η Ελληνική ανατροπή θα αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση σε λαούς της Ευρώπης”, είναι ένδειξη άκρατης υπεροψίας και αστάθμητης παραφροσύνης, μιας και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί δεν δείχνουν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα τους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει και η Ελλάδα (βλέπε Ιταλία και Πορτογαλία).

    Με βάση αυτά και πέρα από αυτά, εγώ δεν μπορώ να πιστέψω σε καμία σωτηρία της στιγμής, κρίνοντας μάλιστα από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και την σταθερότητα των απόψεων του, ούτε ο ίδιος μπορεί.

  2. Ares Tsologiannes on

    Και επειδή ανοίξατε κι’άλλη πληγή κύριε Χιωτίνη, θα πρέπει τώρα να μάθουμε ποιο θα είναι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εκτός ευρώ. Διότι εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα αν δεν υπάρχει προγραμματισμένη πολιτική κατεύθυνση με μαθητική ακρίβεια και χειρουργική προσοχή.

  3. Ares Tsologiannes on

    Michael Chiotinis Δεν έχω καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω ποιο θα είναι το διαπραγματευτικό χαρτί. Αρχικά φαντάζομαι ότι θα συμφωνηθεί ένα πάγωμα πληρωμών χρέους. Και ύστερα μία διαπραγμάτευση για την ανάταξη των οικονομιών του Νότου. Οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, ακόμα και οι Γάλλοι, θα σταθούν στο μέρος της λογικής. >>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>> Ares Tsologiannes Κύριε Χιωτίνη νομίζω πως από την στιγμή που δεν έχετε βάση και στήριξη για αυτά που λέτε η συζήτηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και είναι όχι μόνο σαν να κοροϊδεύετε εμένα αλλά και του αναγνώστες του Ν. και αυτό χαρακτηρίζει εσάς ανεύθυνο, όπως βιαστήκατε να προσθέσετε στο άρθρο σας. Το να μην γνωρίζεται ποιες είναι οι πολιτικές συντεταγμένες του ΣΥΡΙΖΑ και απλά να “φαντάζεστε” τι θα κάνει “λογικά” εγώ δεν μπορώ να το διανοηθώ. Απορώ τι με παρακίνησε στο να το αντιμετωπίσω στα σοβαρά όλα αυτό το πράγμα τόση ώρα. Πως θα γίνει κύριε μου το μορατόριουμ? Με ποια δικαιολογία θα χρησιμοποιηθεί ένα τέτοιο πολιτικό εργαλείο εντός ευρώ? Και πως ξέρετε ότι θα συμφωνήσουν τα κράτη που αναφέρεται, έχει γίνει κάτι ενυπόγραφα και δεν το ξέρω? Με ποιον θα συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, με την Λεπέν? Νομίζω πως δεν έχει νόημα να συζητάμε από την στιγμή που δηλώνεται πως δεν ξέρετε πως θα κινηθεί. Και επιμένω πως είναι ανεύθυνο εκ μέρους σας να το στηρίζετε δημόσια ασκώντας δημοσιογραφικά καθήκοντα ενώ δεν γνωρίζετε τι έπεται.

  4. Επειδη τα σχολια κοβονται κ μια και ειναι εδω ο Ares μηπως θα μπορουσε να μου εξηγησει κατι; Η Γερμανια λογω δημογραφικου χρειαζεται εισαγωμενο εργατικο αιμα κυριως μορφωμενων ανθρωπων οπως οι ελληνες για τους οποιους δεν εχει επενδυσει η ιδια.Για την εδω αποικια της θελει επισης φθηνο ευελικτο εργατικο δυναμικο χαμηλης εξειδικευσης και χωρις απαιτησεις εθνικης κυριαρχιας ,οποτε οι λαθρομεταναστες ειναι προτιμοτεροι απ τους ιθαγενεις.Σενα τετοιο πανω κατω πλαισιο ,καποιος που βριζει καθε μερα τον ελληνικο λαο που μιλαει για ναζιστικο καθεστως ,που μιλαει για στρατοπεδα συγκεντρωσης λες και ειναι στρατοπεδα εξοντωσης ενω εκθειαζει την κεντρικηβορεια ευρωπη δικαιουται η οχι να μπει στα πει ρολλ της γερμανικης πρεσβειας;

  5. Θερμόμετρος on

    «Η κριτική αυτή δέχεται ως δεδομένη όχι μία Ευρώπη θεσμική που επιζητά την ολοκλήρωσή της, αλλά μία κατάσταση 28 εθνικισμών»
    Και λοιπόν; Τί πρόβλημα υπάρχει με αυτό; Οι λαοί δε θέλουν να χάσουν τις ταυτότητές τους για χάρη μιας παγκοσμιοποίησης. Και φυσικά επιλέγουν εθνικισμό. Τί το κακό υπάρχει εδώ;

  6. Κ. Χιωτίνη, τι λέει τώρα? Μάλλον καλά τα έλεγε ο κ. Τσολογιάννης τελικά, ε?

Αφήστε Ένα Σχόλιο

four + 12 =

Simple Share Buttons